Witam! Mam 16 lat, mam około 175 cm wzrostu i 105 kg wagi. Wiem, że jestem gruby. Również mam nadciśnienie i to mnie tak naprawdę martwi. Ostatnio sobie mierzyłem to miałem ciśnienie 185/133. Co mam zrobić, aby schudnąć? Dieta specjalna? Jedyne na co jestem uczulony to pyłki traw. Bardzo mi zależy na tym, aby zbić wagę i coś zrobić z ciśnieniem.

Witam! Mam refluks, muszę schudnąć 6 kg. Nie mogę być głodna. :) Mam 32 lata, wzrost 174cm, waga 72,5kg, praca w biurze, nie lubię się męczyć, więc nie uprawiam sportów. Jak ładna pogoda to chodzę na spacery (mieszkam w Irlandii, więc tu często pada deszcz). Nie znoszę brokułów, strączkowych, kaszy gryczanej, kukurydzy. Niskotłuszczowych nabiałów. Uwielbiam pieczywo, makarony, kaszki, nabiały, czerwone wino, herbatę z mlekiem (typu bawarka), truskawki, dżemy, miód, zupy, ziemniaki - szczególnie pure. Czy mogę prosić o tygodniowe menu? Dziękuję, Maja

Witam! Mam 16 lat, mam 184 centymetry wzrostu oraz ważę około 70-80 kilogramów. Nie jestem zadowolony z wyglądu mojego brzucha, jak i ud, tzn. moim zdaniem są za grube. Jak schudnąć z brzucha i z ud? Ile czasu to zajmie? Jakie są zalecane ćwiczenia i jaka dieta? Proszę o odpowiedź. Pozdrawiam!

Witam! Mam 14 lat i przy wzroście 156cm, ważę 42kg. Wiem, że mam niedowagę. Zawsze postrzegałam siebie jako grubą. Wpływało to też na moją niską samoocenę, którą z resztą mam do dziś. Parę miesięcy temu powiedziałam sobie dość - muszę schudnąć. Zaczęłam trenować sporty i bardziej zwracać uwagę na to co jem. Na początku to nie było nic wielkiego - w styczniu przestałam jeść słodycze i fast-foody, ale wtedy jeszcze w miarę odżywiałam się normalnie. W kwietniu przestałam jeść kolacje, a w maju obiady. Obiady jem od czasu do czasu, zazwyczaj po prostu oszukuję swoich bliskich wyrzucając jedzenie lub mówiąc, że sama przygotowałam coś sobie wcześniej czy jadłam na mieście. Od dłuższego czasu nie mam miesiączki. Mam problemy ze snem, o ile zasypianie nie sprawia mi trudności, bo zwykle wieczorem jestem wykończona (sport + mało jedzenia), to budzę się o 5 lub 6 rano. Stałam się drażliwa, łatwo wyprowadzić mnie z równowagi. Unikam spotkań z rówieśnikami, ponieważ z każdym się porównuję i czuję się przez to gorzej. Pewnie Pani uważa, że w takim razie powinnam się zwrócić o pomoc do psychologa zamiast do Pani, ale ja zrozumiałam, że mam problem. Czasami kiedy patrzę na moje wystające kości to nie podobam się sobie i czuję, że muszę zacząć normalnie jeść. Jednak kiedy już coś zjem to mam okropne wyrzuty sumienia np. na następny dzień się głodzę i katuje treningami. Parę razy zdarzyło mi się prowokować wymioty. W czasie tych wyrzutów sumienia całkowicie zmieniam sposób postrzegania siebie. Myślę, że jednak nie jestem taka koścista tylko gruba i że muszę dalej schudnąć. Mam dosyć takiego życia. Myślę o jedzeniu praktycznie non stop, odliczam ile godzin minęło od ostatniego posiłku i liczę czas do następnego. W sklepach, kiedy nikt nie widzi, dotykam, wącham i dokładnie oglądam jedzenie, na które sobie nie pozwalam. W nocy śni mi się, że jem to na co mam ochotę. Staram się jak najrzadziej siedzieć i być w ciągłym ruchu. Martwię się o swoje zdrowie. Chciałabym utrzymać moją aktualną wagę, ale zacząć jeść normalnie (oczywiście pomijając takie rzeczy jak słodycze i fast foody). Oprócz słodyczy i fast foodów, na dobre zrezygnowałam z pieczywa, ziemniaków, kasz, ryżu i makaronu. Mięso jem góra kilka razy w tygodniu. Które z tych produktów są niezbędne w okresie dojrzewania? Dodam, że codziennie robię dwa godzinne spacery oraz 3 razy w tygodniu chodzę na basen. Poruszam się głównie rowerem lub piechotą. Oprócz tego ćwiczę (100 brzuszków dziennie + inne ćwiczenia). Jem 5 posiłków dziennie, z czego 3 z nich to przeważnie są owoce. Moim celem jest, żeby zacząć jeść normalnie, żyć normalnie, ale nie chcę przytyć, tylko przestać dalej chudnąć. Wielokrotnie próbowałam zrobić coś w tym kierunku, ale to co siedzi u mnie w głowie mi nie pozwala i mówi mi, że jestem gruba i powinnam chudnąć dalej. Wiem, że czytając to pani myśli sobie, że jestem po prostu głupią dziewczyną stawiającą wygląd nad zdrowie, ale czuję się bezradna i jakby to zawładnęło moim życiem. Kiedy patrzę na swoje życie jeszcze z przed roku to widzę, że może i byłam grubsza niż teraz, ale przynajmniej byłam szczęśliwa. Teraz jestem nieszczęśliwa. Mój nastrój zależy od tego co zobaczę na wadze. Niska waga daje parę chwil szczęścia, ale to tylko na moment. Obsesyjnie przeglądam się w każdym napotkanym lustrze albo szybie. Nie dlatego, że jestem próżna. Wydaje mi się, że wyglądam grubo i każdy tak o mnie myśli. Wstydzę się spożywać posiłki wśród ludzi, mam wrażenie jakby ich spojrzenia mówiły mi, że jestem gruba i nie powinnam dalej jeść. Bardzo proszę o pomoc i z góry dziękuję.

