Mam pytanie. Jestem człowiekiem leniwym na sport i w dodatku pracuję jako doradca finansowy, to znaczy siedzę w pracy nawet po 10 godzin dziennie, wracam do domu zmęczony, zrezygnowany, a nawet wściekły. To rekompensuje sobie jedzeniem i nim się obejrzałem mam 110 kg, wzrost 180 cm. Wszystko działoby się dolej według mojego harmonogramu, ale zaczynają boleć mnie kolana, ciuchy przestają pasować i samopoczucie jest takie, że po pracy tylko odpoczywałbym. Czy znajdzie się ratunek? Pomóżcie co jeść, jaką dietę stosować? Czy dieta 1200 kcal, 1500 kcal?

Witam, ćwiczę od 2 miesięcy trening brzucha abs. Efekty czuć, ponieważ gdy napinam brzuch i naciskam sztywnymi palcami czuję twarde i regularne mięśnie, ale kiedy tylko rozluźniam mięśnie mam strasznie duży brzuch w połączeniu z mięśniem piwnym i to właśnie przeszkadza mi w osiągnięciu zamierzonego efektu, czyli tzw. sześciopaku. Jak się domyślam, potrzebuję zrzucić zbędną tkankę tłuszczową (choć może się mylę), ale nie wiem jak to zrobić ani nawet jak się za to zabrać. Mam w domu rower stacjonarny i przy prowadzonym przeze mnie trybie życia (mam mało czasu na wychodzenie z domu) myślałem, aby jakoś go wykorzystać w celu spalenia tkanki tłuszczowej. Ale czy to wystarczy? Czytałem, że potrzebna jest też dieta do tego... Czy mogą mi Państwo jakoś pomóc w tym przypadku?

Jak mogę skuteczna schudnąć w biodrach i udach? Mam 15 lat, 175 cm wzrostu i 61kg wagi. Może i jestem szczupła, wiem, i nie chcę się odchudzać i być anorektyczką, tylko chciałabym zgubić jakieś 6 kg. Ale powtarzam, nie po to, abym była chuda, tylko w konkretnym celu. Otóż ogólnie jak wiadomo jestem szczupła, ale za to moje biodra i nogi nadrabiają. Mam szerokie biodra i co za tym idzie masywne uda i łydki. I te 6 kg, które chciałabym zgubić, to właśnie z bioder i nóg. Wiem doskonale, że w pełni nie da się schudnąć w konkretnych partiach ciała i jestem tego świadoma. Ale bardzo chciałabym mieć ładne nogi. Brzuch mam płaski, ale to wynik ćwiczeń. ;) Nie wiem jak to zrobić z nogami, aby były zgrabne, ale nie umięśnione. Więc bardzo błagam o pomoc! :) Pozdrawiam serdecznie!

Mój problem jest taki: jestem gdzieś od ok. października na diecie Dukana. Wcześniej byłam na innej diecie, ale łącznie schudłam 30kg. Od 1,5 miesiąca jestem już na fazie III-stabilizacji wagi. Na początku tej fazy wszystko było ok, waga utrzymywała się, czasem były skoki 2kg (szczególnie po tzw. uczcie, ale po 2 dniach wracało to do normy). Od jakiegoś miesiąca zauważyłam skok 3kg, który się utrzymywał, tak więc myślałam, że spowodowane jest to czasem przedmiesiączkowym (miesiączki nie mam od marca, ale mimo tego, że miesiączka nie występuje woda i tak zbiera się w organizmie). W czasie trwania tego okresu przedmiesiączkowego zaczęłam brać luteinę, którą przypisał mi lekarz (3 razy dziennie 2 tabletki przez 5 dni). Jestem już 6 dni po odstawieniu luteiny, okres nie występuje, a ja zauważyłam, że skok wynosi już 4kg, a do tego zauważyłam, że skok jest widoczny na twarzy, brzuchu, udach i ogólnie widzę, że przybyło mi prawie wszędzie. Jestem załamana, bo nie wiem dlaczego tak się dzieje. Przyczyny szukam wszędzie, ale nie umiem jej znaleźć. Czy po luteinie mogłam przytyć? Ale aż 4kg i czy aż tak byłoby to widoczne? Szukałam odpowiedzi na różnych forach i nic nie znalazłam konkretnego. Miałam robione badania w krwi, wszystko w porządku. Czytałam też, że zakwaszenie organizmu może powodować przytycie, byłam u lekarza, lecz w moim mieście nie wykonuje się takich badań. Wspomnę też, że ćwiczę codziennie hip hop, abs i rockin body z shaun t. Przestrzegam zasad diety. Czasem wydaje mi się, że może za mało kcal dostarczam organizmowi i on podczas uczt gromadzi tłuszcz. Ale nie umiem liczyć kcal. Choć wydaje mi się, że mój jadłospis jest w porządku: np. śniadanie - owsianka, przekąska - owoc, obiad - filet z kurczaka z warzywami, serkiem wiejskim i jajkiem, kolacja - jajecznica z rybą (różnie czasem z taka złowioną rzeczną, czasem kupczy filet, czasem tuńczyk w sosie własnym w puszcze, czasem makrela), warzywami, serkiem wiejskim, mięsem z kurczaka lub indyka. To taki przykładowy jadłospis, który najczęściej używam. W dzień, gdy mam ucztę jem tylko śniadanie jakieś lekkie, później obiad ucztowy (kilka uczt przegięłam, bo były to same słodycze w sporych ilościach, ale teraz próbuję unormować ucztę) i na kolację jakiś jogurt naturalny. Bardzo proszę o jakąś poradę, bo już naprawdę nie wiem co jest nie tak. Jestem załamana, bo mimo że przestrzegam zasad dzieje się coś takiego.

