Mam 12 lat. Mam około 148-150 cm wzrostu i ważę 53 kg. Chciałabym bardzo schudnąć, ponieważ moje koleżanki z klasy są ode mnie wiele szczuplejsze. Nie potrafię znieść jak moi koledzy z klasy naśmiewają się z mojej dużej pupy albo grubych ud. Jak mogłabym schudnąć co najmniej parę kilogramów, aby ważyć 40-45? Gdy pytają się o moją wagę, zazwyczaj nic nie odpowiadam.

Witam! Mam 14 lat i przy wzroście 156cm, ważę 42kg. Wiem, że mam niedowagę. Zawsze postrzegałam siebie jako grubą. Wpływało to też na moją niską samoocenę, którą z resztą mam do dziś. Parę miesięcy temu powiedziałam sobie dość - muszę schudnąć. Zaczęłam trenować sporty i bardziej zwracać uwagę na to co jem. Na początku to nie było nic wielkiego - w styczniu przestałam jeść słodycze i fast-foody, ale wtedy jeszcze w miarę odżywiałam się normalnie. W kwietniu przestałam jeść kolacje, a w maju obiady. Obiady jem od czasu do czasu, zazwyczaj po prostu oszukuję swoich bliskich wyrzucając jedzenie lub mówiąc, że sama przygotowałam coś sobie wcześniej czy jadłam na mieście. Od dłuższego czasu nie mam miesiączki. Mam problemy ze snem, o ile zasypianie nie sprawia mi trudności, bo zwykle wieczorem jestem wykończona (sport + mało jedzenia), to budzę się o 5 lub 6 rano. Stałam się drażliwa, łatwo wyprowadzić mnie z równowagi. Unikam spotkań z rówieśnikami, ponieważ z każdym się porównuję i czuję się przez to gorzej. Pewnie Pani uważa, że w takim razie powinnam się zwrócić o pomoc do psychologa zamiast do Pani, ale ja zrozumiałam, że mam problem. Czasami kiedy patrzę na moje wystające kości to nie podobam się sobie i czuję, że muszę zacząć normalnie jeść. Jednak kiedy już coś zjem to mam okropne wyrzuty sumienia np. na następny dzień się głodzę i katuje treningami. Parę razy zdarzyło mi się prowokować wymioty. W czasie tych wyrzutów sumienia całkowicie zmieniam sposób postrzegania siebie. Myślę, że jednak nie jestem taka koścista tylko gruba i że muszę dalej schudnąć. Mam dosyć takiego życia. Myślę o jedzeniu praktycznie non stop, odliczam ile godzin minęło od ostatniego posiłku i liczę czas do następnego. W sklepach, kiedy nikt nie widzi, dotykam, wącham i dokładnie oglądam jedzenie, na które sobie nie pozwalam. W nocy śni mi się, że jem to na co mam ochotę. Staram się jak najrzadziej siedzieć i być w ciągłym ruchu. Martwię się o swoje zdrowie. Chciałabym utrzymać moją aktualną wagę, ale zacząć jeść normalnie (oczywiście pomijając takie rzeczy jak słodycze i fast foody). Oprócz słodyczy i fast foodów, na dobre zrezygnowałam z pieczywa, ziemniaków, kasz, ryżu i makaronu. Mięso jem góra kilka razy w tygodniu. Które z tych produktów są niezbędne w okresie dojrzewania? Dodam, że codziennie robię dwa godzinne spacery oraz 3 razy w tygodniu chodzę na basen. Poruszam się głównie rowerem lub piechotą. Oprócz tego ćwiczę (100 brzuszków dziennie + inne ćwiczenia). Jem 5 posiłków dziennie, z czego 3 z nich to przeważnie są owoce. Moim celem jest, żeby zacząć jeść normalnie, żyć normalnie, ale nie chcę przytyć, tylko przestać dalej chudnąć. Wielokrotnie próbowałam zrobić coś w tym kierunku, ale to co siedzi u mnie w głowie mi nie pozwala i mówi mi, że jestem gruba i powinnam chudnąć dalej. Wiem, że czytając to pani myśli sobie, że jestem po prostu głupią dziewczyną stawiającą wygląd nad zdrowie, ale czuję się bezradna i jakby to zawładnęło moim życiem. Kiedy patrzę na swoje życie jeszcze z przed roku to widzę, że może i byłam grubsza niż teraz, ale przynajmniej byłam szczęśliwa. Teraz jestem nieszczęśliwa. Mój nastrój zależy od tego co zobaczę na wadze. Niska waga daje parę chwil szczęścia, ale to tylko na moment. Obsesyjnie przeglądam się w każdym napotkanym lustrze albo szybie. Nie dlatego, że jestem próżna. Wydaje mi się, że wyglądam grubo i każdy tak o mnie myśli. Wstydzę się spożywać posiłki wśród ludzi, mam wrażenie jakby ich spojrzenia mówiły mi, że jestem gruba i nie powinnam dalej jeść. Bardzo proszę o pomoc i z góry dziękuję.