Dzień dobry, moje pytanie dotyczy żywności ekologicznej i konwencjonalnej. Czytałam, że żywność konwencjonalna jest szkodliwa dla zdrowia. Czemu więc jest dopuszczona do sprzedaży? Czy żywność ekologiczna jest całkowicie zdrowa? Pytam się, ponieważ czytałam, że taka żywność zawiera chemię, w małej ilości, ale ją zawiera. Jaka ilości chemii może być dodana do takiej żywności i czy taka żywność nie może być produkowana zupełnie bez szkodliwej chemii? Z góry dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam

Witam! Cierpię na anoreksję i od niedawna próbuję się z niej wyleczyć. Jednak nie z pomocą lekarza - na wizytę jestem umówiona dopiero w przyszłym tygodniu. Po prostu uświadomiłam sobie jakie konsekwencje niesie ta choroba (wystraszyłam się) i zaczęłam jeść normalnie (wyłączając słodycze, fast foody oraz inne niezdrowe jedzenie). Z początku miałam problemy z towarzyszącymi wyrzutami sumienia po każdym zjedzonym posiłku, ale z czasem się przełamałam. Teraz nie mam już problemów z jedzeniem - co więcej wydaje mi się, że jem aż za dużo. Często mam napady głodu. Nie mogę przestać jeść. Jem aż czuję, że więcej w siebie nie zmieszczę i wtedy zazwyczaj boli mnie brzuch. Staram się panować nad sobą, ale nie jest to łatwe. Wiem, że przy mojej niedowadze mogę sobie pozwolić (a raczej muszę) na przytycie, ale martwię się, że kiedy już osiągnę wagę prawidłową to nie przestanę tyć i będę gruba. Może i fizycznie stan mojego zdrowia poprawia się, ale psychicznie nie jest ze mną dobrze. Czuję się gruba, nieatrakcyjna i nadal odczuwam lęk przed przytyciem. Czy te napady głodu w końcu ustaną? Co mam zrobić, aby zacząć jeść normalnie, spontanicznie, wraz z poczuciem głodu a nie obowiązku? Czy to z czasem ustanie? Napisałam wcześniej, że przełamałam się, ale tak naprawdę przestało mnie już wszystko obchodzić i często czuję się smutna. Myślałam, że jedzenie da mi szczęście, ale nie czuję tego przez myśli, że przytyję. Proszę o pomoc i pozdrawiam. Dodam jeszcze, że najbardziej ciągnie mnie do chleba i mięsa, bo to tego odmawiałam sobie w czasie choroby (potrafiłam nie jeść tego przez 1,5 miesiąca).

