Witam, chodzi tu o moją Mamę, o którą się bardzo martwię. Ma 43 lata, kiedyś leczyła się u psychiatry na depresję, ale od kilku lat jest niby w porządku. "Niby", ponieważ w lipcu przeszła poważną operację na kręgosłup, znowu nerwy, bezsilność. Od tego czasu nie potrafi zasnąć przy wyłączonym świetle, ponieważ widzi "kobiety w długich sukniach", nie śpi, jest świadoma, rozmawia ze mną, pokazuje mi je i dokładnie opisuje ich wygląd. Tak jest co noc. Dodam, że Mama jest bardzo zmęczona sytuacją ze zdrowiem oraz wrednym szefem. Wysyłam ją do psychiatry, ale chciałabym wiedzieć, czy to chodzi o nawrót depresji. Pozdrawiam.

Budzę się w nocy i nie mogę spać. Czuję czyjąś obecność. Nagle usypiam, ale czuję, jakby to się działo naprawdę... Usłyszałam podwójny dzwonek do drzwi i szczekanie psa, te dźwięki były tak wyraziste, że aż straszne. Czułam jakby mrowiło mnie całe ciało i nie mogłam się ruszyć. Chciałam zawołać pomocy, ale nie mogłam wydobyć z siebie dźwięku... Nigdy wcześniej tak nie miałam, a to już mój drugi raz...

Mam 15 lat i jakiś tydzień temu, koło 10 szłam do domu od koleżanki (mieszka 2 domy dalej). Gdy byłam koło swojego domu prawie, to kobiecy, łagodny głos mi szepnął do ucha: „uważaj” - strasznie się wystraszyłam. Następnej nocy śniło mi się, że widziałam dużo krwi i słyszałam krzyk tej kobiety, przeraźliwy i taki jakby ktoś jej zadawał ból. Wczoraj mi się śniło, że ktoś mnie okropnie zgwałcił, a młoda dziewczyna stała i patrzyła na to, jakby była to najzwyklejsza rzecz na świecie, a po wszystkim powiedziała tym samym głosem, który słyszałam wcześniej: „mówiłam Ci, żebyś była ostrożna...”. Od kilku dni mam także przeczucie, że coś się złego stanie. Moi rodzice są po rozwodzie, mama znowu wyszła za mąż, ale lubię ojczyma, ojciec też ma narzeczoną i syna z tą kobietą, rok temu dowiedziałam się, że ojciec miał jeszcze jednego syna ze swoją narzeczoną, tylko umarł zaraz po urodzeniu, 3 lata temu, od tej pory się nie widujemy. Proszę o szybką odpowiedź.

Witam, mam na imię Karolina, mam 17 lat i boję się w nocy siedzieć we własnym domu i pokoju - że ktoś wejdzie. Czemu tak jest, przecież inni są w domu, ale śpią, a ja mam omamy, słyszę różne odgłosy, boję się spać. Pomocy, co to może być i jak to wyleczyć?

Gdy zamykam oczy, słyszę krzyki, przeraźliwe krzyki i dziwne brutalne myśli lub nieszczęścia rodzą się w mojej głowie. Czasami boję się otworzyć oczy, bo myślę, że to jest wokoło mnie, lub pojawi się to o czym myślę. Nie mogę odpędzić się od tych myśli, a gdy słyszę krzyk, jest on krótki, dziecięcy, niezrozumiały i bardzo głośny - aż rozsadza mi głowę, ale po chwili ustępuje. Nie wierzę w duchy ani jakieś inne dziwne rzeczy, nie chcę się kłaść, zamknąć oczu, bo znowu będę męczyć się z moimi chorymi urojeniami. Dodam, że w dzień i wcześniej w nocy nigdy nie miałam czegoś takiego i jestem raczej normalną osobą ;\

Od bardzo dawna męczą mnie dziwne omamy. Widzę zjawy, słyszę głos diabła namawiający mnie do śmierci. Znajduję się na cmentarzu, widzę swój grób. To przeżycie można opisać jak coś w rodzaju snu na jawie. Jestem wszystkiego świadoma, ale nie umiem nad tym zapanować. Czy jestem chora? Czy można na to coś zaradzić? I czy jestem jakimś odosobnionym przypadkiem czy są ludzie z takimi samymi problemami?

Witam! Moja mama ma 61 lat, od wielu lat ma problemy z migotaniem przedsionków oraz tarczycą, przyjmuje mnóstwo leków. Od jakiegoś czasu ma omamy, budzi się w nocy, widzi jak poruszają się przedmioty w pokoju. Omamy te nasilają się, podejrzewam, że to skutek przyjmowanych przez nią leków; stąd moje pytanie: czy istnieje sposób pozbycia się tej dolegliwości? Pozdrawiam.

