Witam. Mam 26 lat i jestem mamą 10 - miesięcznego dziecka. Dziecko jest karmione piersią, a z posiłków uzupełniających je kaszkę, resztę produktów, zupek i deserków nie chce. Do tej pory się nie odchudzałam, ale chciałabym podjąć kroki ku zrzuceniu kilogramów. Ważę obecnie 75 kg, mam 164 cm wzorstu. Prowadzę mało aktywne życie. Proszę o poradę, ile kalorii mogę spożywać dziennie jako matka karmiąca tak, by schudnąć 2 kg na miesiąc nie szkodząc dziecku. Obecnie liczę kalorie i zjadam do 2500 dziennie. Rezultatów do tej pory nie ma. Dziękuję i proszę o poradę.

Dzień dobry, proszę o pomoc, nie wiem co mam robić, jestem załamana. 3 miesiące temu urodziłam dziecko, które bardzo chciałam mieć, wcześniej chorowałam na nerwicę lękową i trochę natręctw, nie leczyłam się, choroba minęła samoistnie. Po porodzie coś się ze mną stało - mam myśli, żeby zrobić komuś krzywdę na ulicy, ale to są rzadkie myśli, najgorzej jest w domu - mam myśli, żeby zrobić dziecku krzywdę, walczę z nimi, bo nie chcę tego, bardzo je kocham, mam również objawy typu żeby krzyczeć głośno albo pobić kogoś, wyzwać. Te myśli mnie wykańczają, nie chcę tego, walczę z tym, najbardziej boję się o moje dzieciątko, boję się, że to psychoza porodowa, a ja nie chcę iść do szpitala.

Witam, mam pytanie do pani, bo ja nie jestem pewna sama co mi jest. Moje objawy są takie, że po urodzeniu 2 dziecka w grudniu tamtego roku mam zachowanie takie: nie mam ochoty się opiekować małą, wkurza mnie wszystko i mam parominutowe napady takiej złości, że mam 100 pomysłów na minute co komuś zrobić i w tym jest problem, że ja chciałabym żeby innym się działa krzywda taka jak mi się działa. Możliwe, że to wynika też z mojego wcześniejszego związku i pierwszego dziecka, kiedy od tamtej pory minęły już 3 lata - zostałam przez niego skrzywdzona i przez moją rodzoną siostrę, która mnie z nim zdradziła wiedząc, że jestem w 7 miesiącu ciąży, ale jej to widocznie nie przeszkadzało. Więc wracając do tematu: przez moją złość zaczęłam niszczyć nie swoje rzeczy, czyli problemy z prawem, i zostałam pozbawiona opieki nad swoim pierwszym dzieckiem. Byłam u lekarza i przepisał mi lek uspokajający - to mi miało niby pomagać, miałam brać 1 tabletkę trzy razy dziennie, a biorę po 4 albo 5 na raz, żeby w ogóle mi coś zaczęły pomagać, próbowałam również już popełnić samobójstwo. Możliwe też dlatego, że 2 dziecka już nie chciałam mieć, a mój partner bardzo o tym dobrze wiedział, ale oprócz tego przy malej mi nie pomagał ani razu od jej narodzin. Wkurza mnie wszystko, moi bracia tylko cierpią na moich nerwach i boję się, że komuś w końcu coś zrobię, wiec bardzo proszę o pomoc - może pani mi coś doradzi? Dziękuję

Witam, chciałabym się dowiedzieć, dlaczego przez karmienie piersią nie mogę schudnąć, a inne kobiety tracą wagę migiem? W pierwszej ciąży przytyłam 25 kg, 4 miesiące po porodzie, jak karmiłam. Waga nawet nie drgnęła od momentu wyjścia ze szpitala. Dopiero po przestaniu karmienia, regularnych ćwiczeniach na basenie schudłam do swojej wagi. Obecnie jestem po drugiej ciąży. Po miesiącu od porodu to samo ani grama, więc stwierdziłam, że wezmę się za siebie. Zapisałam się 3 razy w tygodniu na aerobik, plus jem 5 razy dziennie. Piję wodę, czasem sok jabłkowy, jem jedynie gotowane mięso, zero słodyczy. Karmię piersią, więc żyję na takiej diecie, że w życiu chyba tak zdrowo nie jadłam. Początkowo się cieszyłam, bo waga ruszyła w dół, w 3,5 tyg. zgubiłam 4 kg, a teraz od 2 tyg. wszystko stoi. Nie rozumiem, co ja mam zrobić, żeby waga spadała w dół? Naprawdę źle się czuję psychicznie z tym, jak wyglądam. Nie jestem przyzwyczajona do takiej masy:( a nie chcę też przestać karmić córkę piersią. Może powinnam udać się do dietetyka, który ułoży mi odpowiedni plan żywienia?