Rok temu mój wynik cholesterolu wynosił 212mg/dl, lekarz określił go jako książkowy, nic nie zapisał. Teraz miewam nieraz bardzo ostre skurcze w nodze, przeważnie nad ranem, a w dzień takie jakieś jakby mrowienie w nogach, obecny wynik magnezu 2,33, reszta chemii w normie, potas tuż przy dolnej granicy. Czy powinien mnie niepokoić ubiegłoroczny wynik cholesterolu, czy może on mieć wpływ na te skurcze?

Mam 15 lat, 166 wzrostu. Moim kompleksem jest moja górna część ciała, dość nieproporcjonalna co do reszty sylwetki. Czy w jakiś sposób mogłabym wysmuklić ręce oraz ramiona. Nie są pokryte warstwą tłuszczu, raczej są napięte. Nie wiem czy możliwy jest efekt ich wyszczuplenia, do mojego ideału kayi scodelario, ale prosiłabym o jakiekolwiek porady. Oprócz tego zastanawiałam się w jaki sposób wysmuklić również łydki i uda, na których pojawiły się lekkie zarysy mięśni, bez nadmiernego ich rozbudowania. Czy potrzebna byłaby jakaś specjalnie zbilansowana dieta. Staram prowadzić zdrowy styl życia, choć nie zawsze rezygnuje ze słodyczy. Nie chciałabym zbyt dużej diety ze względu na bardzo mały biust, który po niej mógłby się stać mikroskopijny. Staram się codziennie wykonywać 100 nożyc pionowych i poziomych, czasami jeżdżę na rowerze. Na śniadanie jem albo musli albo sałatki owocowe, na obiad najczęściej jakieś mięso lub rybę, a na kolacje również kanapki. Pomiędzy posiłkami często jem owoce. Z góry dziękuję i liczę na doskonałe porady. ;d

Witam! Nazywam się Natalia. Mam poważny problem, a mianowicie nadwagę. Mam 16 lat, 153 cm wzrostu i ważę 75kg. Wszystkie badania mam w normie. Nic co mogłoby powodować nadwagę. Próbowałam już wszelakich diet i kończyło się małym spadkiem wagi i oczywiście efektem jo-jo. Wyjeżdżałam do różnych sanatoriów na odchudzanie. Było tak samo jak z dietami. Mały spadek wagi a potem efekt jo-jo. Jeżeli chodzi o aktywność fizyczną to jest przeciętna. Jeżdżę na rowerze, pływam, biegam od czasu do czasu, wyjdę zagrać w koszykówkę czy siatkówkę. Spaceruję. Już nie mam siły zmagać się z tym sama, więc proszę o pomoc. Chciałabym dostać wreszcie taką dietę, która dawałaby efekty na długi czas. Dobrze by było, gdyby była rozciągnięta w czasie. Bo w tydzień nie ma co liczyć na niewiadomo jakie efekty. Rodzina nie traktuje poważnie mojego problemu. Mówią, że z czasem przejdzie, ale co rok jest tylko gorzej. Proszę o pomoc.

