Dzień dobry. Jestem mamą 3-letniej dziewczynki. W tym roku moja córka zaczęła uczęszczać do przedszkola. Niestety pech chciał, że po dwóch dniach pobytu zachorowała i przez tydzień nie chodziła do przedszkola. Po powrocie musiała od razu zostać na leżakowaniu, co było dla niej "nowością", gdyż odkąd skończyła 2 lata, przestała spać w dzień. Córka na ogół jest dzieckiem spokojnym, raczej wykonuje polecenia, które dajemy jej w domu. Nie zawsze jednak jest to po jej myśli i czasami się buntuje, okazując to w sposób obrażania się i płaczu. Problem polega na tym, że raptem po dwóch dniach pozostania na leżakowaniu, pani poinformowała mnie, że moja córka jest niegrzeczna, w ogóle się nie słucha i przeszkadza innym dzieciom. Kiedy jest leżakowanie to ona wstaje z leżaczka i śpiewa sobie piosenki. Odniosłam też wrażenie, że Pani przeszkadza to, że moja córka ciągle się o coś pyta i jest wszystkiego ciekawska. To prawda, jest gadułka i ciągle o coś pyta. Zastanawiam się tylko nad tym czy dziecko w wieku 3 lat ma usiąść w jednym miejscu i nic nie mówić, bo z takiego założenia wychodzi pani po rozmowie na temat zachowania mojej córki. W związku z tym proszę o poradę, co mam w takiej sytuacji zrobić, żeby dziecko jakoś zaakceptowało fakt, że musi leżakować. W domu oczywiście rozmawiałam z nią na ten temat i obiecywała, że będzie grzeczna, ale aż się boję następnego spotkania z wychowawczynią.

Witam. Mam problem ze swoja 4-letnią córeczką. Od września zaczęła chodzić do przedszkola. Pierwszy dzień był tragiczny, cały czas płakała i prosiła panią, żeby zadzwoniła do mamy. Teraz codziennie po wejściu do przedszkola jest płacz i błaganie, abym jej nie zastawiała. Jednak kiedy po nią idę, jest uśmiechnięta, opowiada jak fajnie było itd. Nie wiem, czy wypisać ją czy nie, bo serce mi się kraje, kiedy widzę ją jak płacze i codziennie prosi, żebym ją wzięła do domu. Dodam, że chwilowo nie pracuję i dlatego myślę nad wypisaniem z przedszkola, gdyż mam czas, żeby zajmować się nią w domu.

Mój syn ma 2,5 roku. Syn praktycznie od urodzenia był niespokojny. Nigdy nie przespał całej nocy, chciał być ciągle noszony na rękach. Usypianie go zajmowało mi od 60 do 120 minut. Przez pewien czas to się uspokoiło, ale kiedy ukończył rok, to zaczął rzucać się na podłogę. W tej chwili jest najgorzej, gdyż teraz mnie bije, pluje, rzuca się na podłogę, wymusza płaczem, a kiedy daję mu się karę, to płacze i krzyczy najgłośniej jak się da. Od miesiąca zaczął moczyć się w łóżku (kiedy miał 1,5 roku to już nie sikał w pampersy). Syna urodziłam w wieku 18 lat. Wychowywałam go sama przez 1,5 roku, gdyż mąż pracuje w wojsku, a teraz już jesteśmy razem. Było mi naprawdę ciężko w wychowywaniu dziecka. Moja mama nie mogła mi pomóc, ponieważ zajmuje się synami, jeden jest chory na schizofrenię paranoidalną, a drugi brat jest chory umysłowo (są w wieku 22 lata i 23 lata). Dodam, że jestem nerwową osobą i może to ja popełniłam jakiś błąd.

Byłam z dzieckiem już u psychiatry, ale nic nie stwierdził, gdyż syn był jeszcze za mały. Chcę dodać, że dziecka nie biję, jak coś źle zrobi, tylko krzyczę i każę iść mu do kąta i pozwalam mu wyjść, kiedy się uspokoi. Z synem spędzam dużo czasu, razem rysujemy, malujemy, śpiewamy, bawimy się. Syn generalnie nie potrafi długo wytrzymać beze mnie, a ja bez niego. Bardzo go kocham i nie chcę, żeby coś mu się stało. Jest moim całym światem. Więc proszę o pomoc.

