Witam, prowadzę zbilansowaną dietę, ułożoną przez dietetyka, ciężko pracuję fizycznie na kuchni po 13 h. Od pewnego czasu mam problem z nocnym jedzeniem. Wstaję ok. 1, 2 w nocy regularnie i zaglądam do lodówki. Jem rzeczy, których normalnie bym nie zjadła, niektórych z nich nawet nie lubię. Jem 5 posiłków dziennie, nie oglądam tv przed zaśnęciem, staram się uspokoić, ale wszystko na nic. Rano mam ogromne wyrzuty sumienia i kg więcej na wadze, a nie ukrywam, że figura jest dla mnie ważna. Robię to automatycznie. Czy istnieją jakieś leki, które pomogą mi się przestawić? Pomogą mojemu ciału się unormalizować? Nie mam czasu iść do lekarza z racji wykonywanej przeze mnie pracy.

Witam, mam 15 lat. Mój problem polega na napadach obżarstwa. Nigdy nie byłam szczupła, już jako dziecko byłam tęższa od innych. Postanowiłam to zmienić i rok temu zaczęłam się odchudzać. Udało mi się schudnąć 15 kilo. Moje BMI jest prawidłowe, ważę 63 kilo przy wzroście 176. Pomimo tego, że nie mam okresu czuję się dobrze, ponieważ moja dieta była dość niezdrowa można nawet powiedzieć, że była ona podobna do głodówki. Niestety od 3 dni jem bardzo dużo. Nawet gdy czuję, że jestem już syta, ciągle coś jem. Oczywiście później mam straszne bóle brzucha i jest mi niedobrze. Ale najgorsze jest to, że po ok. 15 min. po jedzeniu mogę znowu iść coś zjeść, i to wcale nie chodzi o to, że jestem głodna wręcz przeciwnie. Jestem bardzo najedzona, ale wciąż mam na coś ochotę. Nie mogę tego zrozumieć, przez rok jadłam bardzo mało i nie miałam ochoty na więcej, a teraz jak coś zjem to nie mogę się powstrzymać. Bardzo się boję, że przytyję i wiem, że jeśli nic z tym nie zrobię to na pewno to sie stanie. Jak mogę sobie z tym sama poradzić? Kontakt z psychologiem niestety nie jest możliwy. Proszę o dokładną odpowiedź.

Mam wielki problem i chciałabym żebyście mi pomogli, co w tej sytuacji zrobić. Chodzi o moje obżarstwo, czuję że nie panuję na tym. Najgorsze jest to, że czuję, że już jestem najedzona, ale dalej myślę co tu jeszcze zjeść. Non stop myślę o jedzeniu, nigdy wcześniej takiego czegoś nie miałam, nie zachowywałam się w taki sposób, zjadłam i miałam spokój. Nie to co teraz. Wiem, że moje jedzenie jest nieregularne, bo pracuję na 3 zmiany i nie jestem w stanie tego ogarnąć. Kiedyś ważyłam 54,55 kg, teraz ważę tak 60 do 63 wzrost 164, lat 23, moja waga raz maleje raz wzrasta, zależy ile zjem. Kiedyś umiałam sobie odmówić słodyczy, a teraz niestety nie, ponieważ jak pomyśle, że nie mogę to jeszcze bardziej mi się chce. Znam na pamięć piramidę żywienia, co mogę zjeść, a co nie i chciałabym zdrowo się odżywiać, a przede wszystkim zrezygnować z tych słodyczy, bo tłustych obiadów raczej nie jem, bo wolę sobie zrobić na parze. Chyba, że jadę do mamy na obiad, no to muszę zjeść tego schabowego, bo zawsze mi docinają, że się odchudzam. Wiem, że głodówka nie jest najlepszym pomysłem, ale niekiedy mam wstręt do tego jedzenia, wskutek tego obżarstwa i mam ochotę już nic nie jeść przez cały dzień, tylko być na kawach. Śniadań raczej nie jem, tylko jak jestem w pracy na 1 zmianę, obiady zdarza mi sie zjeść w ciągu tygodnia 2,3 razy, no ale za to na kolacji sobie nie odmawiam. Chciałabym znów tak ważyć z 55 kg. Staram sie dość często jeździć na rowerze do pracy, jeżeli pogoda mi na to pozwala. Proszę pomóżcie mi co mam zrobić, żeby się tak nie obżerać? Czuję, że jestem inną osobą niż kiedyś, bo nigdy nie miałam z jedzeniem żadnych problemów...