Witam! Mam 16 lat i problemy z nadwagą. Ważę koło 83 kilo przy wzroście 154 cm i bardzo mi to przeszkadza. Wyczytałam, że przy moim wzroście powinnam ważyć 55-60 kilo. Bardzo chcę schudnąć, jednak jest jeden problem, bo mam niedoczynność tarczycy oraz zagrożenie cukrzycą. To bardzo przeszkadza w chudnięciu. Chciałabym by ktoś pomógł mi dostosować dla mnie jakąś dietę, która by nie szkodziła mojemu zdrowiu oraz pozwoliła mi schudnąć. Unikam już nawet słodyczy i różnych kalorycznych rzeczy... Bardzo proszę o pomoc.

Dzień dobry! Mam 55 lat, okres menopauzy, niedoczynność tarczycy. Moja waga 85 kg, wzrost 165. Wyniki mam w miarę dobre, biorę lek na niedoczynność i mam trochę za duży cholesterol 240, który systematycznie spada, miałam ponad 300. Zmniejszył się gdy zaczęłam brać lek na niedoczynność tarczycy Eutyrox 88. Jednak czuję się jak napompowana i nie mogę zrzucić ani kilograma, chociaż mało jem. Moje menu: śniadanie - jogurt z błonnikiem, później jakaś kanapka, banan, 2 szkl. wody, jabłka. Obiad: parę ziemniaków - suchych, surówka, mięsko chude ugotowane na parze, woda, jakiś owoc. Kolacja - coś lekkiego i znowu parę szklanek wody. Przytyłam przy tej tarczycy i menopauzie. Tarczyca się unormowała, waga nie. Proszę o pomoc, chciałabym schudnąć chociaż 10 kg do 10 września, czyli przez 2 miesiące. Proszę o poradę. Grażyna

Mam 23 lata, ważę 104 kg i mam 180 wzrostu. Jestem osobą, która cierpi na chorobę układu limfatycznego. Jestem dość dobrze zbudowany - chodzę na siłownię, lubię sport, ale także lubię też pić piwo. Moim problem jest opona brzuszna. Mam pytanie, jak się tego pozbyć? Lubie sport, ćwiczę - ale nie widzę efektów. ;/ Jak sie odżywiać i jak ćwiczyć? Czy szybkie tempo ćwiczeń i wzmacnianie mięśni brzucha da jakieś efekty? Proszę o pomoc.

Witam, mam na imię Kuba. Lat 19. Chciałbym zminimalizować tkankę tłuszczową, szczególnie łydki + uda, bo praktycznie tylko tam jest u mnie widoczna (nie wiem dlaczego). Nie jest to cechą dziedziczną, ponieważ rodzice jak i dziadkowie nie mieli takiego problemu. Jestem szczupły, jedynie uda i łydki mam 'zatłuszczone'. Gram w piłkę nożną ponad 10 lat, jeśli chodzi o aktywność fizyczną to jest u mnie wysoka. Nie jem zbyt dużo słodyczy ani fast foodów (okazyjnie), dlatego nie wiem skąd ten tłuszcz na nogach. Wiem, że samymi ćwiczeniami za dużo nie osiągnę, dlatego proszę o wskazówki dotyczące diety, czego unikać, co często jeść. Z góry dziękuję. Pozdrawiam

Witam, mam 14 lat i 176cm. Przez pół roku byłam na diecie i schudłam ok. 12 kg. Po tym czasie rzuciłam się na jedzenie i z wagi 63 przytyłam do 70 kg. Nie mogę na siebie patrzeć! Jestem potwornie gruba! Nie mogę zapanować nad tym co robię. Mogę zjeść wszystko co mi wpadnie w ręce. Nie chcę wyglądać tak jak wcześniej. Próbowałam już tabletek przeczyszczających i zmuszałam się do wymiotów (nie potrafiłam zwrócić jedzenia). Ja chcę jeść normalnie, ale nie umiem. Odechciewa mi się żyć. Chyba się zabiję, jak przytyję! Co Pan/Pani sądzi o mojej wadze? 70 kg przy 176cm? Ile powinnam schudnąć i jak mam przestać tyle jeść? Jakie wymiary powinna mieć dziewczyna w moim wieku (biodra, brzuch, uda, talia)? Proszę o pomoc!