Witam! Mam problem z nocnym budzeniem się mojego 6-miesięcznego synka. Praktycznie od urodzenia bez problemu przesypiał całe noce, trzeba go było nawet budzić na jedzenie w pierwszym miesiącu życia (tak doradzała położna). Od ok. dwóch tygodni zaczął regularnie, co trzy godziny, budzić się w nocy na karmienie. Wciąż karmię go piersią co ok. 3-4 godziny w ciągu dnia, poza tym je jeden posiłek (zupka warzywna bądź owoce) dziennie. Próbowałam też dawać mu kaszkę na noc, butelkę z wodą lub herbatką (w ogóle nie chce butelki ani smoczka), a także kłaść go spać trochę później niż zwykle. Nic nie skutkuje. Bez piersi też nie uspokoi się w nocy. Słyszałam, że 6-miesięczne dziecko nie powinno się już budzić w nocy, czy to prawda? Dodam, że mój synek jest dość duży, kiedy się urodził ważył ponad 4 kg, a teraz waży już 10 kg, więc boję się też, żeby go nie przekarmić. Czy powinnam poczekać aż z tego wyrośnie? Czy może to być wina tzw. "skoku rozwojowego"? Czy istnieje jakaś inna metoda? Proszę o radę. Pozdrawiam!

Witam! Jestem bardzo zmartwiona ponieważ, mój 4-miesięczny syn nie chce spać w ciagu dnia. Od kilku tygodni, jak próbuję go położyć spać, to budzi się po 10 minutach. Kładzenie go spać zajmuje również dużo czasu. Dziennie będzie miał tylko od 30 do 40 minut snu i potem w nocy budzi się co 3 godz. Od zawsze miał problemy ze snem, ale zawsze pospał trochę w ciągu dnia. Ja wiem, że on ząbkuje, jednak nie mogę się patrzeć na to, jak bardzo jest zmęczony, doprowadza się do tragicznego stanu, płacze tak bardzo, że traci oddech, a do tego ma egzemę, więc jak się stresuje, to jego skóra wygląda tragicznie. Martwię się, że mu dolega coś poważnego. Poza tym, ja jestem bardzo zestresowana i zmęczona. Proszę o pomoc. Dziękuję.

Moja Julia ma 7 miesięcy. Zjada 150 ml kaszki i idzie spać ok. 22. Pierwszy raz wstaje jeść ok. godziny 2, pociągnie troche cyca i idzie spać dalej tylko, że od tej pory budzi się co 2 lub 1.5 godziny. Od godziny 5 kręci się ciągle w łóżeczku. Wydaje mi się, że ma problemy z brzuszkiem, gdyż słyszę, że odchodzą jej ciągle gazy. Proszę o pomoc, co jest tego przyczyną!

Moja czteroletnia córeczka była zawsze wesoła i pełna energii, miała dziwne pomysły, ale od kilku dni strasznie się o nią martwię, nie wiem, co się dzieje i co robić. Boi się jak ma połykać ślinę, pyta się mnie z płaczem, czy nic się nie stanie. To samo z jedzeniem czy z piciem, nie wiem jak mam z nią rozmawiać, co jej powiedzieć, żeby się uspokoiła. Nawet jak się podrapie, to przychodzi mi to powiedzieć i pyta się, czy nic się stanie, a do tego bardzo płacze, jak mi to opowiada. Co mam robić? Pomocy...

Mój 13-miesięczny synek do tej pory usypiał ładnie sam w łóżeczku. Zawsze ten sam rytuał. Kąpiel, kaszka i spać. Byłam z siebie taka dumna, że tak mi się udało go nauczyć usypiać. Aż do teraz... Pięć dni temu złapał katar. W nocy budził się co chwila w łóżeczku, więc wzięłam go do siebie do łózka. I w miarę możliwości spał. I tak przez ok. 3 noce. Następną noc przespał ładnie w łóżeczku. Ale pojawił się pewien problem. Mianowicie nie chce usypiać sam w łóżeczku, jak poprzednio. Nie wiem, co mam robić. Próbuję mu tłumaczyć, kładę go gdy tylko wstaje i nic. Krzyczy w niebogłosy i nawet nie zamierza przestać, tylko coraz głośniej nadaje i nie mam wtedy wyjścia. Usypiam go na łóżku, a jak uśnie to przekładam do łóżeczka. Wieczorem te cztery godziny raczej przesypia, potem budzi się na jedzenie. Ale w dzień już po pół godzinnej drzemce potrafi się obudzić. Kiedy sie z nim położę na łóżku to momentalnie zasypia. Inaczej nie daje rady. Co mam robić??? POMOCY! Jestem załamana...

