Witam serdecznie. Chudnę, tyję, chudnę, tyję. I tak jest cały czas, już nie mogę tego znieść, chcę w końcu ważyć 50 kg! Cały dzień jest okej z jedzeniem... jem zdrowo i co 3 godziny, ale gdy przychodzi wieczór, dzieje się tragedia - strasznie dużo jem! Kupiłam sobie dziś błonnik w saszetkach. Czy to pomoże mi opanować głód wieczorny? Ile razy dziennie najlepiej to pić (pisze 1-3 saszetki ) i o jakiej porze? Czy mi to nie zaszkodzi? Dodam, że teraz moja waga to 56 kg przy wzroście 162 cm. Jestem załamana, proszę o pomoc. Pozdrawiam.

"Zastanów się, czy możesz poczuć się lepiej w inny sposób, niż kupując sobie rzecz w mniejszym rozmiarze, robiąc coś, co nie ma żadnego związku z wagą, odchudzaniem, jedzeniem itp.? Przemyśl również, jak wpływa na Twój organizm długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających. Czy chcesz cierpieć na długotrwałe zaparcia, kiedy już osiągniesz wymarzoną wagę? Jaki będzie Twój kolejny cel po 50 kg? Jak się czujesz, doznając ,,wyrzutów sumienia" z powodu jedzenia?" Ale tu chodzi o to, aby w lecie chodzić dumnym jak paw ze swojego chudego i cudnego ciała. Wzięłam już łącznie 40 tabletek przeczyszczających, codziennie po 1 lub 2, i jakoś nie mam zaparć. Wczoraj zauważyłam dwie małe plamki sine na moim grzbiecie, podobno to objawy bulimi, ale sobie obiecuję, że już nie będę wymiotwać.

Wczoraj zjadłam 400 kal i dziś też 400 kal, i czuję się dobrze. Potem 48, zostawię sobie 2 kg na uregulowanie, będę zwiększać kalorie - 400, 500, 400, 600, 500, 700, aż dojdę do 1000. Wiem, że mi się uda, na Onecie jest dużo takich blogów i dziewczyn takich jak ja. Zła jestem na siebie jak za dużo zjem, to proste. Przepraszam, jeżeli Panią w pewien sposób urażam.

Witam, właściwie nie mam pojęcia od czego mam zacząć. Pisałam już kiedyś do Państwa i zalecili mi Państwo kolejne leczenie hospitalizacyjne. Postanowiłam z tego skorzystać, ale tym razem w Krakowie przy ul. Kopernika. Zapisałam się na rozmowę kwalifikacyjną na oddział, jednak najszybszy możliwy termin przypisano mi na 24 sierpnia. A wiadomo, że od rozmowy kwalifikacyjnej do przyjęcia na oddział minie jeszcze więcej czasu (kolejne pół roku/rok).

Krótko jednak przypomnę parę słów o sobie. Mam 22 lata i niewyobrażalnie zależne życie od rodziców. Mam 153 cm wzrostu i obecnie ważę 32 kg. Od półtora roku wymiotuję po każdym posiłku (dzień w dzień - przez te półtorej roku był tylko jeden dzień, gdy nie wymiotowałam wcale - reszta to wymiotowanie od 3 razy minimum do 8-9 dziennie). Czuję niepohamowane pragnienie jedzenia, wszystkie myśli są od niego uzależnione, myślę kategoriami jedzenia, wszystko przeliczam na jedzenie... tzn... nie myślę o tym, jak wspaniale się będę bawić nad morzem (nad które jadę pod koniec maja), tylko czuję strach jak uda mi się zwrócić wszystkie posiłki bez wiedzy mamy, poza tym wiem, że nie umiem sobie odmówić, zjadam wszystko co tylko wpadnie mi ręce. Nie myślę nad smakiem posiłków tylko nad tym czy łatwo/trudno jest je zwrócić.

Uzależniona od jedzenia jestem w takim stopniu, że wszystkie pieniądze jakie mam w dłoni od razu wydaję na tony słodyczy. Często nawet zdarza mi się podkradać pieniądze rodzicom, by wydawać na jedzenie. Bardzo się tego wstydzę i dopiero teraz czuję jak bardzo mnie to wyniszcza. Nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Do niedawna miałam myśli, że w każdej chwili mogę przestać. Jednak nawet malutki kawałek jabłka nie pozostaje mojemu sumieniu obojętny. Nie mam do siebie szacunku przez to, czuję, że się „odczłowieczam". Nie mam pomysłu na siebie i perspektyw na przyszłość. Wszystko wydaje mi się niemożliwe, bo mam za mało chęci/motywacji/życia w sobie.

Kocham moich rodziców, ale mając świadomość jak wielką krzywdę im wyrządzam, nie potrafię na siebie spojrzeć w przychylniejszym świetle. Wiem, że ważę trochę za mało, dlatego też nie mogę leczyć się ambulatoryjnie. Co w takim razie mogę zrobić do czasu konsultacji i przyjęcia na oddział? Tyle czasu, a ja nie mam nawet zalążka pomysłu na wykorzystanie tego czasu... Proszę napisać mi o konsekwencjach mojego postępowania, może to da mi trochę do myślenia. Z kwestii zdrowotnych nie mam okresu od 1,5 roku, włosów mam zaledwie garstkę, mam zasiniaczone przednie strony łydek (już od paru miesięcy siniaki są dość widoczne i nie znikają), bardzo wysuszoną skórę, bardzo wyczuwalny lewy jajnik (nie jestem pewna czy to jajnik czy jakiś guzek, w każdym razie gdy położę się nawet przebija mi się przez skórę brzucha), często mam okresy rezygnacji i myśli samobójcze. Leczyłam się rok temu w szpitalu na oddziale psychiatrii w Sosnowcu, jednak wyszłam stamtąd w gorszym stanie psychicznym (ze względu na moje negatywne nastawienie i brak chęci na leczenie) niż przyszłam. Nie umiem już tak żyć. I czuję, że tak już będzie zawsze...

Cześć, nazywam się Martyna! Mam 14 lat, 147 cm wzrostu i ważę 55 kg. Jak mogę schudnąć 8 kg, gdy nie jest mięsa z wyjątkiem parówek, jem zupy typu rosół, nie jem warzyw i owoców tylko jabłko?! Pomocy, wszyscy z klasy nazywają mnie pączek, a ja nie chcę. Proszę o rady, a nie chcę stosować diet i leków! Pomocy.

Mam 15 lat, 160 cm wzrostu i ważę 63kg. Oto co zazwyczaj jem: śniadanie: kromka chleba razowego albo pełnoziarnistego z szynką albo serem białym + zielona herbata II śniadanie: jakieś batoniki, drożdżówki obiad: to, co mama ugotuje później jakieś słodycze, kolacja 19.05 kromka lub dwie chleba razowego albo pełnoziarnistego z "czymś" + zielona herbata. Bardzo chciałabym schudnąć 10 kg, ponieważ jadę na wakacje do Bułgarii. Moja aktywność fizyczna nie jest jakaś imponująca: -4 razy wf w tygodniu Wcześniej byłam na diecie Dukana, ale nie wytrzymałam. BARDZO PROSZĘ O SZYBKĄ POMOC!