Mam 21 lat i mam problem z obżeraniem się. Najpierw zaczęło się od odchudzania, mając 16 czy 15 lat schudłam 9 kg, ważyłam przy wzroście 174 cm najmniej 47 kg, leczyłam się hormonalnie, nie miałam przez pół roku miesiączki, wszystko zaczęło wracać do normy, od czasu do czasu mając napady głodu. Teraz napady głodu zdarzają się częściej, kiedy tylko jestem zdenerwowana albo łapię „dołka”, nie potrafię sobie pomóc, mam coraz mniej sił - najpierw się obżeram, a później znowu ćwiczę, żeby tylko schudnąć, co prawda chudnę, ale niedużo, 2 czy 3 kg, ostatnio dałam radę i schudłam 5 kg, niestety wszystko w tydzień nadrobiłam.

Moje życie to nieustanna walka z obżeraniem się, poddawaniem się na jakiś czas i znowu walka, wykańcza mnie to wszystko. Czy potrzebna jest mi pomoc lekarza? Psychologa? Mama często się ze mną kłóci o to moje obżeranie, twierdzi, że powinnam się leczyć i stale wypomina mi moje obżeranie. Jak mam to zrobić, żeby przestać się tak zachowywać i normalnie żyć? Często miewam zaparcia i bóle brzucha, w dodatku puchnę, że to naprawdę jest widoczne. Proszę o pomoc.

W wakacje 2009 roku bardzo schudłam (zmiana trybu życia, chodziłam bardzo wcześnie do pracy, zmieniłam tryb jedzenia). Schudłam z 64 na 56 kg... Po wakacjach chciałam utrzymać wagę, więc jadłam mało, jednak co kilka tygodni (zaczęło się tak po około 3 miesiącach po wakacjach) miałam napady obżarstwa, potem czułam się fatalnie - byłam agresywna dla bliskich, płakałam, okaleczałam się... na każde pytanie lub stwierdzenie o moim ciele, o odchudzanie wpadałam w furię:/ Ważyłam wtedy około 52 kg przy wzroście 168 cm, trochę waga się wahała - czasem spadała do 51 i wtedy moja forma psychiczna spadała, znów żarcie... nerwy, awantury...:( Uważałam się za przeciętną, nie chudą... Potem niby ok było... Coraz częściej rzucałam się na jedzenie (po pracy kurs po sklepach i cukierniach...potem pół bochenka w domu...itd.), ale w miarę trzymałam wagę 53-55 kg...

W ostatnie wakacje wyjechałam w góry, wiadomo, codziennie 30 km chodzenia... schudłam do 47 (z 53), tam jadłam niewiele... Po powrocie do domu zaczął się mój koszmar. Pierwsze tygodnie to dzień w dzień żarłam... po prostu zjadałam porcje mojej całej rodziny:/ I tak jest do dziś z kilkudniowymi przerwami na dietę 1000 kcal.  Ale wystarczy, że ktoś mnie poczęstuje ciasteczkiem, cukierkiem albo coś powie na temat, że dalej jestem chuda (teraz przytyłam do 57 kg)... to znów jem:/ Czuję się potem źle psychicznie i fizycznie. Co mi jest?! A najgorsze jest to, że potrafię po zjedzeniu w pracy np. ciasteczka (poczęstowana przez kogoś) już do końca nie skupić się, tylko planuję wypad do sklepu i najedzenie się czym się tylko słodkim da... i wtedy czuję taką wolność... tak mi dobrze:/ A jak już kilka dni uda mi się żyć bez wielkiego obżarstwa, to i tak myślę sobie, kiedy najbliższa okazja do najedzenia się, np. jakieś imieniny, przyjście gości... ale przy stole zjem mało... zazwyczaj wymykam się do kuchni i podbieram co popadnie:( Rzadko mi się zdarza obżerać przy rodzinie, znajomych... najczęściej to na ulicy lub jak sama w domu jestem...:/