Dzień dobry. W 33 tygodniu ciąży zaczęły mnie boleć nogi. Uczucie bólu występowało w trakcie podnoszenia nóg w pozycji stojącej, leżącej czy siedzącej. Pod koniec ciąży nie mogłam za bardzo chodzić, leżeć z na boku ze złączonymi nogami. Trudność mi sprawiało przełożenie nóg z jednego boku na drugi, ubranie bielizny czy podniesienie nóg w pozycji lezącej, musiałam pomagać sobie rękoma. Po porodzenie objawy nie ustąpiły! Teraz jestem już 6 tygodni po porodzenie i nadal ma powyżej opisane objawy (jedynie co się zmieniło to, to że chodzę ale czuję przy tym duży dyskomfort). Konsultowałam się z neurologiem. Skierowano mnie na rezonans magnetyczny ale nie wykazał nic poza tym, że ma dyskopatie odcinka L4/5, ale to już wiedziałam przed ciążą. Neurolog nie wie co może być przyczyną! Proszę o pomoc, funkcjonuję każdego dnia z bólem, nie mogę pozwolić sobie na dużo odpoczynku, mam 6 tyg. synka a poza tym żadna pozycja nie daję ulgi. Z góry dziękuję.  

Kobieta, 35 lat. Trzy tygodnie temu urodziłam moje drugie dziecko, wymarzoną córeczkę. Starsze dziecko ma w tej chwili ponad 3,5 roku. Po narodzinach córki popadłam w przygnębienie. Oglądałam zdjęcia starszego synka jak był niemowlakiem, oglądałam krótkie filmy, które z nim nagrywałam i dotarło do mnie, że wielu momentów po prostu nie pamiętam, że przeminęły bezpowrotnie a ja nie umiem ich sobie przypomnieć i zaczęłam się zastanawiać kiedy i gdzie ten czas mi umknął. Nadmienię, że praktycznie dwa lata byłam z synkiem w domu. Spędzałam z nim bardzo dużo czasu, bo nie podrzucaliśmy go dziadkom czy babciom pod opiekę. Jeżeli już został z kimś w domu bez nas to nie dłużej niż na kilka godzin. Teraz patrzę na moją małą córeczkę, która ma już prawie miesiąc i serce ściska mi żal, że nawet się nie obejrzę jak będzie ona miała pół roku, rok, potem pójdzie do przedszkola, że dzieci będą coraz starsze, coraz mniej będą potrzebowały przytulania, bycia blisko. Obsesyjnie przeraża mnie upływ czasu, nie widzę żadnych jasnych punktów w przyszłości, tylko czuję lęk przed samotnością. Boję się też, że mąż może odejść (umrzeć) i będę sama, że zacznę obciążać dzieci swoją osobą, czego obecnie sama nie toleruję u innych. Poza tym mam kiepskie relacje ze starszym dzieckiem. Nie potrafię się z nim dogadać, często na niego krzyczę. Gdy był mały uwielbiałam go, teraz łapię się na tym, że czuję do niego niechęć, że męczą mnie jego ciągłe pytania, nieudolne próby samodzielności tam gdzie tego się od niego nie oczekuje i jej brak tam gdzie powinien już być samodzielny. Problemem, właściwie nie dla mnie czy męża, ale dla dziadków i babć jest fakt, że nie chcemy starszego syna oddawać im pod opiekę w sensie wywiezienia go do nich na kilka dni czy wyjazdu wakacyjnego. Starszy syn był wcześniakiem i pierwsze miesiące życia spędziliśmy w szpitalach. Potem wymagał rehabilitacji, większej troski ze względu na niezbyt poważne aczkolwiek uciążliwe dla niego problemy zdrowotne. Od półtora roku cierpi na lęki nocne w związku z czym nie chcemy aby zostawał gdzieś poza domem na noc. Nadmienię też, że marzę o trzecim dziecku, ale przeraża mnie, że będzie to już moje ostatnie dziecko, że znowu może mnie dopaść taki stan lękowy jak teraz. Teraz zamiast się cieszyć każdym dniem wieczorami zamartwiam się jak szybko minął kolejny dzień, że znowu coś przeleciało mi przez palce i bezpowrotnie zniknęło w otchłani przeszłości. Często płaczę przez to i nie umiem się z niczego cieszyć. Proszę mi pomóc, podpowiedzieć co robić.    

