Witam. Na samym początku chciałbym zaznaczyć, że jestem chłopakiem. Szukałem trochę o anoreksji, ale dotyczyła ona samych kobiet. Mam 57 kilogramów wagi przy 175 cm wzrostu, co od razu wskazuje na to, że mam niedowagę. Ostatnio zauważyłem, że mogę nie zjeść nic cały dzień i nie jestem wcale głodny, choć mój żołądek najpewniej domaga się jedzenia, zaś gdy jestem głodny, to chwilę po najedzeniu czuję w żołądku jeszcze odrobinę głodu, ale ciężko mi coś przełknąć. Raz zdarzyło się pod koniec listopada, że skręcało mnie z głodu, a mimo to nic nie przechodziło mi przez gardło, ale na drugi dzień powoli się to ustabilizowało. Czy może mieć to jakiś związek początkiem lub zagrożeniem anoreksją?

Witam, mam 28 lat, od kilku lat odchudzam się, obecnie moja waga to 41 kg przy wzroście 164 cm, dla mnie to dużo za dużo i chciałabym schudnąć. Ograniczyłam jedzenie, tzn. praktycznie nie jem, ale czasami mam napady objadania, po takim obżarstwie wymiotuję. Moi bliscy twierdzą, że mam anoreksję albo bulimię, ja tak nie uważam, uważam się za zdrową kobietę, która po prostu chce schudnąć, a nie przytyć. Kiedy pojawia się u mnie pół kilo więcej na wadze, wpadam w panikę, ale to chyba normalne u kogoś kto próbuje schudnąć. Proszę o poradę, jak wytłumaczyć moim bliskim, że nie mam anoreksji ani bulimii.

Witam. Choruję na anoreksję, chodzę na terapię regularnie. Mam nakaz przytycia, mimo że niedowaga nie jest duża - BMI wynosi ok. 16,5. Dodatkowo obwód uda wynosi 45 cm przy 155 cm... ale nie o tym miałam pisać. Mianowicie, jem cały czas od dłuższego już czasu 1000-1300 kcal, czasem zdarzają się pewne wyskoki, ale wtedy nie przekraczam raczej nawet 1600 kcal. Męczy mnie to, że waga systematycznie wzrasta. Fakt, nie są to wysokie liczby, 0,5 kg, czasem mniej, czasem coś spadnie, ale potem znowu wzrośnie. Nie chcę tyć, jedząc tak mało. Co mogę zrobić? Chciałabym najpierw zacząć jeść więcej, podjąć jakieś działania i ustabilizować wagę, dopiero później zacząć tyć. Bardzo proszę o jakąś konkretną odpowiedź. Pozdrawiam serdecznie.

BMI mam dobre, jednak brzuch i nie tylko są za duże. Brzuch ma 90 cm w obwodzie, a mam 158 cm wzrostu. Prosze o jakąś fachową radę. Ile się odżywiać, na co mogę sobie pozwolić, a na co nie? Mam 14 lat. Jest jedna rzecz, której sobie nie potrafię odmówić, a mianowicie cola.

Witam! Mam 13 lat. Ostatnio nie daję sobie rady ze swoim życiem. Najpierw koszmar z ojcem (wyzywał mnie, bił), później śmierć mojego dziadka. Wcześniej obraziła się na mnie moja przyjaciółka. Zostawiła mnie samą ze wszystkim. Na szczęście znalazłam wsparcie w mojej (wtedy) koleżance. Dziś jesteśmy przyjaciółkami. Jeszcze przed śmiercią dziadka się odchudzałam. Zmniejszałam porcje jedzenia do minimalnych, piłam tylko wodę. Doprowadziłam się do ciężkiego stanu, ale po długich rozmowach z ciocią, mamą i przyjaciółką zaczęłam normalnie jeść. Jadłam... Jakieś dwa tygodnie. Dopóki nie stanęłam na wagę. Zobaczyłam wskaźnik wagi na prawie 41 kg przy wzroście 155 cm ;/ Byłam załamana. Postanowiłam z powrotem zacząć się odchudzać. Tym razem postawiłam na surową metodę. Nie jadłam w ogóle. Okłamywałam, że jem mamę, braci, przyjaciółkę i chłopaka. Niestety kłamstwa wyszły na jaw. Zerwałam z chłopakiem, bo zdecydowałam, że to nie ma sensu, żebyśmy się okłamywali. On okłamywał mnie ze nie palił, a palił, a ja z tym jedzeniem. Nie mogłam spać, a kiedy już zasnęłam, to spałam długo. Tak jakby mój organizm domagał się snu. Nie reagowałam na budzik budzący mnie do szkoły. Przez to zaczęłam opuszczać szkołę. Na początku nie bywałam na pierwszych lekcjach, potem już całymi dniami nie było mnie w szkole, bo po prostu nie dałam rady podnieść się z łóżka. :( Powiedziałam o tej sytuacji mamie. Kiedy zobaczyłam, jak płaczę, zrozumiałam, że robię źle. Zaczęłam stopniowo jeść, ale ciągle mam wyrzuty sumienia. Dziś ważę 39 kg. Boję się, że przytyję. Teraz nikt mnie nie rozumie. Nikt nie rozumie, że jestem za gruba! Nikt nie rozumie, dlaczego zerwałam z chłopakiem. Po prostu go nie kocham. Mam dość takich oszukiwań. Chciałabym wreszcie zacząć normalnie żyć. Ale nie potrafię:( Nie wiem jak to zrobić. Nawet przyjaciółka mnie nie rozumie. Powiedziała mi: "Ja Cię Paulina nie rozumiem. W ogóle Ty jesteś jakaś głupia. Odchudzasz się, zrywasz z chłopakiem. Ty jesteś jakaś nienormalna!" Bardzo mnie to ruszyło. Nie daję sobie z tym rady. Nie wiem jak mam postępować. Proszę o pomoc. Paulina