Witam. Od zawsze bardzo lubiłam jeść. Jedzenie było nieświadomym sposobem na odreagowanie wszystkich emocji. Wracałam ze szkoły, siadałam przed telewizorem i jadłam. Nie jestem osobą zbyt towarzyską, miałam wiele kompleksów i stany depresyjne. Postanowiłam coś z tym zrobić i zaczęłam od konsultacji z dietetykiem. Udało mi się pozbyć 11 kg, ustalić zdrowe nawyki żywieniowe, które bardzo mi odpowiadają. W pewnym momencie jednak, czekoladka po czekoladce zaczęłam powracać do zapewniania sobie przyjemności zajadaniem się. To było już bardziej świadome. Wiedziałam, że nie jest dobre dla mnie, ale zabrakło mi motywacji i jadłam. Na początku głównie słodycze, potem bardziej zróżnicowane produkty, których na co dzień unikałam: białe pieczywo, duże ilości masła. W chwilach stresowych, których było dużo, potrafiłam zjeść pół słoiczka miodu. To zaczęło przejmować nade mną kontrolę. Każda emocja jaka się we mnie budziła połączona była z wycieczką do kuchni. Poczucie winy, wstyd, chęć ukrycia się przed światem po objadaniu się wykańczał mnie. Postanowiłam znowu z tym walczyć. Jestem pod opieką psychologa i omawiamy razem problem od strony emocji. Jednak brakuje mi wiedzy od strony bardziej praktycznej. Jem regularnie, produkty bogate w składniki odżywcze, urozmaicone. Tak jest przez np. 4 dni. A potem przychodzi jakiś wieczór i w chwili braku motywacji pozwalam sobie na cukierka. A kończy się wyjedzeniem połowy lodówki. Na szczęście zdarza się to coraz rzadkiej, jednak chciałabym zapytać o kilka spraw. Czy są jakieś sposoby walki z potrzebą jedzenie, która nie ma nic wspólnego z głodem? Chodzi mi o coś oprócz silnej woli. Tzn. czuję, że muszę zjeść i co wtedy? Próbuję się czymś zająć, nie wchodzić do kuchni (tu jeszcze mogę dodać, że sama nie kupuję produktów, które stanowią "zagrożenie". Do domu znoszą je inni domownicy, na co zupełnie nie mam wpływu). Jednak praktycznie nic nie jest w stanie mnie zająć na tyle, żebym przestała myśleć o jedzeniu. Kolejne pytanie, co powinnam zrobić po tak obfitym posiłku? Kiedy zacznę od cukierka o 19, mogę jeść do godziny 23. Potem jestem wykończona. Mam ochotę gdzieś uciec i zasnąć. Wiem, że wtedy nadmiar tego co zjem odkłada się w postaci tłuszczu. Źle mi z tym, bo zaprzepaszczam tych kilka dni zdrowego jedzenia, a w konsekwencji tych kilka miesięcy zrzucania 11 kg. Może powinnam pójść poćwiczyć? Najczęściej nie mam na to siły, po prostu idę spać. Oraz pytanie co powinnam robić następnego dnia po takim objadaniu? Wtedy nie chce mi się wstawać z łóżka. Gdy wstanę, od razu idę do lustra sprawdzić gdzie odłożył się tłuszcz, chociaż czuję, że to zupełnie niepotrzebny zabieg. Czuję całe ciało, jakby było czymś napchane. I bardzo mi wtedy przykro, że to tak wygląda. Może powinnam rano ćwiczyć? Jestem aktywna fizycznie: jeżdżę na rowerze, konno-codziennie. Raz w tygodniu tańczę. Jednak ruszając się następnego dnia po takim objadaniu czuję, jakbym musiała wkładać w to 2 razy więcej wysiłku. Czuję się bardzo ciężka. I jeszcze ostatnie pytanie. Czy moja dieta, dzień po wieczornym objadaniu powinna być zmniejszona kalorycznie? Powinnam zjeść coś oczyszczającego organizm? Mam zawsze ochotę jakoś się pozbyć tego co zjadłam. Wiem, że najlepiej by było jakbym się po prostu nie obżerała, ale nie zawsze się udaje. Bardzo proszę o jakieś informacje, bo czuję, że chcę z tym walczyć (być może istotny jest mój wiek? Mam 17 lat). Pozdrawiam. Aleksandra.

Mam 11 lat i ważę 50 kg, a mój wzrost to 140 cm. Czy powinnam tyle ważyć? Jaką dietę mam zastosować? Cały dzień mogę nie jeść, a wieczorem zjem wszystko, tak koło 20.00. Teraz już się postarałam i oszukuję wodą żołądek. Jeżdżę na rolkach, gram w siatkówkę, koszykówkę i lubię inne sporty. Nie lubię mojego brzucha.