Mam 20 lat, karmię piersią. W ciąży przytyłam 13 kg i waga na końcu ciąży wynosiła 61 kg. Odkąd pamiętam byłam chuda. Myślałam, że po ciąży zostanie mi kilka kg i tak było ważyłam 53 kg 3 tygodnie po urodzeniu. Ale karmiąc piersią waga bardzo szybko spadła i waha się w granicach 44-46 kg. Jestem załamana nie mogę przytyć. Ile powinnam spożywać kalorii dziennie? Jaką dietę stosować, żeby trochę przytyć. Czy po zaprzestaniu karmienia mogę przytyć??

Ponad 3 lata temu urodziłam córkę, mimo że nie było to dziecko planowane cieszyłam się gdy zaszłam w ciążę, wyszłam za mąż. Wszystko zmieniło się gdy mała przyszła na świat, od początku miałam problemy z opiekowaniem się nią, ale myślałam, że to minie. Mąż pracował, a ja zostawałam sama z dzieckiem, co mnie przerażało. Właściwie to tak jakbym się jej bała, nienawidziłam kiedy płakała. Kiedy w domu był mąż to on wykonywał większość obowiązków, ja jakoś nie umiałam się przełamać. Od kiedy pracuję jest trochę lepiej, mój stosunek do córki poprawił się, jednak wciąż boję się zostawać z nią sama, a kiedy płacze wpadam w panikę. Bardzo ją kocham, a ona mimo wszystko jest do mnie bardzo przywiązana, jednak od tych 3 lat niewiele rzeczy potrafi mnie cieszyć, najczęściej jestem przygnębiona i snuje pesymistyczne wizje, szczególnie jeśli chodzi o zdrowie małej, strasznie się boje kiedy choruje a kiedy jest zdrowa czekam, aż znowu coś złapie. Ostatnio czuje się coraz gorzej, jestem ciągle zmęczona, z trudem wstaję z łóżka i do każdej czynności muszę się wręcz zmuszać. Najmniejsze niepowodzenie traktuję jako swoją życiową porażkę, czuję się złą matką, żoną, wydaje mi się, że wszystko robię źle, a ludzie są przeciwko mnie i wszystko co robią jest skierowane na skrzywdzenie mnie. Poza domem staram się nie pokazywać, że mi ciężko, ale takie udawanie jest coraz trudniejsze. Za to w czterech ścianach kiedy zrzucam maskę najczęściej jestem przygnębiona, smutna albo zła. W środku przeżywam dramat i czuję jakaś dziwną pustkę, mam wrażenie, że całe życie już za mną, że nic mnie dobrego nie spotka. Odkąd urodziła się córeczka miewam napady szału, krzyczę, rzucam przedmiotami i wyżywam się na sobie ( czasem zdarza mi się wziąć coś ostrego albo bić się tak mocno, że mam siniaki). Nie kontroluję wtedy swojego zachowania. Mój mąż bardzo mnie wspiera, ale chyba on też ma już dosyć tej sytuacji. Namawia mnie na wizytę u psychologa, ja upieram się, że to wszystko jest w granicach normalności. Przed urodzeniem małej cierpiałam na zaburzenia odżywiania i nie wspominam dobrze wizyt u psychologa. Pracuję w zawodzie, w którym mam kontakt m.in. z zaburzeniami psychicznymi więc tym bardziej uważam to za paradoks, dużo na ten temat wiem, ale sobie nie umiem pomóc. Dziękuję za pomoc.

