Cześć, mam 15 lat, 164 cm wzrostu i ważę 60 kg. Mój problem polega na tym, że mam fałdki na brzuchu, kiedy siedzę albo się pochylę, one się pojawiają. W dodatku mam skłonność do jedzenia zbyt dużej ilości posiłków, nie wiem dlaczego i trudno mi to wyjaśnić. Chociaż przyznam, że udaje mi się wytrzymać w takim postanowieniu - jeden lub dwa dni. Próbowałam nie jeść śniadania rano ani nic w szkole i dopiero w domu obiad, tylko że właśnie wtedy jak przyszłam, no przyznam, obżerałam się...(wstyd mi o tym mówić:((). Mam skłonność do jedzenia słodyczy i wiem, że muszę z tym skończyć.

Pomyślałam, że zacznę biegać i tak robię, prawie od tygodnia biegam około 1,5 km. Myślałam też o brzuszkach... ale czekam na Wasze porady, co powinnam z tym zrobić? Tylko najbardziej boję się tego, że nie dam rady i na pewno zjem coś, czego nie powinnam..:( Jakie są wasze zdania na ten temat? Co mam zacząć robić?

Jestem 15-latką, ważę 64 kg przy 163 cm wzrostu. Pomimo tego, że wszyscy mi mówią, że nie jestem gruba, to ja nie jestem zadowolona ze swojego brzucha i ze swoich ud. Jestem aktywna fizycznie, ale trudno mi jest zrzucić parę kilogramów. Chciałabym dowiedzieć się, co robić, co jeść, żeby szybko i zdrowo zrzucić przynajmniej 5 kg?

Witam! Niedługo skończę 14 lat. Mam 170 wzrostu i ważę 67 kg. Wcześniej się głodziłam przez bardzo długi czas i schudłam 2-3 kg. Teraz już przestałam, ponieważ podczas głodówki cały czas chodziłam osłabiona i nie miałam na nic siły. Nie jestem zbyt gruba, ale chciałabym schudnąć 7 kg. Prawie w ogóle nie jem słodyczy! Ćwiczę 1,5 godziny dziennie, od poniedziałku do piątku. Mój pierwszy posiłek jem dopiero o 11.00 i jest on zazwyczaj mały. Potem o 15.00 obiad i mała kolacja ok. 18.00-19.00. Pomiędzy posiłkami jem owoce. Ale mój problem polega na tym, że nie mogę schudnąć!

Nie wiem, co mam dalej robić. To jest koszmarne, kiedy widzi się dziewczyny dużo chudsze od siebie, a samemu nie można schudnąć. Nie choruję na nic, a w mojej rodzinie nie ma otyłości! Co mam jeszcze zrobić, żeby schudnąć?

Witam, mam 20 lat, 186 cm wzrostu i ważę 86 kg. Bardzo chcę schudnąć do 75 kg. Stosowałam dietę proteinową i schudłam już parę kilo, ale nie chcę niszczyć swojego organizmu, dlatego chciałabym wiedzieć jak się odchudzać. Najlepiej, jakby udało mi się to zrzucić w 3 lub 4 miesiące. Będę bardzo wdzięczna za odpowiedź.

Hej;D Mam pewien problem!;/ Mam 157 cm wzrostu, 13 lat i ważę, niestety, 43 kg! Co zrobić, żeby schudnąć? Chciałabym zejść do 37 kg. Rano piję kakao i jem jakąś kanapkę (5.40), tak rano, ponieważ mam o 6.35 gimbusa do szkoły. Potem ok. 10.00-11.00 baton - Grzesiek bez polewy czekoladowej, a około 13.00-14.20, zależy jak kończę lekcje, hamburger i fanta. Potem w domu około 15.20 - obiad. I potem jeszcze jakaś słodycz. Około 18.00 kolacja - tosty. Później zdarza się też jakiś słodycz. Co zrobić żeby schudnąć. Pomocy!

Witam! Mam 17 lat. Ważę ok. 65 kg przy wzroście 164 cm. Obwód w talii to 79 cm, a w biodrach 107 cm. Jeśli chodzi o aktywność fizyczną ...hmm... to jest troszkę źle z nią (ale chciałabym to zmienić). Nie stosowałam nigdy diety. W mojej rodzinie jest wiele osób cierpiących na nadwagę... (boję się, że i mnie to może spotkać). Dlatego liczę na Waszą pomoc. Jaka dieta byłaby dla mnie najlepsza? Co unikać, a co jeść? Pozdrawiam;)

Ważę 64 kg, mam 170 cm wzrostu i 16 lat, jestem kobietą. Ćwiczę 1-3 razy w tygodniu na wf-ie. Nie podejmowałam żadnej diety. W rodzinie występuje nadwaga. Nie byłam u lekarza. Jadłospis ze zwykłego dnia: śniadanie - 2 kanapki z wędlin II śniadanie - bułka słodka lub kanapka obiad - zupa i drugie danie kolacja - to zależy, czy mi się chce jeść, ale jak jem, to też kanapkę lub serek waniliowy. Dzień z weekendu: śniadanie - 2 kanapki lub serek obiad - kotlet mielony, surówka i kartofle kolacja - zależy kiedy, nieraz idę do pizzerii na pizzę, a nieraz nie jem. Nie choruję na choroby przewlekłe. Co zrobić, żeby schudnąć i zwalczyć brzuch? Pomocy!