Witam,

mam 15 lat mój problem polega na napadach obżarstwa... nigdy nie byłam szczupła, już jako dziecko byłam tęższa od innych. Postanowiłam to zmienić i rok temu zaczęłam się odchudzać. Udało mi się schudnąć 15 kilo. Moje BMI jest prawidłowe, ważę 63 kilo przy wzroście 176. Pomimo tego, że nie mam okresu czuję się dobrze, ponieważ moja dieta była dość niezdrowa można nawet powiedzieć, że była ona podobna do głodówki. Niestety od 3 dni jem bardzo dużo. Nawet gdy czuję, że jestem już syta, ciągle coś jem. Oczywiście później mam straszne bóle brzucha i jest mi niedobrze. Ale najgorsze jest to, że po ok. 15 min. po jedzeniu mogę znowu iść coś zjeść, i to wcale nie chodzi o to że jestem głodna wręcz przeciwnie. Jestem bardzo najedzona, ale wciąż mam na coś ochotę. Nie mogę tego zrozumieć przez rok jadłam bardzo mało i nie miałam ochoty na więcej, a teraz jak coś zjem to nie mogę się powstrzymać. Bardzo się boję, że przytyję i wiem, że jeśli nic z tym nie zrobię to na pewno to sie stanie. Jak mogę sobie z tym sama poradzić? Kontakt z psychologiem niestety nie jest możliwy. Proszę o dokładną odpowiedź.

Jestem zakłopotana. Od pewnego czasu nie mogę znieść swojego widoku. Jestem bardzo ambitną i utalentowaną dziewczyną. Marzą o odniesieniu sukcesu w show biznesie. Jednak jak zwykle prześladuje mnie idealizm. Posiadanie idealnej figury stało się moim życiowym celem. Mam 1,74 wzrostu i ważę 66 kg. Chciałabym koniecznie schudnąć parę kilogramów i nie potrafię. Widząc siebie, wpadam w zły nastrój i jem! Ale nie owoce, warzywa. Ja po prostu obżeram się z rozpaczy słodyczami, zapiekankami, które powodują jedynie tycie. To od razu powoduje, że się nienawidzę, wpadłam w depresję, nic mnie nie cieszy. Marzę, by schudnąć z 8 kg. Proszę o pomoc i jakieś rady, jak to zrobić bez efektu jo-jo.

Witam, mam 20 lat, od roku mam zdiagnozowaną cukrzycę I typu. Od tamtego czasu bardzo restrykcyjnie przestrzegam diety cukrzycowej. Lecz od paru miesięcy, co jakiś czas, robię sobie tzw. "wielkie uczty", kupuję wtedy wszystko, czego mi nie wolno (fast-foody, słodycze, białe pieczywo itd.) w dużej ilości i pochłaniam to w bardzo szybkim tempie. Potem mam ogromne wyrzuty sumienia, idę do łazienki i wywołuję wymioty. Nie przejmowałabym się tym, gdyby nie to, że to zdarza mi się coraz częściej i boję się, że mogę zachorować na bulimię...

Mogę już mówić, że mam problem. Jedzenie stało się moją obsesją... Ciągle o nim myślę.To dziwne, ale podczas napadu jedzenia odczuwam jakąś taką ulgę, uczucie szczęścia. Przestrzegam diety, a po paru dniach nie mogę się powstrzymać, by nie zjeść ogromnej ilości jedzenia, poczuć to uczucie przepełnionego żołądka. No a potem ubikacja... Proszę o jakąś radę, o pomoc. Pozdrawiam

Witam! Mam 11 lat i ważę 50 kg. Mój wzrost to 140 cm. Mogę nie jeść nic cały dzień, a w nocy zjem ile tylko chcę. I to mnie martwi. Wstydzę się mojego brzucha i grubych ud. Teraz próbuje oszukać żołądek pijąc wodę przygotowaną. Lubię jeździć na rolkach i często jeżdżę. Gram w siatkówkę, koszykówkę, piłkę nożną. Wolałabym, aby Pan lub Pani odpisali mi na mój adres e-mail, wtedy więcej się dowiem. Dziękuję i proszę o pomoc.

Dzień dobry, mam duży problem ze sobą, dlatego bardzo proszę o pomoc, nie wiedziałam do kogo się zwrócić, czy może lepszy psycholog, ale w końcu zdecydowałam, że lekarz. Mam 18 lat, 162 cm, ważę 48 kg - tyle ważyłam wczoraj. Moja waga codziennie zmienia się diametralnie, parę tyg. temu ważyłam 44 kg, ale coraz częściej mam takie dni, że siedzę w domu, nie robię kompletnie nic oprócz jedzenia cały dzień i co chwilę. Żołądek mam stale pełny, nie potrafię nawet zasnąć. To że przytyłam, nie martwi mnie zbytnio, bo miałam przytyć, wiedziałam, że jestem za szczupła i brzydko wyglądam, ale te napady obżarstwa zdarzają się coraz częściej. W sumie napadami bym tego nie nazwała, bo nie głodzę się i nie pożeram parę razy w tygodniu ogromnych ilości, ja po prostu myślę o jedzeniu cały dzień. Jem prawie cały czas, posiłki robię sobie co godzinę i w efekcie w taki dzień zjadam tyle, ile normalnie człowiek zjada w 4 dni. Na tym właśnie tyle przytyłam. Dziś ważę 50,6 kg, a wczoraj ważyłam 48,4. Czy to jest normalne?

