Osobowość unikająca a terapia poznawczo-behawioralna

Witam serdecznie!
Osobowość unikająca (lękliwa) jest podobna do zespołu lęku uogólnionego w tym sensie, że cechuje się również wszechogarniającym napięciem i niepokojem. Osobom lękliwym trudno się rozluźnić i czuć swobodnie wśród obcych. Charakterystykę osobowości lękliwej można znaleźć tutaj: Osobowość unikająca. Według kryteriów ICD-10, do typowych oznak osobowości unikającej należy: stałe napięcie i niepokój, poczucie nieatrakcyjności indywidualnej, koncentracja na krytyce, niechęć do wchodzenia w związki, ograniczony styl życia – zapewnianie sobie fizycznego bezpieczeństwa, unikanie kontaktów społecznych z obawy przed krytyką, brakiem akceptacji, odrzuceniem. W przypadku leczenia osobowości unikającej pomóc może psychoterapia w nurcie poznawczo-behawioralnym, ale także trening asertywności, treningi społeczne, psychoterapia grupowa, by umieć docenić wsparcie, jakie można otrzymać od innych ludzi.
Pozdrawiam!

Dzień dobry
Osobowość lękliwa (unikająca) charakteryzuje się tym, że od wczesnej młodości występują zaburzenia zachowania w zakresie uczuciowości i relacji z ludźmi. Powodują one napięcia, wyczulenie na krytykę, niskie mniemanie o sobie oraz unikanie sytuacji towarzyskich w obawie przed krytyką lub odrzuceniem. Leczenie wymaga pogłębionej terapii, która ma na celu dotarcie do przyczyn takich objawów i przepracowanie ich. Terapia Gestalt zajmując się przyczynami a nie objawami, pozwala aby objawy ustąpiły. Terapia poznawczo-behawioralna zajmuje się przede wszystkich radzeniem sobie z objawami.
Pozdrawiam Elżbieta Schabowska

Tak, inna nazwa osobowości unikającej to osobowość lękliwa - charakteryzuje ją wiele zahamowań społecznych i nadwrażliwość na krytykę (prawdziwą albo domniemaną). Osoba o takim typie osobowości ma zwiększony poziom napięcia i poczucie niskiej wartości,w związku z czym unika związków z ludźmi, obawiając się odrzucenia.
Co bardzo ważne - zaburzenia osobowości stwierdza się dopiero u osób dorosłych, u których pewien wzorzec funkcjonowania nie zmienia się w zależności od okoliczności, a jednocześnie prowadzi do złego samopoczucia i utrudnia im życie, w tym odgrywanie ról zawodowych i społecznych.
Niezależnie od tego, czy faktycznie chodzi o zaburzenie osobowości, czy jedynie o posiadanie cech tego zaburzenia, terapia poznawczo-behawioralna jest jedną z bardziej skutecznych w tym wypadku. Równie skuteczne może być np. integrowanie różnych podejść czy terapia w nurcie analizy transakcyjnej.
Powodzenia!