Witam, mam 15 lat. Mój problem polega na napadach obżarstwa. Nigdy nie byłam szczupła, już jako dziecko byłam tęższa od innych. Postanowiłam to zmienić i rok temu zaczęłam się odchudzać. Udało mi się schudnąć 15 kilo. Moje BMI jest prawidłowe, ważę 63 kilo przy wzroście 176. Pomimo tego, że nie mam okresu czuję się dobrze, ponieważ moja dieta była dość niezdrowa można nawet powiedzieć, że była ona podobna do głodówki. Niestety od 3 dni jem bardzo dużo. Nawet gdy czuję, że jestem już syta, ciągle coś jem. Oczywiście później mam straszne bóle brzucha i jest mi niedobrze. Ale najgorsze jest to, że po ok. 15 min. po jedzeniu mogę znowu iść coś zjeść, i to wcale nie chodzi o to, że jestem głodna wręcz przeciwnie. Jestem bardzo najedzona, ale wciąż mam na coś ochotę. Nie mogę tego zrozumieć, przez rok jadłam bardzo mało i nie miałam ochoty na więcej, a teraz jak coś zjem to nie mogę się powstrzymać. Bardzo się boję, że przytyję i wiem, że jeśli nic z tym nie zrobię to na pewno to sie stanie. Jak mogę sobie z tym sama poradzić? Kontakt z psychologiem niestety nie jest możliwy. Proszę o dokładną odpowiedź.

Witam! Od 20 lat choruję na anoreksję. Podczas ostatniej wizyty kontrolnej lekarz medycyny pracy uznał, że nie jestem zdolna do pracy z powodu anoreksji (moje BMI wynosi poniżej 14). Lekarz psychiatra (leczę się u niego kilka lat) wypełnił wniosek o rentę. Tymczasem lekarz orzecznik ZUS uznał, że jestem zdolna do pracy. Nie rozumiem całej sytuacji i nie wiem, co mam robić. Czy istnieją jakieś obiektywne wskaźniki stanu zdrowia w anoreksji? Ponadto chciałam zapytać, czy istnieje związek między anoreksją a chorobami autoimmunologicznymi (od 2 lat mam taki problem). Mnie osobiście wydaje się, że to raczej wpływ stresów. Dziękuję z góry za odpowiedź.

Witam! Mam 19 lat i mój problem wiąże się z moją aktualną wagą. Przy wzroście 168 ważę 65 kg. Bardzo często jeżdżę na rowerze, czasami nawet codziennie po 30 min. Jednak moje ciało zbudowane jest z szerokich kości i mogę sobie jedynie pomarzyć o smukłej sylwetce. Nogi są w miarę szczupłe, umięśnione. Moim głównym problemem jest brzuch i jego boczki, szerokie ramiona i biust, który sięga rozmiarowi D/E. Jak mogę wysmuklić te części ciała? Jaka dieta najlepsza? Od razu mówię, że nie mam dostępu do siłowni. Widzę po sobie, że jestem dość umięśniona, jednak zakryte tłuszczem. Jakie będzie najlepsze rozwiązanie?