Miałam dzisiaj wieeeelki dzień ciągłego obżarstwa i czuję się fatalnie, nawet nie umiem wygodnie siedzieć z przejedzenia. Po prostu te całe jedzenie, które mnie otacza i które mogę sobie kupić, sprawia mi tak dużą przyjemność, że myślę tylko o tym i robię tylko to. Jak na razie moja waga nie jest straszna, chcę ważyć 52 kg, ale boję się, że nie powstrzymam tego objadania się i w parę dni przybiorę znacznie masy i tak w nieskończoność, bo tego nie pohamuję. Ja naprawdę się nie głodzę, żeby mieć potrzeby ogromnego jedzenia i ciągłego myślenia o tym, po prostu jedzenie to jedyna rzecz, jaka sprawia mi przyjemność w życiu. To jest niepokojące. Mój psycholog powiedział, że to niemożliwe, że się nie głodzę, bo tylko wtedy, kiedy człowiekowi czegoś brak, to stale o tym myśli. W tym przypadku jest to jedzenie. A mi jedzenia nie brakuje, chodzę najedzona, ale mimo to stale mam ochotę, a to na słodkości, ciasta, czekolady, a to na chleb z dużą ilością sera i masła. Po prostu to sprawia mi przyjemność, ale już po fakcie czuję się tragicznie objedzona i zła, że sobie szkodzę. Chcę nawet wymiotować, ale nie potrafię. Po każdej nieudanej próbie jestem taka zła, że muszę sobie poprawić humor... jedzeniem. Wtedy sobie zawsze myślę: „Ach, skoro tyle już dziś zeżarłam, to te 3 kromki i pączek nie zrobią mi różnicy i tak już dzień jest stracony”. Po prostu się poddaję, co jest straszne.

Czy da się temu jakoś zapobiec w domu? Bardzo nie chciałabym być na pobycie dłuższym w szpitalu, ale jeżeli będzie to konieczne, to chyba się zdecyduję. Bardzo proszę o poradę i pomoc. Bardzo proszę, bo naprawdę nie wiem, co mam zrobić, tracę znajomych, bo się z nimi nie spotykam, nie mam czasu, bo jak się najem, czuję się fatalnie i nie chcę nigdzie wychodzić, nie mam żadnego hobby, nawet internet mnie nie interesuje. Po prostu jest tylko jedzenie. Co mam robić?

Witam, ogromny problem, nie wiem nawet jak to nazwać, ale dopada mnie jakieś chore obżarstwo, nie potrafię sobie sama ze sobą poradzić. Od jakiegoś roku leczę się na przewlekły stan zapalny tarczycy (tzw. choroba Hashimoto spowodowana niedoczynnością) i od tego też mniej więcej czasu, ciągle jem, mimo że nie jestem głodna. Nie potrafię nad sobą zapanować, sama siebie nie poznaję, od zeszłego roku przytyłam ok. 6 kg i jest mi z tym bardzo źle, jestem załamana wręcz zrozpaczona. Zawsze ważyłam ok. 50-52 kg przy wzroście 168 cm i bardzo dobrze się z tym czułam, dzisiaj ważę 58-59 kg i martwię się, bo jeżeli dalej będę się tak zachowywać to będzie tylko gorzej. Wiem, że to nie jest katastrofalna waga, ale ja jestem z niej niezadowolona, źle się z tym czuję. Dr endokrynolog, który mnie prowadzi ostrzega mnie przed tyciem co się zdarza przy niedoczynności, ale ja nie jestem w stanie nic z tym zrobić - nie potrafię. Poza tarczycą od wielu lat leczę depresję lękową. Od 2004 roku biorę Velafax i na początku chudłam po tych lekach niestety z biegiem czasu wszystko się zmieniło. Od miesiąca mam odstawiony lek na okres letni, ale nie czuję różnicy - ciągle jem tak samo. Jestem tak wściekła sama na siebie, że mam ochotę iść do toalety i zwymiotować, tylko chyba nie mam tyle odwagi. Bardzo proszę o pomoc! Pozdrawiam, Beata