Kiedyś szybko przytyłam i zaczęłam się odchudzać przy pomocy Meridii. Ciągle było mi "mało" i schudłam tak, że byłam już na skraju niedowagi. Cieszyłam się, że w końcu jestem chuda i mogę mieć kontrolę nad tym, co wkładam do ust. Wydawało mi się, że nauczyłam się racjonalnie odżywiać. Po jakimś czasie stopniowo zaczęły się pojawiać "napady objadania". Coraz więcej i więcej, coraz bardziej kaloryczne produkty. Teraz praktycznie nie ma dnia, żeby się nie obiadać. Najgorsze są noce, wybudzam się i pałaszuję lodówkę. Co mogę z tym zrobić? Może to jakaś nerwica? W czasie takiego napadu jem bez opamiętania, nie mogąc przestać i nie czując sytości. Następnego dnia czuję się zmęczona i brak mi energii. Prowadzę dość aktywny tryb życia, jednak jak mam chwilę wolną i siedzę w domu bez zajęcia to dopadają mnie takie napady kompulsywnego jedzenia. Często rezygnuję z czegoś ważnego, ze spotkań towarzyskich, sportu na koszt jedzenia :/ Boję się, że kiedyś przez to nie pójdę do pracy, bo tak sie objem, że nie będę w stanie... Proszę o radę.

Witam! Mam 17 lat, mam 165 cm wzrostu i ważę, no właśnie, nawet boję się wejść na wagę... Pewnie będzie już około 54 kg, a jeszcze rok temu było 46. Może od początku. Mając 15 lat, zaczęłam się odchudzać, ponieważ nigdy nie byłam zbyt szczupła. Początkowo podczas wyjazdu na wakacje schudłam 2 kg. Nie głodziłam się, po prostu dużo spacerowaliśmy itp. Po przyjeździe z wakacji próbowałam nieudolnie schudnąć, lecz w końcu tyłam, aż wzięłam się w garść i schudłam do 46 kg. Było to trudne, jadłam bardzo mało, ćwiczyłam, aż w końcu przestałam odczuwać głód, czułam się lekka i wolna. Wszyscy zauważyli tę zmianę, mówili że świetnie wyglądam. Rodzice też początkowo nie mieli mi tego za złe... do momentu aż mama dowiedziała się, kiedy miałam ostatnio okres. Nie miałam go już 3 miesiące. Wtedy właśnie wszystko się zaczęło...

Rodzice byli strasznie uczuleni na odchudzanie, ponieważ kilka miesięcy wcześniej dowiedzieli się, że moja siostra ma bulimię. Zaczął się płacz, zmuszanie do jedzenia, wizyty u psychiatrów i psychologów, kupowanie ogromnych ilości słodyczy, abym przytyła. Czułam się strasznie... Na początku nie chciałam jeść, zjedzenie czegokolwiek po 18.00 było dla mnie koszmarem, płakałam, kiedy mama kazała mi zjeść jabłko o 20 wieczorem... To było chore. W końcu się przyzwyczaiłam i jadłam. Nie, to nie było jedzenie, to było obżarstwo, które doprowadziło do uzależnienia i trwa już rok. Objadam się, kiedy jest mi smutno, kiedy jestem sama, gdy jest mi źle. Rodzice myślą że wszystko jest już OK, ale nie jest wcale. Po nocach cały czas płaczę, zamykam się w pokoju, nic mi się nie chce. Nikt nie widzi, jak błagam o pomoc!

Stosuję kolejne diety, a po kilku dniach znowu się objadam. Tak jak dzisiaj. Szło mi już tak dobrze... Miałam początki anoreksji i depresję, którą zdiagnozował mi psychiatra, ale mi nie pomógł. Wszystko przerodziło się w kompulsywne jedzenie. Koszmar... Okres wrócił po roku, ponieważ przytyłam i stosowałam tabletki antykoncepcyjne, ale w mojej psychice nic się nie zmieniło. Na dodatek pojawił mi się cellulit. W wakacje dużo biegałam, ale od początku roku szkolnego nie chodzę na wf., bo lekarz mi zabronił ze względu na wzrok i myślę, że to od tego. Co mam robić, żeby przestać się objadać? Proszę o pomoc, bo to za długo trwa. Moja wątroba i trzustka dają o sobie znać, a ja nie mieszczę się w kolejne ubrania. Pomocy!!! Przepraszam za tak długi list i z góry dziękuję.

Od roku mam nocne napady głodu. Budzę się i muszę coś zjeśc, bo mowy o dalszym spaniu nie ma. Jak temu zaradzic? Jestem osobą szczupłą, nigdy nie odchudzałam się, gdyż nie było takiej potrzeby. Nie wiem z czego to wynika. Pomimo zjedzenia kolacji o normalnej porze, głód mnie budzi i strasznie mnie to męczy, bo jestem w stanie piec nawet frytki o 3.30 nad ranem. Czy może to być reakcja na sytuacje stresowe?

Witam. Mam problemy z jedzeniem. Muszę jeść ciągle (ciągle jestem głodna!). Wcześniej, kiedy się tak objadałam, zwymiotowałam do toalety, aby się tego pozbyć. Można powiedzieć, że miałam lekką bulimię. Lecz teraz jem ciągle. Dużo słodyczy. W przerwach między posiłkami potrafię zjeść dużą ilość słodyczy. Mam 14 lat, wzrost:153 cm, a ważę 46 kg. Chciałabym odrobinę schudnąć, tylko jak? Proszę o pomoc.

Mam 21 lat, 171 cm wzrostu i ważę 60 kg. Kiedy mialam 18 lat, zaczęłam się odchudzać. Najmniej ważyłam 48 kg, potem wyszłam z tego. Wszystko niemal wróciło na swoje miejsce, choć od tamtej pory inaczej zaczęłam patrzeć na jedzenie, na wagę. Na studiach na pierwszym roku przytyłam, na drugim roku schudłam. Teraz jestem na III roku i znowu przytyłam. W jednym miesiącu się pilnuję i jem zdrowo, a w drugim miesiącu, niemal co drugi dzień, objadam się. Najgorzej jest, kiedy się denerwuję, zwłaszcza teraz, kiedy jest sesja i doszły problemy rodzinne. Dziś potrafiłam zjeść na śniadanie 2 kromki z serem, po dwóch godzinach rogala z czekolada, 2 kajzerki z nutellą i całą paczkę hitów, popijając kawą. I nic mi nie było. Nigdy nie wymiotowałam. Po dwóch godzinach zjadłam zupę i 3 jabłka... ciągle czułam głód, więc po godzinie dokończyłam opakowanie nutelli 300 g. A na koniec zjadłam jabłko. Wczoraj np. zjadłam pół chleba! A na kolacje całą czekoladę i loda!

Nie wiem, jak mam to powstrzymać. Potem mam straszne wyrzuty sumienia. Mimo że specjalnie kupuję dużo warzyw i gotuję zdrowe obiady, to na wieczór i tak jestem głodna na tyle, żeby zjeść produkty niezdrowe. Jestem głodna - na słodycze. Dopóki nie zjem czekolady lub czegoś prawdziwie słodkiego, dopóty będę otwierać lodówkę i zajadać wszystko, co znajdę, aż w koncu pójdę do sklepu po czekoladę. Tak bardzo chciałabym z tym skończyć. W mojej rodzinie wielką wagę przywiązuje się do jedzenia. Rodzice od razu zauważają czy przytyłam, czy schudłam, i mówią o tym. Nie akceptuję siebie i boję się tego, jak się zachowuję:(