Witam serdecznie! Jestem kobietą, mam 31 lat, waga ciała wynosi 58 kg-59 kg, mój wzrost 158 cm. Urodziłam dziecko 9 lat temu, na wadze podczas ciąży przybrałam tylko 7kg-8kg. Waga po ciąży była niższa niż przed ciążą. Później wyjechałam za granicę i chyba tutejsze jedzenie sprawiło przyrost tkanki tłuszczowej gdzie-nie gdzie, tryb życia mam aktywny. Chciałabym pozbyć się tkanki tłuszczowej z brzucha, ud, łydek. Od niedawna zaczęłam uczęszczać na siłownię. Ale chciałabym zaczerpnąć informacji, jak mogę sie pozbyć tkanki tłuszczowej z wyżej wymienionych partii ciała? Na jakiej maszynie będzie najlepszy widoczny efekt? I mam pytanie kolejne - mam łydki dość umięśnione (duże), które mi się nie podobają, chciałabym je zmniejszyć ćwiczeniami, ale nie wiem w jaki sposób? Bardzo proszę o odpowiedź. Pozdrawiam serdecznie

Witam!

Mam na imię Berenika. Mój problem polega na znacznej otyłości, ważę 100 kg przy wzroście 167cm i mam 22 lata. Największy przyrost masy ciała nastąpił w przeciągu ostatniego roku - przytyłam ok. 26 kg. Pierwsze 10 kg przybrałam w ciągu kilku miesięcy przed ciążą, resztę podczas ciąży, przed samym porodem moja masa ciała wynosiła 107 kg, czyli jeszcze 3 miesiące temu. Mój problem stanowi ciągłe podjadanie i brak ruchu. Zbyt wiele czasu spędzam w domu z dzieckiem i mam stały dostęp do jedzenia, moim wcześniejszym usprawiedliwieniem było karmienie piersią, ale miesiąc temu straciłam pokarm i córka jest już na butelce. Dodatkowym problemem jeśli chodzi o zrzucenie masy ciała jest problem z sercem, mam kardiomiopatie przerostową, moja przegroda sercowa jest ponad dwukrotnie większa, co ogranicza moją sprawność fizyczną i tym samym ćwiczenia które mogę wykonywać. Podczas pobytu w szpitalu, gdzie rodziłam, pani kardiolog zaproponowała mi wszczepienie stymulatora serca, ale jeszcze nie zdecydowałam się do końca na ten zabieg, chciałabym się dodatkowo dowiedzieć czy to ułatwi mi większy wysiłek fizyczny w codziennym życiu. Ponadto chciałabym się dowiedzieć jak różnicować dietę, aby pozwoliła mi tracić kilogramy, ale jednocześnie nie zmniejszyć wydajności fizycznej ponieważ muszę mieć energię by móc prowadzić normalne życie i zajmować się dzieckiem. Szczególnie zależy mi na obwodzie brzucha, gdyż z tym obszarem mam największy problem. Mój aktualny sposób żywienia polega na tym że jem wszystko, nieregularnie i często się przejadam. Wydaje mi się, że mój organizm ciągle domaga się czegoś słodkiego, choć zazwyczaj nie czuję w tym czasie głodu, więc jest możliwe że uzależniłam się od cukru? Czy są jakieś suplementy diety, które mogłabym stosować by przyspieszyć proces chudnięcia bez narażania serca lub chociaż coś co pozwoli mi zmniejszyć apetyt?

Witam! Wczoraj żona (33 lata) przyznała mi się, że od jakiegoś czasu (nie naciskałem od kiedy, ale sam obserwuję to od ok. pół roku) ma problemy z odżywianiem, tzn. często po zjedzeniu posiłku zmusza się do wymiotów. Dlaczego? Nie potrafiła mi odpowiedzieć. Od urodzenia drugiego dziecka, tj. w 2008 stosuje różne diety. Obecnie jest szczupła, ale nie wychudzona. Na moją sugestię, że może spróbować porady lekarza kategorycznie powiedziała nie. Co robić? Czy to anoreksja? Jak jej pomóc?

Mam 14 lat, pierwszy raz dostałam okresu 6 lipca 2011 roku. Następna miesiączka wystąpiła ponad miesiąc później, dokładnie 16 sierpnia. Nie miałam miesiączki we wrześniu i październiku, następnie pojawiała się 11 listopada, 11 grudnia, po czym w styczniu nie miałam okresu, pojawił się 17 lutego. Od tego czasu nie mam miesiączki, czyli od prawie 4 miesięcy. Dodam, że w lutym zaczęłam się odchudzać i w ciągu ostatnich 3 miesięcy straciłam 5 kg. Mój wzrost to 156cm a waga 43kg. Czy ze mną dzieje się coś niedobrego? Czy powinnam iść z tym do lekarza? Proszę o odpowiedź.