Mam wielki problem i chciałabym żebyście mi pomogli, co w tej sytuacji zrobić. Chodzi o moje obżarstwo, czuję że nie panuję na tym. Najgorsze jest to, że czuję, że już jestem najedzona, ale dalej myślę co tu jeszcze zjeść. Non stop myślę o jedzeniu, nigdy wcześniej takiego czegoś nie miałam, nie zachowywałam się w taki sposób, zjadłam i miałam spokój. Nie to co teraz. Wiem, że moje jedzenie jest nieregularne, bo pracuję na 3 zmiany i nie jestem w stanie tego ogarnąć. Kiedyś ważyłam 54,55 kg, teraz ważę tak 60 do 63 wzrost 164, lat 23, moja waga raz maleje raz wzrasta, zależy ile zjem. Kiedyś umiałam sobie odmówić słodyczy, a teraz niestety nie, ponieważ jak pomyśle, że nie mogę to jeszcze bardziej mi się chce. Znam na pamięć piramidę żywienia, co mogę zjeść, a co nie i chciałabym zdrowo się odżywiać, a przede wszystkim zrezygnować z tych słodyczy, bo tłustych obiadów raczej nie jem, bo wolę sobie zrobić na parze. Chyba, że jadę do mamy na obiad, no to muszę zjeść tego schabowego, bo zawsze mi docinają, że się odchudzam. Wiem, że głodówka nie jest najlepszym pomysłem, ale niekiedy mam wstręt do tego jedzenia, wskutek tego obżarstwa i mam ochotę już nic nie jeść przez cały dzień, tylko być na kawach. Śniadań raczej nie jem, tylko jak jestem w pracy na 1 zmianę, obiady zdarza mi sie zjeść w ciągu tygodnia 2,3 razy, no ale za to na kolacji sobie nie odmawiam. Chciałabym znów tak ważyć z 55 kg. Staram sie dość często jeździć na rowerze do pracy, jeżeli pogoda mi na to pozwala. Proszę pomóżcie mi co mam zrobić, żeby się tak nie obżerać? Czuję, że jestem inną osobą niż kiedyś, bo nigdy nie miałam z jedzeniem żadnych problemów...

