Witam, mam 20 lat, ważę 63 kg przy wzroście 165 cm. Jestem ubita, więc po mnie tej wagi nie widać, ale przebywam teraz za granicą i od momentu, kiedy tu przyjechałam, starałam się utrzymać wagę, żeby nie przytyć, a najlepiej schudnąć. W listopadzie wymusiłam raz wymioty, ponieważ wydawało mi się, że za dużo zjadłam. Później było okej. Jadłam normalnie, ale słodyczy unikałam, zresztą cały czas ich unikam. W grudniu wymusiłam 2 razy wymioty i teraz w styczniu. Dziś 2 raz, bo dziś też się przejadłam... Wiem, że to było złe i obiecuję sobie, że już tak nie będę robić, bo wiem, że to niszczy mi zdrowie. Normalnie odżywiam się zdrowo, jem ryby, dużo owoców, jednakże gdy np. zjem za dużo różnych rzeczy, czuję potrzebę pozbycia się ich z organizmu... Co robić? Pomocy... Roksana

Witam. Jestem młodą kobietą. Od dłuższego czasu spotyka mnie wiele upadków. Wszystko zaczęło się od niskiej samooceny, nie byłam gruba, nie miałam nadwagi, byłam normalną nastolatką, która chciała podobać się innym. Kilka razy koleżanki zwracały uwagę na moje "kobiece kształty", mówiły żartobliwie, jednak zawsze brałam wszystko na poważnie. W końcu postanowiłam się odchudzać. To był chyba największy błąd w moim życiu, bo prawdopodobnie od tego właśnie wszystko się zaczęło. Schudłam, dużo. Przy wzroście 160 cm ważyłam 37,5 kg (najmniej). Wtedy czułam, iż się podobam, wszyscy mnie podziwiali, pytali jak to zrobiłam, chociaż sama i tak nie postrzegałam siebie jako osoby "szczupłej". Rodzina się o mnie, jeżeli można to tak ująć, "martwiła", chociaż bardziej pewnie bała się zepsucia reputacji, gdyż mieszkamy w niewielkiej miejscowości, niż tego, że ja mogę mieć anoreksję.

Po jakimś czasie wpadłam w bulimię, nie wiem, jak do tego doszło. Wszystkie objawy na nią wskazują, chociaż jedynym niepasującym jest nieprowokowanie wymiotów, nie umiem się przemóc. Nagle mój świat się zawalił. Nagle straciłam wszystkich przyjaciół, nie miałam do kogo się zwrócić, trafiłam do liceum o wysokim poziomie i niemiłej atmosferze, zaczęłam mieć jeszcze większe problemy z rodzicami, wieczne kłótnie, obelgi. To wszystko doprowadziło do tego, iż zaczęłam się izolować. Znalazłam jednak, jako takie, pocieszenie w jedzeniu, słodkościach. Objadałam się, wiedząc, iż będę miała później wyrzuty sumienia. Nienawidziłam siebie. Wszystko zaczęło się wyolbrzymiać, problemy w domu, szkole, zaburzenia apetytu, apatia, senność, częste migreny, płacz bez powodu, izolowanie się, zaburzenia snu, zaburzenia miesiączki, utrata wigoru i takiej iskry życiowej.

Wtedy właśnie zaczęły dopadać mnie myśli samobójcze, częstsze i intensywniejsze. Początkowo myślałam, iż to "dojrzewanie". Wiele się o nim nasłuchałam i moje zachowanie było podobne. Lecz zaczęłam brać leki, przedawkowywać je, z myślą, iż coś mi się stanie. Tak, wiem, to jest infantylne myślenie, lecz ja nie widzę sensu życia, nie mam go, nigdy tak naprawdę nie byłam szczęśliwa. Nigdy nie miałam "normalnej" czy nawet "przeciętnej" rodziny. Rodzina wymaga ode mnie tylko nienagannych ocen, wiecznego siedzenia w domu. Nie rozumieją, że ja dojrzewam. Zawsze izolowali mnie od "złych czynów", lecz ja i tak zawsze je robiłam. Mam chłopaka od roku, pomaga mi tyle, na ile może, lecz wiem, że to go męczy psychicznie. Boję się, że go stracę z tego powodu. Namawia mnie do wizyty u specjalisty, lecz w mojej miejscowości nie ma na to warunków, ktoś się może o tym dowiedzieć, a wtedy moi rodzice będą zawiedzeni, zażenowani. W nim znalazłam iskierkę nadziei, gdyż w przeciwieństwie do mnie jest optymistą. Bez niego mój świat nie istnieje. Ale oboje wiemy, że długo tak nie wytrzymam, że się poddam i przepadnę...

Witam, jestem kobietą i mam 25 lat. Od 1,5 roku pracuję w biurze i 8 godzin spędzam przy komputerze. Od jakiegoś czasu występują u mnie bóle kręgosłupa. Udałam się do lekarza pierwszego kontaktu, gdzie dostałam skierowanie na RTG kręgosłupa. Opis jest następujący: Lordoza lędźwiowa i wysokość trzonów kręgów L zachowana. Zaostrzenie krawędzi trzonów kręgów L. Sklerotyzacja podchrzęstna w st. krzyżowo-biodrowych. Bardzo proszę o interpretację.

Witam serdecznie. Mam 34 lata i jestem przeszczęśliwą mamą. Póltora roku temu urodziłam pięknego synka z czego jestem dumna jak każdy rodzic,ale największym problemem jest moja aktualna waga - 74 kg przy wzroście zaledwie 160 cm (do tego rzuciłam palenie papierosów). Jak spróbować sobie poradzić, by waga w końcu ruszyła w dół? Próbowałam głodówek, ograniczałam jedzenie, nawet przez dwa miesiące próbowałam odchudzić się na tabletkach Meridia 15, i co? Nic nie dało, żadnego rezaltatu... Zaczynam wątpić w swoje starania. Proszę bardzo ukierunkować mnie w odpowiednią stronę... Bym znów mogła zacząć wierzyć w siebie i swoją siłę. Czekam niecierpliwie na jakąkolwiek podpowiedź, radę... Pozdrawiam, Małgorzata

Witam, mam prawie 15 lat, ważę 44 kg i mam 162 cm wzrostu, moje BMI wynosi 16,8. Rok temu ważyłam tyle samo, tyle że miałam 158 cm i chciałam schudnąć. Zaczęłam się odchudzać, ot tak, bezmyślnie głodzić. Dość długo się nie ważyłam, ale gdy moja mama stwierdziła, że jestem za chuda, jakiś miesiąc temu, "postawiła" mnie na wagę. Nadal ważę 44 kg, tak jak rok temu. Zauważyłam, że w ogóle nie jestem głodna, mogę nie jeść przez około 3 dni, dopiero wtedy mam ochotę coś zjeść, ale głodna za bardzo nie jestem. Ciągle wydaje mi się, że jestem gruba, choć wszyscy mówią, że mogłabym przytyć lub że jestem chuda. Jak coś jem (zaczęłam się zmuszać), to wydaje mi się, że Bóg wie ile przytyję i się tego boję. Boję się, że będę gruba... Nie wiem, czy jest to anoreksja, czy przesadzam. Proszę o odpowiedź.