Witam,

mam 26 lat, 162 cm i ważę teraz 60kg. Wiem, że to nie jest jeszcze tragedia, bo wskaźnik BMI jest niby w normie. Jednak jakiś czas temu miałam w miarę stałą wagę 52-54 kg, jakieś półtora roku temu zaczęło kilogramów mi przybywać, chociaż nie zmieniłam nawyków żywieniowych, aktywność fizyczna też cały czas jest taka sama, nie zaczęłam przyjmować również żadnych leków ani nie urodziłam dziecka, jednym słowem nic się nie zmieniło, więc dlaczego nadal tyję?

Moje odżywianie wygląda mniej więcej tak: na śniadanie jem płatki na mleku bądź bułkę kajzerkę z masłem i wędliną albo dwie parówki z wody z kromką chleba, w pracy mam dwie przerwy, podczas pierwszej zjadam również kajzerkę z wędliną bądź serem i jogurt, a podczas drugiej np. sałatkę z tuńczyka i banan lub jabłko albo taką samą kanapkę jak wcześniej. Później około 16 jem obiad, zazwyczaj smażone mięso lub rybę z ziemniakami i gotowane warzywa np. brokuły lub surówka warzywna. Kolacji staram się nie jeść, a jeśli naprawdę doskwiera mi głód staram się jeść coś lekkiego np. 2 kromki chrupkiego pieczywa z masłem i wędliną lub jakiś owoc czy serek wiejski. Oczywiście zdarza się czasami, że zjem w ciągu dnia coś słodkiego np. jakiś baton czy kawałek ciasta, ale nie jem słodyczy na pewno w nadmiarze. Piję kawę, wodę i lubię słodkie napoje gazowane, alkohol sporadycznie. Pracuję fizycznie, usiąsć mogę tylko na dwóch piętnastominutowych przerwach, więc już w trakcie 8-godzinnej pracy mam ruch. Gdzie popełniam błąd, z jakich produktów z mojej diety powinnam zrezygnować a jakie wprowadzić, by stracić te około 6-7 kg, które ostatnio mi przybyło (bo wtedy czułam się o wiele lepiej, chociażby psychicznie) i co najważniejsze przestać tyć, bo aż boje się pomyśleć do jakiej wagi mogłabym dojść jak będzie tak dalej.

Bardzo proszę o pomoc. Monika, 26l.

Witam! Mam 17 lat i 55kg i 168cm wzrostu ;/. Moim problemem jest to, że mam straszne grube policzki, wielki brzuch i fałdki jak zrobię skłon oraz niski wzrost, więc mam kilka ważnych pytań do Pani.

1. Co powinienem jeść, żeby rosnąć? Jakie produkty pełnowartościowe?

2. Prosiłbym o jakiś prosty i tani oraz wartościowy jadłospis?

3. Czy jak kupię sobie odżywki, które przyspieszają hormon wzrostu co coś urosnę? Czy to jest groźne?

4. Zakupiłem sobie rowerek stacjonarny i zacząłem na nim ćwiczyć. Czy jest to wskazane dla mnie? Czy jak podczas pocenia się nie uciekają ważne minerały? Jak je uzupełniać?

5. W jakich godzinach muszę ćwiczyć? I przez jaki czas, abym spalił tłuszcz i wyrzeźbił nogi?

6. Nie mam jędrnej skóry tylko szorstką, strasznie bladą i mam piegi. Co powinienem jeść, żeby to poprawić?

7. Czy mogę zażywać np. "rexorubia "produkt, który uzupełnia sole mineralne? Czy wapń lub kwas foliowy?

Pozdrawiam

Witam, mam 22 lata i moją historię z dietą zaczęłam w marcu 2011 roku. Przy wzroście 159 cm ważyłam aż 64 kg - fakt, troszkę dużo. W przeciągu pierwszego miesiąca schudłam 10 kg, przy bardzo rygorystycznej diecie: 1. Śniadanie - 2 lub 3 kromki wasy + sałata + ogórek + pomidor + 1 plaster szynki + 1 plaster sera zółtego + twarożek president. 2. Obiad - 2 jajka + dwie kromki razowca + warzywa lub mięsko + warzywa z parowaru. 3. Kolacja - jabłko/grejpfrut/pomarańcza. Codziennie ćwiczyłam na rowerku stacjonarnym, zaczynałam od 5 minut, aż teraz jeżdżę do max. 2h dziennie bez przerwy, regulując sobie obciążenie. Od kwietnia do maja 2011 roku straciłam 5 kg i kolejne kilogramy (4/5 kg) straciłam na przełomie maja - czerwca.