Mam 12 lat, 159 cm wzrostu i ważę 50 kg. Chcę schudnąć, dlatego zaczęłam ćwiczyć. Proszę o jakieś przykłady ćwiczeń aerobowych, które będę mogła wykonać w domu. W końcu nie zawsze jest ładna pogoda, żeby można było iść na dwór i pobiegać. Proszę o pomoc, nie mogę nic znaleźć w internecie. Jesteście moją ostatnią deską ratunku!:/

Hej!

Jak czytam wasze historie, to mam wrażenie, że piszecie o mnie, ale to jest ta choroba - bulimia! Przeklinam ją na wszystkie sposoby, a ona i tak do mnie wraca i skutecznie mnie wyniszcza. Jako dziecko byłam grubasem, w odróżnieniu od moich sióstr, a ja zawsze ta gruba, wiele razy się odchudzałam, zawsze w okresie wakacji, bo wtedy mogłam to kontrolować, i tak to trwalo, raz mi sie udało schudnąć, a po jakimś czasie znowu tyłam! Aż pewnego dnia powiedziałam sobie dość. I tak to się zaczęło, ścisła dieta, tylko warzywa i owoce, zero tłuszczu, bardzo małe ilości mięsa i dużo sportu. Czułam jak się topię i do tego te komplementy - to dawało mi siłę, choć ciągle mój mąż mnie upominał, bym nie przesadzała z tym wszystkim i zaczęła normalnie jeść, więc zaczęłam jeść, ale tylko dla mojego męża, a potem piłam duże ilości wody i umykałam do toalety. Po misji czułam się po prostu czysta...

I tak to już trwa od 3,5 roku i jest coraz gorzej, w międzyczasie powiedziałam też o tym mężowi, bo wiedziałam, że sama nie dam rady i potrzebuję pomocy. Wizyta u lekarza, mniej pracy, urlop miały mi pomóc w odnalezieniu się w tym błędnym kole, wytrzymałam miesiąc, teraz wszyscy są dumni ze mnie i wierzą mi, że jestem na dobrej drodze! Tylko, że mnie się żyć już nie chce, bo ja dalej tak robię: patrzę na swoje ciało i dostaję furii, zaczynam się obżerać i nie mogę przestać o tym myśleć, obżeram się jak świnia i ląduję na kiblu. Jestem beznadziejna i brzydzę się siebie... ja już nie umiem żyć inaczej!

Cały dzień myślę o jedzeniu. Codziennie zaczynam dietę i codziennie ją rozwalam. Gdy zdarzy mi się zjeść coś niedozwolonego w planie menu, to od razu uważam dzień za stracony i jem co tylko mogę. Gdy nic nie ma w domu, idę do sklepu i kupuję spore ilości słodyczy. Po zjedzeniu tego wszystkiego strasznie się czuję. Myślę, jak się tego pozbyć. Kilka razy próbowałam wymiotów, ale nie wychodziło. Zaczęłam pić herbaty przeczyszczające, tabletki. Ale wiem, że dopiero po kilku godzinach zadziałają i wtedy są chwile, że wybiegam z domu ze łzami w oczach, biegam aż sił mi zabraknie. Wtedy obiecuję sobie, że to nigdy się nie powtórzy. Kilka dni jest dobrze. Ale gdy jakieś sytuacje mnie smucą, to od razu pojawia się napad. Bardzo mi zależy by schudnąć, tragicznie czuję się w swoim ciele. Nie wiem już, co mam robić.

Jestem kobietą. Ważę 59 kg. Prowadzę średnio aktywny tryb życia, mam 3 razu w tygodniu wf i chodzę na taniec (1,5 godz. tygodniowo). Nigdy się nie odchudzałam. W mojej rodzinie większość osób ma wagę średnią. Nie są grubi ani szczupli. Nie byłam u lekarza w sprawie mojej wagi. Jadam płatki na śniadanie w tygodniu, a w weekend twarożek z chlebem lub jajka. W szkole często jem drugie śniadanie (mała kanapka, pączek, lub jakiś owoc). W weekend tak samo jak i w dzień powszedni, zwykle jednodaniowy obiad (zupa lub drugie danie). Następnie jakiś podwieczorek - słodkości i kolacja (kanapki lub grzanki, lub sałatki), w weekend i w tygodniu tak samo. Piję głównie wodę. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe.