Niedługo skończę 15 lat. Mam ok. 155 cm i ważę pomiędzy 67 a 68 kg. Jestem w 2 kl. gimnazjum. Póki co mam starą klasę i nie ma jako takich problemów z akceptacją, co może się zmienić z pójściem do liceum. Strasznie się tego boję, dlatego muszę schudnąć. Problem jest w tym, że nie bardzo umiem to zrobić. Wiele razy stosowałam już diety, raz udało mi się nawet już dość ładnie zrzucić, a potem poszłam do szkoły i zaczęło się od nowa. W tygodniu mam 10 godz. wf-u tygodniowo, jako że chodzę do szkoły sportowej. W podstawówce przepadły mi dwa lata przez kolana i to właśnie w tym czasie zaczęłam tyć. Do tego dodam, że w mojej rodzinie z jednej strony jest to dość powszechne, tak samo jak cukrzyca. Póki co udało mi się uniknąć tego drugiego i chciałabym, żeby tak zostało. Mam jednak dość słabą wolę i to jest przede wszystkim powodem, a także moja niechęć do wysiłku fizycznego. Nie ukrywam, że jest mi po prostu ciężko. Chciałabym wreszcie schudnąć tak, aby się wreszcie nie wstydzić swojego ciała i żeby waga utrzymała się i nie powróciła. Co mam zrobić?

Witam! Mam 16 lat, 158 cm i ważę 49 kg. Wiem, że moje BMI jest ok, ale mimo wszystko źle się czuję w moim ciele. Otóż moim problemem są nogi i dłonie, które - w porównaniu do reszty ciała - są naprawdę grube. Chciałam spytać czy jest jakiś sposób, który pomoże mi schudnąć z naprawdę grubych dłoni? Chciałam również spytać czy dzięki rowerowi uda mi się schudnąć z nóg (ud i łydek) w czasie wakacji jeśli będę systematycznie na nim jeździła? Pozdrawiam

Witam! Mam problem i chcę się poradzić. Mam 15 lat. Mam 174 wzrostu i ważę 57 kg. Niektórzy mi mówią, że to niedużo. Może to i prawda, lecz ja chciałabym ważyć mniej. Uprawiam sport - siatkówkę i lekkoatletykę (skaczę wzwyż). By być dobrym to wiadomo, że trzeba mieć warunki. Kocham to co robię i nie chcę z tego rezygnować. 22 maja mam zawody z lekkiej atletyki i bym chciała być w dobrej formie. Rozmawiałam o tym z moją mamą. Poradziła mi żebym nie jadła kolacji, lecz tylko jak jest okazja to mi "pcha'' jedzenie. Widzę, że chce mnie wspierać, lecz czasami o tym chyba zapomina. Staram się być aktywna fizycznie i czasami mi się to udaje, a czasami nie. Codziennie wieczorami rozciągam się, skaczę na skakance, jak ładna jest pogoda to wyjdę pojeździć na rowerze albo pobiegać. Mam tylko mały problem. Boję się, że wyrównuje te moje wszystkie ćwiczenia jedzeniem. Staram się nie jeść białego chleba. Ale ciągle zastanawiam się czy to naprawdę mi wszystko pomoże. Chciałbym się dowiedzieć co mogę jeść na śniadania, obiady i podwieczorek i w jakich ilościach. Nie chcę się głodzić, ponieważ jeszcze rosnę na pewno i nie chcę niszczyć organizmu, lecz chcę panować nad własnym ciałem i być niego zadowolona. Będę bardzo wdzięczna za pomoc. Pozdrawiam! :)

Witam! Jestem chłopakiem. Mam 17 lat, 59 kg i 168 wzrostu. Mój problem jest taki, że jestem dosyć niski jak na swój wiek. Mam widoczne zarysy na twarzy, grube policzki i wielki brzuch. Chcę jeszcze urosnąć. Czy jest jakaś dobra dieta dla mojego wieku, żeby dobrze się rozwijać i utrzymywać dobrą sylwetkę oraz pozbyć się tłuszczu? Czy są jakieś dobre ćwiczenia, żeby spalić tłuszcz?