Witam, mam na imię Agata i mam 14 lat oraz ważę 71-73 kg (waga ciągle się waha) przy wzroście 169 cm. Niedawno byłam z miesiąc w sanatorium odchudzającym i zeszłam z 78 kg, jednak to co ostatnio się ze mną dzieje zaniepokoiło mnie. Schudłam, bo miałam wszystko podane na talerzu (dosłownie i w przenośni), ale kiedy wróciłam do domu zaczęły się kłopoty. Na początku szło normalnie, 4-5 niewielkich posiłków bogatych w substancje odżywcze. Bardzo pilnowałam, aby nie pojawił się efekt jojo. Od paru tygodni jestem w domu i z dnia na dzień jest coraz gorzej. Mam jakąś obsesję, cały czas myślę o jedzeniu, żyję od posiłku do posiłku, a jak coś mi zasmakuje to nie mogę przestać jeść. Jem tutaj więcej, a przynajmniej tak mi się wydaję, zazwyczaj połowa dnia jest w porządku, zbilansowane posiłki i tak dalej, a koszmar zaczyna się pod koniec dnia lub na odwrót. To co najbardziej mnie zaniepokoiło zdarzyło się niedawno po powrocie ze szkoły. Miałam napad, mimo że jadłam śniadanie i drugie również, a ze szkoły wróciłam bardzo wcześnie. Planowałam zjeść zupę warzywną, a pochłonęłam tyle jedzenia, że bardzo rozbolał mnie brzuch. Jadłam szybko, byle co, nie mogłam przestać. Typowa kompulsja, nigdy wcześniej nic takiego mi się nie przytrafiło. Poszłam do łazienki, ale nie udało mi się sprowokować wymiotów. To brzmi jak bulimia, jednak nie wywołuje ich, ponieważ wymaga to ode mnie sporo wysiłku. Wymiotowałam kiedyś, dawno temu, ale tylko raz, w stanie depresyjnym. Również z powodu wagi. Dodam, że często mam takie huśtawki, po napadzie planuję, że dam z siebie wszystko, bo chcę być szczupła, jednak później to znowu wraca, znów jem za dużo, nie mogę się opanować... Mimo że ciągle liczę kalorie, jem zdrowe rzeczy to prędzej czy później i tak rzucę się na jedzenie (na szczęście nie słodycze i fast-foody tylko dietetyczne rzeczy, ale i tak jem tego niewyobrażalnie wielkie ilości) i to nie z powodu głodu... Mam obsesję nie tylko na punkcie jedzenia, ale również wyglądu. Nienawidzę swojego ciała, sylwetka przysłania mi cały świat, wieczna walka o wymarzoną wagę wpędza mnie w depresję i każdego dnia po zbyt dużej ilości jedzenia mam wyrzuty sumienia, czuję się o 100 kg cięższa. Mam tego dosyć. Chciałabym wiedzieć co mi dolega, bo na pewno nie jest to normalne zachowanie. Nie mam ani anoreksji, ani bulimii - bo nie prowokuję wymiotów, przydarzyło mi się to tylko dwa razy. Może to coś w stylu uzależnienia od jedzenia, kompulsywnego objadania się? Z góry przepraszam, że moje pytanie jest takie długie, ale chciałam, aby problem był dokładnie opisany i aby ktoś poświęcił mi chociaż odrobinę uwagi, bo do psychologa ani dietetyka boję się iść, bo o wszystkim dowiedzieliby się moi rodzice, którzy nie zrozumieli by tego... Proszę o wyczerpującą odpowiedź, mam nadzieję, że dowiem się co mi dolega.

Witam mam córkę 16-letnią, która ma bulimię, niestety jej stan psychiczny nie pozwala na leczenie, bo chora nie wyraża zgody. Martwię się jej stanem, ponieważ zaczęła być agresywna w stosunku do rodziny z chwilą, kiedy tylko zaczynamy rozmowę o leczeniu. Chciałbym wiedzieć, gdzie mogę zgłosić się z córką na leczenie. Czy są kliniki lub ośrodki terapii dla takich ludzi? Bardzo proszę o pomoc! Zatroskany tata Pozdrawiam

Mam 15 lat, 166 wzrostu. Moim kompleksem jest moja górna część ciała, dość nieproporcjonalna co do reszty sylwetki. Czy w jakiś sposób mogłabym wysmuklić ręce oraz ramiona. Nie są pokryte warstwą tłuszczu, raczej są napięte. Nie wiem czy możliwy jest efekt ich wyszczuplenia, do mojego ideału kayi scodelario, ale prosiłabym o jakiekolwiek porady. Oprócz tego zastanawiałam się w jaki sposób wysmuklić również łydki i uda, na których pojawiły się lekkie zarysy mięśni, bez nadmiernego ich rozbudowania. Czy potrzebna byłaby jakaś specjalnie zbilansowana dieta. Staram prowadzić zdrowy styl życia, choć nie zawsze rezygnuje ze słodyczy. Nie chciałabym zbyt dużej diety ze względu na bardzo mały biust, który po niej mógłby się stać mikroskopijny. Staram się codziennie wykonywać 100 nożyc pionowych i poziomych, czasami jeżdżę na rowerze. Na śniadanie jem albo musli albo sałatki owocowe, na obiad najczęściej jakieś mięso lub rybę, a na kolacje również kanapki. Pomiędzy posiłkami często jem owoce. Z góry dziękuję i liczę na doskonałe porady. ;d