4 czerwca 2011 przerwałam dietę, przestałam tak rygorystycznie patrzeć na to co jem - od święta robiłam sobie tzn. "dyspensę " - jedząc wszystko na co miałam ochotę. Niekiedy do boleści brzucha - żołądka, który utrudniał mi zaśnięcie. Przez kolejne dwa miesiące, czyli lipiec- sierpień ćwiczyłam regularnie (codziennie) 1 h na rowerku, lecz pozwalałam sobie na słodkie zastępując nimi posiłki: obiad, śniadanie. Na wakacje poszłam do pracy na 3 zmiany. Stwierdziłam, że jako pracownik fizyczny muszę jeść troszkę więcej niż dotychczas, więc do diety włączyłam czwarty posiłek - podwieczorek. I tak waga oscylowała 45 kg do końca sierpnia. We wrześniu ważyłam 44 kg, a po przyjeździe z wakacji w październiku waga spadła o kolejne 2 kg. Jadłam na tamten czas w granicach tysiąca kalorii, nawet na drugie śniadanie pozwalałam sobie codziennie na jakąś słodka bułkę czy ciasto. W dalszym ciągu ćwiczyłam jeżdżąc na rowerku przez 1,5h, a mój tryb życia był dość intensywny, codzienne dojazdy do szkoły + pracowałam na weekendy jako pracownik fizyczny w pralni chemicznej na 2 zmiany.

W listopadzie i grudniu przestałam pracować i w ten czas przytyłam do 45/46 kg. Choć w dalszym ciągu ćwiczyłam, ale coraz częściej zdarzały się dni obżarstwa lub limit kalorii był przekroczony o więcej niż 1000 kalorii. Po świętach waga wskazywała 45-47 kg i tak waga oscylowała ze względu na to ile zjadłam, pozwalałam sobie codziennie na słodycze, od czasu do czasu jakąś pizze czy innego fast food. W marcu postanowiłam, że nie będę jeść słodyczy kupnych do świąt Wielkanocnych. Do tego czasu schudłam znowu, waga pokazywała 43 kg. Jadłam na ten czas: Śniadanie - budyń/kisiel/kaszkę dla dzieci. II Śniadanie- 3 kromki wasa + szynka + ser zółty + twarożek + warzywa. Obiad: Tu było różnie max. do 300 kalorii. Kolacja - serek wiejski/serek homogenizowany + owoc/warzywa + zdrowy błonnik. W ten czas objadanie się niedozwolonymi rzeczami było co 2 tygodnie (od piątku do niedzieli). 9 kwietnia 2012 roku śniadanie wielkanocne skończyłam wielkim obżarstwem, po świętach waga pokazywała 45/46 kg. Nie potrafiłam wrócić do diety ani do wagi sprzed świąt, dojadając słodkości pozostałe po świętach.

Następnie była 18-stka mojego kuzyna, a więc do końca kwietnia było tak - tydzień diety - weekend objadanie się, tłumacząc sobie, że i tak to spalę i tak również przeżyłam majówkę. Waga oscylowała w granicach 45/48 kg, a po weekendzie majowym zdarzyło się zobaczyć na wadze nawet 50 kg, które do piątku spadały 45,5 kg. Po tygodniu "głodówki" - jaką jest moje menu, znów miałam napad obżarstwa czy też łakomstwa, na jedzenie, które było mi zakazane na diecie. Aktualnie napady zdarzają się od 13 maja 21012 roku coraz częściej, bo już nawet w tygodniu zdarza się, że robię sobie odstępstwo. Odczuwając nie odpartą chęć na słodkie - tylko i wyłącznie. Pochłaniam w ten czas wszystko co zobaczę - aż do boleści brzucha. Ostatnio przejadłam się, to było mi tak nie dobrze, że skończyło się na wizycie w WC. Zwróciłam 1/2 tego co pochłonęłam. Jeden dzień postu z powodu przejedzenia, a następne 2 dni umiarkowanego objadania się.