Witam, Mam bardzo poważny problem. Pochłaniam ogromne ilości jedzenia, a później muszę wymiotować. Wymiotuję tylko po to, aby nie przytyć. Studiuję w Krakowie, ale zamiast się uczyć idę do sklepu, wydaję dziennie ok. 50zł lub więcej na jedzenie, a później wymiotuję. Mam już tego dość. Rodzina mnie nienawidzi, bo przeze mnie nie mają co jeść. Potrafię tak cały dzień - jeść i wymiotować. Kręci mi się w głowie, nie mogę skupić się na nauce. Przyjeżdżam do domu, bo brakuje mi pieniędzy, gdyż wszystko wydaję na jedzenie i to jeszcze pieniądze pożyczone od koleżanek, bo nie potrafię sobie tyle odłożyć, abym miała na powrót do domu. Nie mogę się powstrzymać. Inni mówią, że gdybym chciała, mogłabym. Obudziłam się dwie godziny temu, a wymiotowałam już z siedem razy. Mam 21 lat, a nigdy nie miałam chłopaka. Nie mam żadnych zainteresowań oprócz jedzenia. Nie robię kompletnie nic, widzę jak marnuję sobie życie, ale nie potrafię tego zmienić. Ja już nie mam siły jeść, ale odczuwam taki przymus jedzenia. Proszę o pomoc.

Mam 20 lat. W wieku 14 lat zachorowałam na anoreksję. Leczyłam się u psychiatry. Od jakiegoś roku pojawiły się napady objadania się, które obecnie występują codziennie. Po każdy obżarstwie staram się ćwiczyć (1-2 godziny jeżdżę na rowerze, spaceruję) i raz w tygodniu biorę tabletki przeczyszczające. Niestety przez te napady i spowolniony metabolizm po anoreksji dużo przytyłam (przy wzroście 157 cm ważę 59 kg). Chciałabym się dowiedzieć czy te objawy wskazują na bulimię? Bo jednak moja waga jest dość wysoka, więc stąd moje wątpliwości.

Mam 16 lat i od 2 lat choruję na anoreksję. W najgorszym stanie miałam BMI ok. 14. Trafiłam do szpitala i po roku wypisano mnie z BMI ok. 18. W szpitalu lekarka nie mogła wręcz uwierzyć, że tak mało przybieram na wadze będąc na diecie odżywczej. Po wypisaniu ze szpitala schudłam do BMI ok. 16.5. Nie zrobiłam tego celowo, tylko często mnie bolał brzuch i jadłam trochę mniej niż lekarka ustaliła. Jednak to i tak było więcej niż przeciętna dieta, którą miały inne dziewczyny. Teraz muszę przytyć, bo mam problemy zdrowotne, np. zanik miesiączki, ciągłe uczucie zimna, zmęczenie, trudności z koncentracją. Pomimo że jem dużo, to i tak waga ciągle stoi w miejscu. Oto mój przykładowy jadłospis: I śniadanie: zupa mleczna i 2 kanapki z szynką, masłem i pomidorem z bułki przekrojonej na pół; posiłki w szkole: kanapka z bułki podobna jak na śniadanie, jakiś owoc, np. banan; Obiad: zupa owocowa (kompot z makaronem) i drugie danie: kawałek ryby, kasza pszenno-kukurydziana, surówka; Kolacja: 2 lub 3 kanapki z chleba krojonego z paprykarzem i ogórkiem; II kolacja: 1 Nutridrink. Co mam zrobić, żeby przytyć? Ta dieta mi nie wystarcza, a jak zjem więcej to mnie boli brzuch...

Witam, jestem kobietą w wieku 36 lat, czyli już niestety nie młodą. W sierpniu tamtego roku wyszłam za mąż, razem z mężem staramy się o dziecko. Chociaż niestety to nie jest takie proste na odległość (mąż przebywa za granicą i pracuje), ja jestem w Polsce, ale niestety od września 2011 jestem osobą bezrobotną. Jeśli chodzi o zajście w ciążę to znaleźliśmy dobrą klinikę i mam nadzieję, że specjaliści, którzy tam pracują pomogą nam w tym. Mam swój osobisty problem, zauważyłam ostatnio, że przytyłam. Mam brzuszek (sadełko pod piersiami), chciałabym być atrakcyjna dla swojego męża. Zwłaszcza, że mamy mały staż małżeński i dla siebie. Wcześniej przed ślubem chodziłam na aerobik, w naszym mieście, ale już nie jest prowadzony. Może jakaś dieta albo specjalne ćwiczenia dla takiej pani jak ja. Proszę o poradę.

Witam! Mam 29 lat, 170 cm wzrostu i ważę 77 kg. Chciałabym zrzucić 10 kg i chciałabym się dowiedzieć jak to najskuteczniej zrobić. Wiem na pewno, że powinnam się więcej ruszać, dlatego planuje wrócić na zajęcia z aerobiku przynajmniej na razie na 2x w tygodniu. Postanowiłam też wykreślić ze swojej diety słodycze i postawić więcej na owoce i warzywa. Co poza tym mogę zrobić, aby schudnąć? Biorę też leki na depresję, które mogą powodować wzrost masy ciała. Czy w takim wypadku jest w ogóle możliwe zrzucenie choć kilku kilogramów?

Dzień dobry! Mam 22 lata. Ważę 94 kg przy wzroście około 167 cm. Jaka byłaby dla mnie idealna dieta, żeby zrzucić zdrowo i bez efektu jojo te okropne kilogramy? Czuję się okropnie. Jestem osobą palącą i jedynie jako tako na rowerze się nie męczę. Idzie lato, a ja boję się w ciągu dnia wychodzić z domu, bo czuję, że każdy człowiek mnie obgaduje. Nie jestem z wyglądu bardzo duża, raczej proporcjonalna, ale w momencie gdy ściągnę ubranie to jest masakra. Największa otyłość mam na brzuchu około 119 cm a w talii 94cm. Wizytę u lekarza mam za miesiąc, bo na razie jestem za granicą. Do tego czasu chciałabym coś zrzucić, bo wstydzę się rozebrać nawet przed lekarzem. I jeszcze mam dwa pytania. Czy w moim wieku może być duży problem z obwisłą skórą, gdyby udało mi się co nieco zgubić? Oraz czy to może być wywołane toksynami, zaburzeniami hormonalnymi lub odkładaniem wody w organizmie? 6 lat temu ważyłam 62 kg, a jakieś dwa lata temu około 78 kg. Nie zwracałam uwagi na coraz większą wagę dopóki nie kupiłam sobie wagi i się przeraziłam tak wielką różnicą. Czy jest w ogóle możliwość do powrócenia do 60 kg jak kiedyś? Proszę bardzo o pomoc i odpowiedź. Z góry dziękuję i pozdrawiam!

Witam, mam problem z nadwagą. Pracuję fizycznie od poniedziałku do piątku po 12h (7.00-19.00), w sobotę 7-8h, więc nawet nie mam siły i czasu żeby wybrać się na siłownię czy pójść pobiegać. Próbowałem biegać, nawet wychodziło tylko przestałem, ponieważ w pracy byłem bardzo zmęczony. Czytałem o dietach, tylko obawiam się, że mój organizm będzie bardzo osłabiony, jakbym przyjmował same np. warzywa i owoce. Mam 23 lata, 95 kg, 170 cm. Mam 3 przerwy w ciągu dnia - o 9, 13, 16. Wstaję o godzinie 5:40, zasypiam ok. 22:00.

Mam niecałe 13 lat i ważę 63 kg przy 160 cm wzrostu. Czy powinnam sie odchudzać? Jeśli tak to jaką dietę mam stosować? Chciałabym chudnąć bardzo szybko ok. 8-10 kg, ale nie wiem jak? Próbowałam nawet dietę baletnicy (przez 2 dni), ale kiedy mama się dowiedziała nie mogłam już jej stosować. Co mam zrobić?

Witam. Mam 24 lata. Od 12 lat wymiotuję... Wszystko zaczęło się od tego, że byłam grubsza od koleżanek o kilka kg, a osoby trzecie często zwracały uwagę na moją wagę (w tym także rodzina). Nikt z rodziny nie zdaje sobie sprawy z mojego problemu, przyłapali mnie może z 2-3 razy w ciągu tych 12 lat, ale uznali to za jakieś dziwne "odchyły" z mojej strony, pochowali jedzenie, powyciągali klamki z drzwi od łazienki, ale jak wiadomo to nic nie dało, tzn. oni są innego zdania, ale ja po prostu musiałam bardziej uruchomić swój "spryt", by ich oszukać i to mi się udaje do dziś. Wymiotuję po kilka razy dziennie, nie potrafię zjeść normalnego posiłku, może nie zjadam już jakiś ogromnych ilości jedzenia, bo dawniej mogłam jeść 2 godziny bez przerwy), ale jem za 4 osoby. Do tego wszystkiego zaczęłam pić... Od kilku lat codziennie piję 2-3, teraz nawet 4-5 piw. Moje dni tak właśnie wyglądają: jem, wymiotuję, piję.

Rodzice mnie praktycznie nienawidzą, jestem w domu oficjalną alkoholiczką. Tata zmusił mnie siłą do chodzenia na spotkania AA, ale ja tam nie czuję się utożsamiana z tymi ludźmi, bo nie czuje, żeby to była istota problemu... W końcu ruszyłam mózgiem i chcę się leczyć, bardzo tego chcę... Zawsze myślałam, że jestem nienormalna, bo to wszystko moja wina... Byłam wzorową uczennicą, najlepsza w szkole, chwalona, z nagrodami i dyplomami, na studiach też byłam niezła, dopóki ich nie przerwałam przez tą chorobę i alkohol. A teraz wreszcie widzę dlaczego. Poszłam do psychologa jako alkoholiczka, powiedziałam pani jaki mam problem, ale nie widzę ratunku, widzę się z tą panią raz na 2 tyg. Kocham swoją pracę, chcę normalnie żyć, mieć kiedyś dziecko, rodzinę... Chcę być samodzielna, ale jak na razie pieniędzy nie starcza mi na przeżycie całego miesiąca. Proszę o wsparcie. Czy mam powiedzieć rodzicom? Ja widzę już ratunek tylko w zamkniętej klinice, ale nie chcę narażać rodziców na koszty, choć wiem, że ich stać. Nie chcę ich znów zawieść, jakby się nie udało...

Witam, mam 32 lata i przy wzroście 150 ważę 70 kg. Od 8 dni jestem na diecie kopenhaskiej, schudłam 2 kg i mam wrażenie, że przy mojej 15 kg nadwadze mało schudłam. Trzymam się diety zastępując wołowinę piersią z kurczaka, nie podjadam między posiłkami, a i tak nie chudnę, piję wodę ok. 2 l dziennie, herbatę i nic. Dlaczego? Po zakończeniu diety chcę przejść na dietę 1000 kalorii, czy to dobry wybór? Proszę o radę i podpowiedź co robię źle, że nie chudnę. Dodam, że od roku siedzę w domu. W zeszłym roku pracowałam fizycznie, jedząc normalnie schudłam w 2 miesiące 10 kg. Proszę o pomoc. Dodam, że moja nadwaga odbija się na mojej kondycji. Mam zadyszkę wchodząc na drugie piętro.

Mam 15 lat i ogromne problemy ze sobą. Nie mogę powstrzymać się od jedzenia słodyczy. Dostaję czasami taki atak, że jem wszystkie słodkości jakie nasuną mi sie pod rękę, np. 2 tabliczki czekolady po rząd. Równocześnie nie chcę być gruba! Nie zniosę myśli, że jestem otyła. Wcześniej przez jakiś rok można powiedzieć, że się odchudzałam tzn. nie jadłam słodyczy, chyba że mi rodzice kazali. Jednak teraz już tak od listopada objadam sie słodyczami notorycznie. Nie potrafię tego powstrzymać, a później okropnie żałuję. Próbowałam już niejednokrotnie to co zjadłam zwymiotować, ale bez efektu. Od czasu kiedy przestałam się odchudzać przytyłam 4 kg! Nie akceptuję siebie takiej.

Witam. Mam 18 lat, mam 163 cm wzrostu i ważę 70 kg. Największy problem mam z brzuchem i udami. Chciałabym się pozbyć "brzuszka" i wysmuklić nogi, ponieważ są one bardzo umięśnione i masywne. Moje ciało pokrywają liczne rozstępy i cellulit. Stosowałam wiele diet, ale w trakcie ich stosowania czułam się bardzo źle, byłam zmęczona. Proszę o pomoc, ponieważ chciałabym w końcu się sobie podobać i czuć się atrakcyjnie.