Mam obsesję, a dokładnie przed ślubem się zaczęło: silne lęki, niepokój i myśli natrętne w kierunku męża - czy to objaw zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego? Mimo tych myśli wzięłam z nim ten ślub, ale myśli ciągle są w mojej głowie i każdy dzień jest jakiś dziwny, nie umiem się skupić na czymś innym, ciągle jedna myśl na temat męża! Proszę o szybką odpowiedz: jak sobie poradzić?

Witam, mam straszny problem: od trzech - czterech dni moja żona słyszy głosy, jest nieobecna, bardzo często nie docierają do niej moje słowa, jest jakby nieobecna. Cały czas mnie i osoby bliskie za wszystko przeprasza, a za parę minut jak się pytam za co mówi, że nie wie i nie wie co się z nią dzieje. Najgorsze jest to, że nie chce udać się do specjalisty. Powoli zamyka się w sobie i nie wychodzi nawet na dwór.

Moja młodsza o 4 lata siostra zachowuje się inaczej, niż zwykle - ma urojenia, omamy, to wszystko dzieje się od 2 miesięcy. Chodzi do psychologa, była u psychiatry… Psychiatra stwierdził zaburzenia psychotyczne (co to są, takie zaburzenia?) oraz szpital. W rodzinie chorowało kilka osób na schizofrenię. Dziewczynka ma takie objawy jak silne omamy wzrokowe i słuchowe, wydaje się jej, że ktoś komentuje to co robi, śmieje się z niej, brak chęci do życia, próby samobójcze, agresywność, jest strasznie zamknięta w sobie. Co to może być za choroba?

Witam. Od pewnego czasu (4 miesiące), gdy spojrzę na zegarek, głównie na elektroniczny, widzę godziny, np. 14:14, 12:12, 17:17, 23:23. Zdarza się to bardzo często, codziennie nawet po kilka razy. Jestem bardzo zaniepokojona, ponieważ 2 lata temu miałam objawy omamów wzrokowych i słuchowych, które trwały przez jakieś 3 lata. Cierpiałam na bezsenność. Jednak nie byłam z tym u lekarza. Czy są jakieś powody do obaw? Czy to może być choroba psychiczna? Proszę o odpowiedź, Pozdrawiam. Zmartwiona

Witam, W wieku 15 lat stwierdzono u mnie depresję, pani psycholog odesłała mnie do psychiatry, gdyż nie potrafiła mi pomóc, psychiatra potwierdziła słowa psychologa, a z moich zwierzeń wysnuła jeszcze jeden wniosek - stwierdzono u mnie chorobę psychiczną, ale co to było nigdy mi nie powiedziano. Z depresji wychodziłam sama, gdyż o wspomagaczach farmakologicznych nie było mowy ze względu na uzależnienie, nie mniej jednak udało się... Od tamtego czasu minęły ponad 4 lata. Od jakiegoś czasu, którego nie potrafię dokładnie określić, odczuwam lęki, słyszę głosy i czuję jakby wszyscy się na mnie patrzyli, boję się nawet zgasić światło, bo głosy się nasilają, a za oknami pojawiają się dziwne postacie. Nie mogę spać i nie jestem w stanie się na niczym skoncentrować, mam też częste wahania nastroju, coraz bardziej mnie to przeraża, bo najlepiej czuję się w domu. Nie wiem co o tym myśleć i na myśl wracają mi słowa psychiatry... Czy mogła mieć ona racje? Czy 4 lata temu mogłam nosić w sobie jakiś "zalążek", który teraz się ujawnia? Proszę o pomoc i z góry dziękuję, closterkellerka.