Witam, mam 28 lat. Ważę 85kg, wzrostu mam 176cm. Chciałbym się dowiedzieć ile muszę zjadać kalorii dziennie, żeby zredukować swoja masę - chodzi mi o tłuszcz. Nie ukrywam, że mam brzuszek, który czasami najczęściej po posiłkach jest jak piłka. Chodzę na siłownię 4 x w tygodniu po 1,20 h. Bardzo mi zależy na tym brzuchu. Tam mam najwięcej tłuszczu.

Witam! Moja siostra ma nadwagę, ale jej problem jest głównie w głowie. To znaczy, że bardzo jej ciężko z tym jak wygląda, to sprawia, że jest bardzo nieszczęśliwa i przez to nie może normalnie funkcjonować. Uważa, że nie umiem jej pomóc, nikt nie umie, to do niej samej musi przyjść siła na odchudzanie. Sytuacje pogarsza fakt, że już raz udało jej się schudnąć, ale przez efekt jojo teraz waży jeszcze więcej niż wcześniej. Do tego nie potrafi ograniczyć spożywanego pokarmu, cały czas jest rozdrażniona. Nie chce słyszeć o wizycie u dietetyka ani u psychologa. Jak mogę jej pomóc, skoro uważa, że moje rozmowy i wszelkie inne próby reagowania jej nie pomagają, tylko przeszkadzają, a ja widzę, że sama ma obsesję na punkcie swojej wagi i to sprawia, że jest w wielkim dołku psychicznym?

Dzień dobry! Jestem kobietą w wieku 20 lat. Mam 180 cm wzrostu i ważę 80 kg. Bardzo bym chciała trochę schudnąć, ponieważ źle się czuję w swoim ciele, nie potrafię się przez to cieszyć życiem i znaleźć partnera. Moim największym problemem jest to, że pracuję w cukierni i niestety muszę często próbować niektórych wyrobów. Problemem jest też nadmierny apetyt na słodycze i zajadanie stresów. Stosowałam już wiele diet, które na dobre mi nie wyszły. Swój dzień zaczynam o 4 rano i pory posiłków mam bardzo różne, ponieważ w pracy nie mam czasu na jedzenie. Bardzo proszę o pomoc. Zależy mi na tym, żeby schudnąć i zaakceptować siebie i móc cieszyć się z życia.

Witam, ogromny problem, nie wiem nawet jak to nazwać, ale dopada mnie jakieś chore obżarstwo, nie potrafię sobie sama ze sobą poradzić. Od jakiegoś roku leczę się na przewlekły stan zapalny tarczycy (tzw. choroba Hashimoto spowodowana niedoczynnością) i od tego też mniej więcej czasu, ciągle jem, mimo że nie jestem głodna. Nie potrafię nad sobą zapanować, sama siebie nie poznaję, od zeszłego roku przytyłam ok. 6 kg i jest mi z tym bardzo źle, jestem załamana wręcz zrozpaczona. Zawsze ważyłam ok. 50-52 kg przy wzroście 168 cm i bardzo dobrze się z tym czułam, dzisiaj ważę 58-59 kg i martwię się, bo jeżeli dalej będę się tak zachowywać to będzie tylko gorzej. Wiem, że to nie jest katastrofalna waga, ale ja jestem z niej niezadowolona, źle się z tym czuję. Dr endokrynolog, który mnie prowadzi ostrzega mnie przed tyciem co się zdarza przy niedoczynności, ale ja nie jestem w stanie nic z tym zrobić - nie potrafię. Poza tarczycą od wielu lat leczę depresję lękową. Od 2004 roku biorę Velafax i na początku chudłam po tych lekach niestety z biegiem czasu wszystko się zmieniło. Od miesiąca mam odstawiony lek na okres letni, ale nie czuję różnicy - ciągle jem tak samo. Jestem tak wściekła sama na siebie, że mam ochotę iść do toalety i zwymiotować, tylko chyba nie mam tyle odwagi. Bardzo proszę o pomoc! Pozdrawiam, Beata