Mam 16 lat. Ważę 65kg. Jestem kobietą. Prowadzę mało aktywny tryb życia, ponieważ ze sportem mam do czynienia tylko na lekcjach wychowania fizycznego. Kilka razy próbowałam diet, ale mi to nie wychodziło i po pierwszym dniu przestawałam ją stosować. U mojej mamy występuje lekka nadwaga. Nie choruję na choroby przewlekłe. A co do moich posiłków jest bardzo różnie, jest dzień, że jem bardzo dużo, a jest taki, że bardzo mało. Bardzo chciałabym zrzucić choć 5 - 8kg. I zgubić ten gruby brzuch. Proszę o pomoc i szybką odpowiedź, jaką dietę mogłabym stosować?

Witam, jestem 21-letnią kobietą, mam 179 cm wzrostu, moja waga waha się między 54 a 60 kg. Jestem nieszczęśliwa, "przygodę" z dietą rozpoczęłam w styczniu 2009 r. ;/ Moja waga była wysoka, tj. 74 kg. Początkowo zaczęło się dobrze, chudłam spokojnie do ok. 60 kg. W pewnym momencie przestałam prawie jeść, rozpoczęłam pracę fizyczną na magazynie, schudłam do 53 kg, co zaczęło mi się podobać. Podczas diety zdażało mi się objeść podczas imprez, jednak później dzień głodówki i było okej.

Około sierpnia dostałam ataków objadania się do granic możlwośći, po czym musiałam wymiotować (połączenie słodyczy z tostami z majonezem itp.), po jakimś czasie ataki były coraz częstsze. Miałam dość. Kupiłam w internecie lek odchudzający na receptę, brałam po to, by nie mieć tych okropnych ataków. Schudłam, zaczęłam nad sobą panować, jednak jakiś czas po odstawieniu zaczęło się to samo - głodówka, obżarstwo, wymioty. Mam już tego serdecznie dość, wszystkie nerwy zajadam i zwracam, nie chce mi się żyć. Z jednej strony chcę być normalna, z kolei z drugiej chciałabym ważyć 50 kg. Napawa mnie strachem, kiedy przestaję widzieć wystające kości, wiem, że to nienormalne. W dodatku obsesyjnie myślę o jedzeniu 24 h na dobę. Mam dość... Dziękuję za przeczytanie listu, pozdrawiam.

Witam. Zawsze byłam dziewczyną o ładnych, kobiecych kształtach, wiele dziewcząt zazdrościło mi "figury idealnej". Zniszczyłam to, gdy zachorowałam. Powoli uświadamiałam sobie, jak wielki popełniłam błąd, choć trwało to ponad półtora roku, i teraz jestem na najlepszej drodze do wyjścia z piekła anoreksji. Wciąż mam bardzo dużą niedowagę i zdecydowana jestem, by wrócić do poprzedniego stanu - by przytyć. Jem w zasadzie wszystko, w dużych ilościach, unormował się mój stosunek do jedzenia.

Czy mam szansę na odzyskanie dawnej figury? Czy przytyję tak, że odzyskam biust, ładne nogi, talię? Czy są jakieś szczególnie wskazane produkty, by przytyć zdrowo? Co powinnam jeść w dużych ilościach, a czego unikać, chcąc przytyć? Chciałabym zyskać 2-3 kilogramy, by móc udać się do lekarza i pod jego opieką wrócić do formy. Dziękuję za odpowiedź.

Mam 18 lat. Już od półtora roku mam bulimię. Na początku mi się podobało. Mogłam zjeść, co tylko chciałam i ile chciałam. Teraz wymiotuję codziennie lub prawie codziennie. Potrafię nie jeść przez kilka dni, ale najczęściej powstrzymuję się od jedzenia przez cały dzień, po czym nie wytrzymuję i rzucam się na jedzenie. Zjadam naprawdę dużo... to krępujące i wstydliwe... mam słabość do wafelków, potrafię zjeść ich mnóstwo... ale i tego jest mało... do tego dwie bułki słodkie, baton, czekolada, ciasto ciastka, owoce... wszystko co lubię... i do tego dużo napojów, najlepiej gazowanych, po tych najlepiej mi się wymiotuję... Im częściej to robię, tym jest mi trudniej wywołać wymioty.

Zdarza się, że obżeram się trzy razy w ciągu dnia. Coś się dzieję w moim przełyku, bardzo boli. Na początku wystarczały tylko palce, później się już tylko męczyłam, wpychałam jak najgłębiej i poruszałam nimi najintensywniej jak mogłam, ale nic, tylko się dławiłam i płakałam. Później zaczęłam wkładać sobie szczoteczkę do zębów. Z początku wystarczyło tylko lekko nią potrzeć, teraz muszę wpychać ją jak najgłębiej i ruszać jak najmocniej, ból jest przy tym nie wyobrażalny, ale inaczej nie mogę... Kiedy nie mam możliwości zwymiotowania zjedzonego jedzenia, zaczynam szaleć, płaczę, wyrywam włosy z głowy, drapię się po twarzy i brzuchu. Nie wiem, co mam zrobić...

Rodzice się dowiedzieli, ale obiecałam im, że już więcej tego nie zrobię. Byli zawiedzeni i płakali, jak mam im wyznać prawdę? Myślą, że już z tym skończyłam, nie chcę ich ranić, tata miał przeze mnie stan przedzawałowy... Mam dość tego życia, chcę umrzeć, ale nie mam na tyle odwagi, aby odebrać sobie życie. Jestem zwykłym tchórzem i dnem, nie umiem przestać, nie mam na nic siły, na naukę przede wszystkim... Uczę się w liceum plastycznym, jest tu wysoki poziom i dużo wymagają, bardzo mi zależy na tej szkole, ale zwyczajnie nie mam na nic siły... Zaczęłam palić, bo pomyślałam sobie, że może nałóg zastąpię nałogiem, ale to było głupie, teraz mam dwa nałogi... Ja już naprawdę nie wiem, co mam zrobić… Proszę o pomoc, o radę...

Mam 16 lat, 168 cm wzrostu i ważę 54 kg. Zawsze mam rozmiar S, lecz mam problem z udami, chociaż łydki też zostawiają wiele do życzenia. Prosiłabym o jakieś naprawdę skuteczne ćwiczenia na zmniejszenie tkanki tłuszczowej z ud i łydek, ale również uzyskanie widocznych mięśni brzucha. Z góry dziękuję i pozdrawiam :)