Witam, Piszę, bo nie wiem, jak mogę pomóc siostrze mieszkającej w Holandii. Ma 26 lat, 2 miesiące temu urodziła dziecko i się nim zajmuje w domu. Od końca ubiegłego roku znowu zaczęła słyszeć głosy, które coś jej wmawiają, rozkazują, namawiają do różnych rzeczy. Znowu zaczyna bać się ludzi, jest bardzo nieufna, głosy mówią jej, że różne osoby próbują nad nią zapanować, że kierują jej myślami i czynami - jakby ktoś rzucił na nią czar. Znowu - bo zaczęło się to jakieś 2 lata temu, też w okolicach świąt BN, kiedy jej narzeczony nie mógł być przy niej, była całkiem sama przez miesiąc. Zaczęła słyszeć te głosy, bardzo źle się czuła, miała myśli samobójcze. Potem to jakoś ucichło, ale po paru miesiącach znowu słyszała te głosy, bez przerwy. Po prostu mówiła, że kierowały każdym jej ruchem i czynem. Kazałam jej iść do lekarza, bo sama miałam przez kilka lat depresję, próby samobójcze, a w rodzinie były przypadki chorób psychicznych, m.in. wujek chory był od 23. roku życia na schizofrenię. Wreszcie odwiedziła lekarza, kiedy zaszła w ciążę. Zaczęła się bardzo źle czuć i te głosy się nasiliły. Trafiła do szpitala, popadła w katatonię na kilka dni, nie było z nią żadnego kontaktu. Proponowano jej zostanie w szpitalu psychiatrycznym, ale po 1 dniu wypisała się. Dostała leki. Jednak już któryś raz z kolei zmieniono jej psychiatrę, a ten, który był najlepszy nie leczy już w rzeczonym szpitalu i nie ma szans na leczenie u niego. Od marca zeszłego roku, po drugim ataku katatonicznym, brała siostra lek i pomagał jej. Ale pod koniec roku zaczęło się od nowa. Siostra nie karmi piersią dziecka, gdyż próby pogarszały jej stan psychiczny. Lek właśnie się skończył, a ona twierdzi, że ostatnio przestał w ogóle działać. Jest w bardzo złym stanie, stała się podejrzliwa w stosunku do ludzi, zaczyna się od nich odsuwać, głosy nawet przekonują ją, że jej narzeczony jest tym złym, każą jej myśleć, że chce, żeby ktoś przyznał jej, żeby przestała walczyć. Dziecko jeszcze jakoś ją trzyma, ale ma coraz częściej myśli samobójcze. Radziłam, żeby jak najszybciej poszła do lekarza i prosiła albo o zmianę leków, albo... już nie wiem. Nawet żeby na pogotowie dzwoniła, jak będzie bardzo źle, ale boi się ona, żeby dziecka jej nie odebrali. Na razie powiedziałam, żeby ziołowe uspokajające tabletki brała, kiedy narzeczony przy dziecku jest - może to choć trochę ją uspokoi. Co można zrobić? Co ona powinna robić?

Mam 19 lat i jestem kobietą. Ostatniej nocy obudziłam się, ponieważ było mi zimno. Ubrałam bluzę i próbowałam dalej spać. Ale coś nie dawało mi spokoju. Gdy tak leżałam w łóżku, próbując usnąć, wydawało mi się, że ktoś znajduje się w moim pokoju, tak jakby to była śmierć. Czy to coś oznacza?

Witam. Jestem 23-letnią kobietą. Mój problem to lęk przed zasypianiem i samym snem. Moje problemy z bezsennością sięgają dzieciństwa. Zawsze kładłam się późno spać, lubiłam długo siedzieć w nocy, a później spać do południa. Zresztą do tej pory tak mam. Jednak, chcąc z tym walczyć, zaczęłam kłaść się wcześniej. Jednak to mi nic nie dawało, bo leżałam na łóżku po kilka godzin, przewracając się z boku na bok, czułam zmęczenie, ale nie mogłam zasnąć. Udawało się dopiero nad ranem.

Do tej pory moim głównym problemem był ten lęk, że przede mną kolejna nieprzespana noc. Na samą myśl, że znów się nie wyśpię, dostawałam szału. Jeszcze gdybym nie była zmęczona, to może bym to zrozumiała, ale zdarzało się, że wstałam o godz. 4.30, rano do szkoły, wracałam po całym dniu do domu o 21.00, kładłam się i nie mogłam spać! Następnego dnia znowu musiałam wstać tak wcześnie, a zero snu. Masakra jakaś! Jednak problem snu od jakiegoś czasu przerodził się w lęk. Jest to lęk przed duchami głównie. I to nie są jakieś moje wymysły, bo po prostu zdarza się, że przychodzą do mnie w czasie snu. Głównie są to duchy kogoś z mojej rodziny.

Wszystko głównie zaczęło się rok temu w Boże Narodzenie. W nocy "odwiedził" mnie duch mojego kuzyna. Obudził mnie jego śmiech i "kuksaniec" w żebra. To było okropne uczucie i nikomu go nie polecam! Wiedziałam, że to duch mojego kuzyna. Nawet dwa dni później przyśnił mi się On znowu. Zapytałam go "czy to On był u mnie dwa dni temu?", odpowiedź była krótka "TAK". Od tamtej pory boję się zasnąć, żeby nie przydarzyły mi się takie sytuacje. Lęk jest tak przerażający, że boję się zamknąć oczy.