Proszę o radę. Nie wiem, czy potrzebuję pomocy, ale na pewno potrzebuję rady kogoś, kto się na tym zna. Nie wiem, czy mam anoreksję, czy tylko chciałabym mieć anoreksję. To jest chyba mój największy problem. Bo nie wyglądam jak te dziewczyny ważące 20 kg. Owszem z BMI wynika, że mam lekką niedowagę (163 cm i 47 kg), ale to nic strasznego. Dlatego uważam, że jestem aż tak beznadziejna, tak słaba, że nawet nie potrafię się porządnie odchudzać. Zazdroszczę tym dziewczynom, że mają tyle siły i determinacji. A ja nie umiem więcej. Poza tym wydaje mi się, że gdybym była chora, to wszyscy by mnie podziwiali i by się mną interesowali.

Odchudzam się od 3 lat. Na początku to było tylko zdrowe odżywianie. Ale od roku to jest dieta 500 kcal i ćwiczenia. Najintensywniej zawsze odchudzam się w wakacje. I od kiedy zaczął się rok akademicki (mam 21 lat) nie umiem się aż tak intensywniej odchudzać. Zależy mi na studiach, a nie umiem się uczyć jak jestem głodna. Jem śniadania, obiady, kolacje lekkie, ale każdy kęs, każdą potrawę postrzegam przez pryzmat kalorii. Całą tabelę umiem już na pamięć. Ważę każdą porcję i jeśli kalorii wychodzi za dużo, to albo to wypluwam, albo zjadam, ale z ogromnymi wyrzutami sumienia. Jeśli czasem zapomnę o diecie, zjem z koleżankami coś słodkiego, coś kalorycznego, to czuję się bardzo szczęśliwa. Ale potem włącza mi się czerwona lampka i zaczynam się siebie brzydzić, że uległam pokusie.

Generalnie to mam jakąś manię na punkcie jedzenia. Uwielbiam czuć smaki. Często po prostu coś jem, ale żeby wypluć. A jeśli już jem, to dalej mam wyrzuty albo jem tyle, żeby zwymiotować. Czasem mówię sobie: nie odchudzaj się, przecież wyglądasz dobrze, jak się nie odchudzasz to czujesz się lepiej, nie irytuje cię to stałe poczucie głodu i słabość. A potem ogarnia mnie panika, że jak zacznę jeść, to nie będę umiała się zatrzymać i przytyję. No i potem się znowu odchudzam. Słyszałam, że anorektyczki nie czują głodu i nienawidzą jedzenia. A ja uwielbiam jeść, ale się tego boję. I jak nie jem, to jestem słaba. I muszę naprawdę dużo poświęcać i wykrzesać sił, żeby ćwiczyć. Jak już zaczynam jeść, to mogę jeść bardzo dużo. Moi znajomi mówią, że mają już dość, a mi jest wstyd powiedzieć, że jeszcze bym dużo więcej zjadła. Często jak jestem w domu z rodzicami, to jem przy nich bardzo dużo, żeby mnie nie męczyli że jestem chora, a potem biorę środki przeczyszczające.

Ciągle jest mi zimno. Noszę tysiące swetrów i bluz, ale nie dlatego, żeby ukryć kości. Wręcz przeciwnie. Ja jestem dumna z tego, że tak schudłam. Jak ktoś mi mówi, że jestem za chuda, to czuję się bardzo zadowolona i jeśli mam okazję, to zawsze staram się eksponować to, że wystają mi obojczyki albo łopatki. A z drugiej strony wiem, że to jest śmiertelna choroba. Wiem,  jakie spustoszenie czyni w organizmie (tym bardziej że studiuje medycynę). Już od 6 miesięcy nie mam okresu. Wiem, że to już jest bezpłodność. Wiem, że nie będę mogła mieć dzieci. Ale boję się pójść do lekarza, bo jak pomyślę, że będę musiała przytyć to mi się robi niedobrze. Czy to już jest anoreksja? Czy ja nie jestem już za stara? Czy po prostu jestem nienormalna? Nie wiem, co mam robić. Nie chcę, żeby się o tym dowiedzieli moi rodzice.