Teraz jestem na diecie 1000 kalorii codziennie ćwiczę, staram się jeść o stałych porach 5 posiłków dziennie. Wstaję codziennie o 5 rano, idę spać około 21,30 - 22 ostatni posiłek jem o 18. Chcę skończyć z wiecznym kontrolowaniem się tego co jem, przejść na upragnioną stabilizację (dodając o 100 kalorii tygodniowo), ale najpierw chcę ważyć te 45 kg co najmniej. Przestać myśleć o jedzeniu słodyczy, bo do tego mnie ciągnie oraz przestać się objadać w te cholerne weekendy. Słodkie starałam zastąpić się owocami surowymi i suszonymi, ale niestety to nie dało rezultatów. Kiedyś w ogóle nie jadłam słodyczy, ale za to nadrabiałam fast foodami. Aktualnie waga pokazuje 48 kg, brzuch wydęty jak u ciężarnej, czuję się strasznie ociężała - za dwa dni mam dostać okres wywołany plastrami hormonalnymi (od 3 miesięcy je biorę). Aktywność fizyczna to tak jak wcześniej wspomniałam: rowerek codziennie a od czasu do czasu spacer (basen), jazda na orbitreku itp. Błagam was, jaką dietę byście mi polecili i jak mam przejść na tę stabilizację. Już nawet myślałam, żeby jeść te 2000 kalorii, bo i tak będę ćwiczyć, to co zjem zamieni się w mięśnie, ale ja już sama nie wiem. Błagam proszę o pomoc.

Witam! Jestem kobietą, mam 18 lat, 161 cm i 58 kg. Chciałabym się dowiedzieć, ile powinnam schudnąć, aby wyglądać i czuć się dobrze. Mam trochę tłuszczu równomiernie odłożonego i biust 75D, z którego nie chciałabym chudnąć, ponieważ w zeszłe wakacje schudłam 9 kg i biust mi zwiotczał. Mogłabym prosić o jakieś porady dotyczące żywienia, ale tak, aby się nie głodzić i skutecznie chudnąć? Czy można raz dziennie pozwolić sobie na coś słodkiego? Jak mogę ćwiczyć? Czy są jakieś dobre ćwiczenia, które ujędrnią biust? Obecnie stosuję serum modelujące Eveline. I chciałabym ten biust zachować... Obawiam się, bo moja koleżanka schudła 12 kg i z miseczki E zrobiło jej się małe C. Dodam, że w roku szkolnym, mój dzień zaczyna się od 5 rano, a spać chodzę około północy i czasem ciężko mi wszystko rozłożyć z tym jedzeniem. Proszę o pomoc.

Witam,

mam 15 lat mój problem polega na napadach obżarstwa... nigdy nie byłam szczupła, już jako dziecko byłam tęższa od innych. Postanowiłam to zmienić i rok temu zaczęłam się odchudzać. Udało mi się schudnąć 15 kilo. Moje BMI jest prawidłowe, ważę 63 kilo przy wzroście 176. Pomimo tego, że nie mam okresu czuję się dobrze, ponieważ moja dieta była dość niezdrowa można nawet powiedzieć, że była ona podobna do głodówki. Niestety od 3 dni jem bardzo dużo. Nawet gdy czuję, że jestem już syta, ciągle coś jem. Oczywiście później mam straszne bóle brzucha i jest mi niedobrze. Ale najgorsze jest to, że po ok. 15 min. po jedzeniu mogę znowu iść coś zjeść, i to wcale nie chodzi o to że jestem głodna wręcz przeciwnie. Jestem bardzo najedzona, ale wciąż mam na coś ochotę. Nie mogę tego zrozumieć przez rok jadłam bardzo mało i nie miałam ochoty na więcej, a teraz jak coś zjem to nie mogę się powstrzymać. Bardzo się boję, że przytyję i wiem, że jeśli nic z tym nie zrobię to na pewno to sie stanie. Jak mogę sobie z tym sama poradzić? Kontakt z psychologiem niestety nie jest możliwy. Proszę o dokładną odpowiedź.

Problem z 14-letnią córką, która przy wzroście 170 cm waży 49 kg. Jest bardzo szczupła, a sama twierdzi od kilku miesięcy, że nie akceptuje swoich nóg, dokładnie ud i łydek. Twierdzi, że są za grube. Mimo rozmów nie potrafię jej przekonać, że to nieprawda. Szczerze mówiąc zaczynam się obawiać, bo wyszukuje w internecie i gazetach przeróżne diety, nie chce uprawiać sportów, bo zagrożeniem jest, że zwiększają się mięśnie nóg. Może na początku było to niegroźne, ale teraz potrafi płakać z tego powodu. No i powstają kłótnie między nami. Proszę o pomoc, bo chyba problem mnie przerasta.