Witam! Nazywam się Natalia. Mam poważny problem, a mianowicie nadwagę. Mam 16 lat, 153 cm wzrostu i ważę 75kg. Wszystkie badania mam w normie. Nic co mogłoby powodować nadwagę. Próbowałam już wszelakich diet i kończyło się małym spadkiem wagi i oczywiście efektem jo-jo. Wyjeżdżałam do różnych sanatoriów na odchudzanie. Było tak samo jak z dietami. Mały spadek wagi a potem efekt jo-jo. Jeżeli chodzi o aktywność fizyczną to jest przeciętna. Jeżdżę na rowerze, pływam, biegam od czasu do czasu, wyjdę zagrać w koszykówkę czy siatkówkę. Spaceruję. Już nie mam siły zmagać się z tym sama, więc proszę o pomoc. Chciałabym dostać wreszcie taką dietę, która dawałaby efekty na długi czas. Dobrze by było, gdyby była rozciągnięta w czasie. Bo w tydzień nie ma co liczyć na niewiadomo jakie efekty. Rodzina nie traktuje poważnie mojego problemu. Mówią, że z czasem przejdzie, ale co rok jest tylko gorzej. Proszę o pomoc.

Witam!

Około 3 dni temu byłem na biwaku szkolnym. Strasznie zabalowaliśmy i nie dałem rady - zjadłem ogromną ilość słodyczy, chipsów i żelków. Nie chodzi tutaj o parę sztuk, było to 500g opakowanie ciasteczek z czekoladą, duża paczka chipsów marki Lays i dwa 300g opakowania kwaśnych żelków - wchłonąłem to wszystko na posiedzeniu, za jednym razem. Mój brzuch od tego czasu wygląda okropnie, jest wielki i wypukły, szczególnie w dolnej części. Największym problemem jest to, że jestem na diecie (unikam słodyczy, tłustego jedzenia - odżywiam się zdrowo) i przez ten wyskok moją dietę piorun strzelił. Zrzuciłem blisko 40kg - we wrześniu tego roku ważyłem 106kg, teraz ważę 65. Mam 16 lat i 185cm wzrostu. Mam ogromne wyrzuty sumienia, płakać mi się chce samemu do siebie, ponieważ przez głupotę chyba zaprzepaściłem wszystko na co tyle pracowałem. Mój brzuch wyglądał już ładnie - był plaski, nawet rzeźbił mi się kaloryfer - a teraz klapa. Nie mam pojęcia co robić. Moja waga się nie zmieniła, ale od tego momentu mój brzuch wygląda okropnie. Proszę o pomoc i radę co robić, aby wyglądać tak jak wcześniej.

Witam!

Mam na imię Katarzyna. Mam 24 lata, urodziłam dwoje dzieci, obecnie mam 163 cm wzrostu i ważę 95 kilo. Od trzech dni stosuję dietę kopenhaską, ale nie wiem czy dobrze robię, bo jest ze mną strasznie. Ogólnie chciałabym schudnąć 30 kg. Mogliby państwo mi doradzić, która dieta byłaby dla mnie najlepsza? Bardzo proszę o pomoc.