17 miesięcy temu urodziłam córkę, a 2 miesiące temu syna przez cc, jestem sama z nimi, nie mogę liczyć na niczyją pomoc, jest mi bardzo ciężko. Jak zaszłam w drugą ciążę już nienawidziłam swojego brzucha, kiedy mały się urodził znienawidziłam go jak nikogo innego, jak tylko słyszę, że plącze cała się trzęsę, zaciskam zęby i mam ogromną chęć zrobić mu krzywdę, nie panuję nad sobą, wyzywam go i naprawdę mam dość. Już parę razy próbowałam popełnić samobójstwo, chcę go oddać, ale myśl, że rodzina mnie wyklnie robi mi hamulec - co ja mogę zrobić, bo do lekarza nie mogę się udać, ponieważ jestem uwieziona w domu z córeczką i małym, a nie mogę liczyć na pomoc innych ludzi.

Dzień dobry, zacznę od tego, że 4 miesiące temu miałam poród. Wszystko odbywało się poprawnie, dopiero po urodzeniu miałam małe komplikacje - zbyt mocne krwawienie. Skończyło się łyżeczkowaniem. Po wyjściu ze szpitala czułam się dobrze, więc nie poszłam na kontrolę. Lecz od miesiąca ciągle doskwierają mi silne bóle brzucha a raczej podbrzusza,a czasem nie do wytrzymania. Teraz jeszcze od 2 dni mam kłujące bóle w okolicy lewego jajnika. Chciałabym się dowiedzieć co może być przyczyną i czy należy wybrać się do specjalisty?

Mam 27 lat. 8 m-cy temu urodziłam drugie dziecko. Od tego momentu raz jest lepiej raz gorzej. Obwiniam dziecko o to, że musiałam zrezygnować z pracy. Zdarza mi się myśleć że to wszystko przez malucha, że moje życie się skończyło. Często płaczę, nie mam na nic ochoty. Na zmianę albo płaczę, albo się nie odzywam. Wydaje mi się, że moje życie straciło sens. Wszystko robię, bo muszę, a nie dlatego, że chcę. Kocham swoje dzieci, ale te odczucia są silniejsze ode mnie. Proszę o odpowiedź.

Witam,

mam 27 lat. Od 2 lat mam dziecko, które karmiłam piersią ok. 11 miesięcy. Nigdy nie miałam dużych piersi, ale po zakończeniu karmienia zauważyłam znaczne kurczenie się ich co było dla mnie normalne, jednak minął rok, a moje piersi nadal maleją - czasem mam wrażenie, że pozostała już mi tylko rozciągnięta skóra, prawie nie wyczuwam gruczołów.

Proszę o radę, co może być przyczyną i czy może mieć na to wpływ przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych (przed ciążą ich nie brałam)?

Czy powinnam zgłosić się do jakiegoś specjalisty?

Mam 23 lata. 1,5 miesiąca temu urodziłam córeczkę. Już w czasie ciąży zauważyłam u siebie dziwne stany emocjonalne (siedziałam 9 miesięcy w domu). Jednego dnia smutek niesamowity, drugiego radość, że aż chciało się skakać do nieba. Dzisiaj ciągle tylko smutek, żal, obwinianie się o wszystko, ciągła senność. Nie cieszy mnie nic. Mój mąż bardzo się stara mi pomóc, rozmawia ze mną, mówi jak bardzo mnie kocha, jest gotów zrobić dla mnie wszystko, lecz ja nie potrafię mu powiedzieć o co mi chodzi. Ciągle ten smutek i czarnowidztwo. Nie mam chęci już na nic. Nie mam chęci jeść i robić wielu rzeczy, które robiłam kiedyś i które sprawiały mi radość. Mam zaniki pamięci, zapominam najprostszych rzeczy, bardzo to mnie męczy. Czy powinnam iść do psychologa czy już do psychiatry? Czy powinnam poprosić o jakieś leki ? Nie stać mnie, by chodzić na psychoterapię.