Zaburzenia lękowe - Pytania do specjalistów, strona 43

Zaburzenia lękowe: Pytania do specjalistów

wszystkie
Ginekologia
Ortopedia
Neurologia
Dietetyka
więcej
- Interna
- Ciąża
- Psychologia
- Dermatologia
- Leki
- Dziecko

Paniczny lęk przed staraością

Mam 41 lat i panicznie boję się starości.Oglądam się w lustrze i widząc zmarszczki popadam w przygnębienie.Boję się,że będę stara,nie będę sprawna fizycznie(uprawiam czynnie sport),wygląd starszych ludzi też mnie przygnębia,nie mogę pogodzić się z tym,że się starzeję.To już nabiera cech obsesji,nie potrafię cieszyć się życiem....

odpowiada 3 ekspertów:

Mgr Justyna Piątkowska

Prof. dr hab. n. med. Paweł Surowiak

Lek. Izabela Lenartowicz

Lęk przed jedzeniem w otoczeniu

Witam. Mam 21 lat. Przy wzroście 181 waże 63 kg. Z tego co mówią osoby mnie otaczające wpadłam w pułapkę odchudzania i straciłam nad tym wszystkim kontrolę. Czy obawa przed publicznym jedzeniem nawet jakiegoś owoca może być jednym z objawów...

odpowiada 3 ekspertów:

Mgr Patrycja Stajer

Mgr Justyna Piątkowska

Dr Agata Jarnuszewska

Dotyczy: Zaburzenia odżywiania Zaburzenia lękowe Odchudzanie Dietetyka Psychologia

Czy to w ogóle możliwe, żeby dorosła osoba nie potrafiła się na większość tematów wypowiedzieć?

Mimo, że czytam, słucham, oglądam, staram się być na bieżąco z aktualnymi wydarzeniami, to jednak nie potrafię się wypowiedzieć na większość tematów – ocenić czegoś z własnego punktu widzenia, tak jak to robi większość osób np. na tych różnych forach... Mimo, że czytam, słucham, oglądam, staram się być na bieżąco z aktualnymi wydarzeniami, to jednak nie potrafię się wypowiedzieć na większość tematów – ocenić czegoś z własnego punktu widzenia, tak jak to robi większość osób np. na tych różnych forach internetowych czy w komentarzach pod jakimś wydarzeniami. Czuje się tak jakbym w ogóle nie posiadał własnego zdania. Większość rzeczy przyjmuje milczeniem, bo mam pustkę w głowie albo po prostu przytakuje drugiej osobie, czasem dorzucę coś od siebie, ale generalnie moje wypowiedzi na dany temat są krótkie, lakoniczne, często nie wnoszące nic ciekawego do rozmowy. Oczywiście mam jakieś tam odczucia, przemyślenia, ale często nie potrafię tego wyrazić słowami. Nie lubię jak ktoś mnie pyta, „co uważam i dlaczego” – nie wiem, co wtedy odpowiedzieć.. Podobnie jest z obejrzanym filmem czy przeczytaną książką. Mogę jedynie stwierdzić, że film, który obejrzałem był nudny, miał kiepską fabułę albo,że gra aktorska była niskich lotów, lecz to jest wszystko, na co mnie stać. Nie potrafię, złożyć jakieś dłuższej wypowiedzi. Dopiero jak przeczytam opinie innych osób stwierdzam, że myślę podobnie – znajduje wtedy więcej argumentów. Dlatego większość czytanych opinii utożsamiam ze swoimi odczuciami, wyrabiając sobie w ten sposób własne zdanie na jakiś temat. Przez to czuje się otępiały i ograniczony, brakuje mi ostrości umysłu i jakieś takiej kreatywności w wypowiadaniu się. Czasami wręcz czuje się tak jakbym był „ społecznie upośledzony”, jakbym się cofnął intelektualnie w rozwoju. Wydaje mi się, że wpływ na to też mają problemy z wysławianiem się i pamięcią ( mam problem z powtórzeniem czegoś zasłyszanego czy przeczytanego przed chwilą), z którym się zmagam od kilku lat, brak praktyki w mówieniu oraz słabo rozwinięte umiejętności interpersonalne. Czy to w ogóle możliwe, żeby dorosła osoba nie potrafiła się na większość tematów wypowiedzieć? Da się z tym coś zrobić czy po prostu taki już jestem, taki mam charakter i się z tym pogodzić.