Witam, mam na imię Kuba. Lat 19. Chciałbym zminimalizować tkankę tłuszczową, szczególnie łydki + uda, bo praktycznie tylko tam jest u mnie widoczna (nie wiem dlaczego). Nie jest to cechą dziedziczną, ponieważ rodzice jak i dziadkowie nie mieli takiego problemu. Jestem szczupły, jedynie uda i łydki mam 'zatłuszczone'. Gram w piłkę nożną ponad 10 lat, jeśli chodzi o aktywność fizyczną to jest u mnie wysoka. Nie jem zbyt dużo słodyczy ani fast foodów (okazyjnie), dlatego nie wiem skąd ten tłuszcz na nogach. Wiem, że samymi ćwiczeniami za dużo nie osiągnę, dlatego proszę o wskazówki dotyczące diety, czego unikać, co często jeść. Z góry dziękuję. Pozdrawiam

Witam, mam 16 lat i około 176 cm wzrostu. Moja waga wynosi 60kg, jestem ektomorfikiem. Jem dużo i nic nie mogę przytyć. :/ Zastanawiałem się nad dietą dla ektomorfika (http://www.kfd.pl/ektomorfik-180cm-60kg-rozpisana-dieta-przez-planysuplenet-175244.html). Zamierzam chodzić na siłownię trzy razy w tygodniu. Najbardziej mnie zastanawia czy w moim przypadku będą potrzebne jakieś suplementy typu jakaś kreatyna, odżywki itp. Znajomy mi powiedział, że z samą dietą co najwyżej rzeźbę mogę zrobić. Chciałbym się dowiedzieć, czy odżywki itp. są konieczne, bo wolałbym ich nie stosować, a nie wiem czy trzymając się samej diety + siłownia uda mi się przytyć?

Dzień dobry! Jestem kobietą w wieku 20 lat. Mam 180 cm wzrostu i ważę 80 kg. Bardzo bym chciała trochę schudnąć, ponieważ źle się czuję w swoim ciele, nie potrafię się przez to cieszyć życiem i znaleźć partnera. Moim największym problemem jest to, że pracuję w cukierni i niestety muszę często próbować niektórych wyrobów. Problemem jest też nadmierny apetyt na słodycze i zajadanie stresów. Stosowałam już wiele diet, które na dobre mi nie wyszły. Swój dzień zaczynam o 4 rano i pory posiłków mam bardzo różne, ponieważ w pracy nie mam czasu na jedzenie. Bardzo proszę o pomoc. Zależy mi na tym, żeby schudnąć i zaakceptować siebie i móc cieszyć się z życia.

Orbitrek i domowe przepisy na zrzucenie zbędnych kg Witam! Mam 28 lat 179 cm wzrostu i ważę 84 kg. Chciałbym schudnąć, ponieważ nie czuję się komfortowo w takiej wadze jaką mam. Mam orbitreka i od kilku dni na nim jeżdżę po 40 min., spalam około 400 kcal i przebiegam około 15 kilometrów. Chcę jeździć na nim codziennie. Pytanie dotyczy głownie odżywiania metodą domową, a nie jakaś dieta dukana czy coś w tym stylu, ma być zdrowo i smacznie. ;) Pyt. 1. Mógłbym prosić o rozpiskę jednego dnia 5 posiłków, co należy jeść, a jakich produktów unikać? Czego nie łączyć Nie wiem czy ma być 1500 kcal czy 2000 kcal? Co zjeść po orbitreku? Pyt. 2. Czy istnieje jakiś "spalacz", który mógłbym zastosować przed jazdą na orbitreku? Czy on coś daje? Pyt. 3. Utrzymuję tempo 130-150 i jeżdżę na 3 obciążeniu z ośmiu. To dobrze? Dziękuję za odpowiedzi.

Jestem po operacji złamania otwartego podudzia. Mam nogę poskręcaną śrubami, ból jest ogromny a rana na skórze ma wymiary 23 na 10 cm. Jak mam się odżywiać, żeby wspomóc leczenie. Biorę zastrzyki przeciwzakrzepowe Claxane i 2 kapsułki dziennie Cyco3forte, rano piję 20 ml Alweo. Jestem po operacji 30 dni. Dziękuję za porady.

Mam 30 lat, 164 cm i ważę 85 kg. Mogę ćwiczyć, stosować dietę, robić wszystko co powinnam i cały dzień jest ok, ale przychodzi wieczór, a ja się zaczynam mega obżerać. Coś we mnie wstępuje, że nie potrafię się opanować. Nie działa na mnie żaden chrom, tabletki, które hamują apetyt. Pomóżcie mi proszę...