Moja ostatnia dziwna sytuacja miała miejsce kilka dni temu. W noc przed Wszystkimi Świętymi. O 4.00 rano musiałam wstać, bo jechaliśmy daleko do rodziny, udało mi się usnąć raptem na 30 minut. Jednak w ciągu tej pół godziny zdążyło się coś wydarzyć. Miałam krótki sen, że zdejmuję bluzkę od piżamy. I co w tym dziwnego? A to, że obudziłam się bez bluzki! Leżałam na wznak (nigdy nie śpię na wznak, bo nie umiem, nie lubię i mam lęk, że coś na mnie usiądzie), z rękami położonymi na kołdrze. Okropne uczucie. Teraz od tej chwili nie śpię najlepiej. Zasypiam przy włączonym świetle albo tv. Boję się! Proszę pomóżcie! Co jest ze mną nie tak? Dodam, że wierzę w duchy i od małej dziewczynki widziałam duchy w postaci kotów, których nie widział nikt, a ja je widziałam. Pomocy!

Witam! Od jakiego miesiąca mam podobne problemy polegające na tym, iż przed moimi oczami pojawiają się przeróżne zjawiska, w tym i postacie :( Wiem, że nie ja jedna mam z tym problem, natomiast większość styka się z tym podczas snu bądź przed nim czy też zaraz po przebudzeniu się, a mnie to spotyka w ciągu dnia i to w różnych miejscach. Na przykład, całkiem niedawno, siedząc w pomieszczeniu, po swojej prawej stronie ujrzałam dużą czarną postać, była dosyć rozmazana, więc nie jestem w stanie szczegółowo jej opisać. Innym razem, będąc na ulicy, w oczach mignął mi jakiś robak, który (jak mi się zdawało) wleciał mi pod kołnierz za kurtkę. Zdawało mi się, że nawet go poczułam, więc spanikowana zaczęłam się biegiem rozbierać na ulicy. Mijający mnie przechodnie gapili się na mnie jak na osobę obłąkaną. Oczywiście okazało się, że nic tam nie było.

Niekiedy, rozmawiając z kimś, na suficie bądź na ścianie widzę jakieś latające punkty. Zamykam wtedy oczy i gdy je otwieram, tego już nie ma. Coraz częściej też, patrząc w jakikolwiek tekst, czy to w książce czy na komputerze, zaczynam widzieć w trójwymiarze. Często też widuje pająki wychodzące spod mebli i pełzające po podłodze bądź ścianach (być może dlatego, że naprawdę bardzo się ich boję). Nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłam, nie noszę okularów, mam dobry wzrok, więc zaczynam się bać. Boję się również moich reakcji na to i tego, że w końcu może się coś stać. Nie wiem jak sobie z tym radzić i z czego może to wynikać, więc bardzo proszę o pomoc.

Mój mąż ma zwidy, że ktoś go śledzi lub chowa się w domu! Czy to załamanie nerwowe? Biega, zwłaszcza w nocy z latarką po mieszkaniu. Szuka po szafach, szufladach i pawlaczach. Twierdzi ,że kogoś ukrywamy i że on go znajdzie. Nawet nie można z nim spokojnie porozmawiać bo jego wzrok szuka na bokach i za chwilę biegnie sprawdzić jakieś miejsce-potrafi powywalać wszystko z szaf rozłożyć narożnik na części; wywraca szafkę nawet pod umywalką i szuflady.

Mój mąż widzi od ponad roku głowę jakiegoś "człowieka", który namawia go do popełnienia samobójstwa i podpowiada mu jak to zrobić. Mówi mu, że go nikt nie potrzebuje, że jest niepotrzebny i lepiej żeby ze sobą skończył. Wmawia mu, że mam kochanka i chcę z nim być, a on stoi na przeszkodzie. Zdarza się, że mówi głosem nie należącym do niego i robi rzeczy, których nigdy by nie zrobił mój mąż. Bardzo źle reaguje na wodę święconą. Po pokropieniu go twierdzi, że pali go całe ciało i nawet chce mnie w tym momencie uderzyć, co jest do niego niepodobne, bo jest spokojnym człowiekiem. Psychiatra szprycował go psychotropami, które nic nie dawały, psycholog stwierdził, że nie jest w stanie mu pomóc, nawet ksiądz egzorcysta wykonał egzorcyzmy i też nic nie pomogło. Nie wiem gdzie się udać i jak mu pomóc, bo już dłużej nie mogę patrzyć jak się z tym męczy. Danuta