Witam, mam 24 lata i jestem mamą 16-miesięcznego Jakuba, do tej pory nie było problemów ze snem. Od urodzenia Kubuś spał bardzo dobrze (zasypiał bez usypiania, przesypiał całą noc, w dzień spał trzy godziny, od 6 miesiąca spał we własnym pokoju). Jednak od jakiegoś czasu budzi się w nocy około godziny 2 z przerażającym płaczem i często wykręca się na wszystkie strony tak, jakby go coś strasznie bolało i nie chce już sam zasnąć. Próbowałam wszystkiego, nie biegłam od razu gdy płakał, nie wyjmowałam go z łóżeczka, próbowałam go uspokoić, zostawałam przy łóżeczku, śpiewałam, podawałam wodę lub mleko, ale on i tak nie zasypiał dopóki nie wzięłam go do siebie, jak tylko kładłam go w swoim łóżku i kładłam się obok, to natychmiast zasypiał. Dodam jeszcze, że w ciągu dnia bardzo często i szybko się denerwuje, gdy coś nie jest po jego myśli, potrafi rzucać wszystkim, co mu wpadnie w rączki. Rozumie wszystko, co się do niego mówi, też potrafi pokazać czego potrzebuje, nie rozumiem tylko jednego, dlaczego jak mówię mu, że czegoś nie można, to okropnie się denerwuje. Proszę o pomoc, bo brak mi sił (maluch po swoich trzygodzinnych nocnych wybrykach potrafi wstać o 6 rano jak nowo narodzony).

Nasz synek ma 6,5 miesiąca. Od urodzenia niespokojnie śpi w nocy (obecnie nawet 5-6 pobudek w ciągu nocy). Śpi sam w łóżeczku, dopiero nad ranem biorę go do siebie. Zasypia około 20 i zjada na kolacje 180 ml sztucznego mleka z kaszką. Piersią już nie karmię i zabków dziecko jeszcze nie ma. W dzień śpi 2-3 razy po ok 1,5 godziny. Co mamy, zrobić żeby dziecko przesypiało całą noc? Dziękuję i pozdrawiam.

Witam serdecznie, Kacper ma 8 m-cy, rozwija się bardzo dobrze, waży 9.9 kg przy 80 cm wzrostu. Od samego początku jest karmiony piersią na żądanie. Po upływie 6 m-cy, a nawet troszeczkę wczesniej zaczęłam powoli wprowadzać do jego diety posiłki stałe. Początkowo warzywa i owoce, teraz zjada zupki, mięsko i żółtko. Lubi odrobinę chleba z masłem i ogólnie wszystko, co można podać w małym kawałku i nadaje się do żucia. W momencie, gdy zaczął bardzo często budzić się w nocy (6m-cy), zaczęłam podawać mu kaszkę na mleku modyfikowanym, tylko na noc. Nie chciał jeść. Myślę, że problemem była butelka. Zmieniałam butelki i smoczki kilkakrotnie, aż w końcu udało się i dziecko jadło bez zarzutu po 90-150 ml kaszki na noc i poprawiało piersią. Po 3 tygodniach takiego karmienia, Kacper odmówił jedzenia z butelki, płacząc na sam widok butelki. Pomyślałam, że może czymś się zraził, ale uważałam, by jedzenie nie było za ciepłe, ani by nie zakrztusił się w trakcie jedzenia.

Przeszliśmy na łyżeczkę, ale trwało to krótko, bo przestał w ogóle tolerować wszelkie kaszki i mleko modyfikowane. W tym momencie na noc dostaje pierś. Zasypia o 20 i potem budzi się średnio, co 2,5 godz. na jedzenie, co daje 3 czasem tylko 2 budzenia. Stresuje mnie to, bo próby przetrzymania się nie powiodły. Kacper jest tak głośny i uparty, że nie mogę z nim wygrać, zresztą nie mogę odmówić mu jedzenia, kiedy jest głodny. Problem zaczyna się rano, kiedy po ostatnim piciu z piersi ok.7 i pobudce potrafi nie jeść do południa. Staram się jak mogę, staję na rzęsach w przygotowywaniu coraz to nowszych posiłków dla niego, a on wszystko odrzuca. Bez problemu zjada zupę i kurczaczka. Polubił bardzo parówki. Czasem mi sie wydaje, że gdyby mógł, to jadłby tylko to. Nie mogę przecież karmić go samym mięsem. Nie je już tak chętnie owoców, jak kiedyś. Bardzo proszę o radę czy to normalne, że dziecko w tym wieku zjada taka małą ilość stałych posiłków (zamyka się to w 2, czasem 3 w odstępach 2-3 godz)? W międzyczasie popija moje mleko, od czego nie mogę go odzwyczaić na rzecz normalnego jedzenia. Czym mogę zastąpić kaszki, które zdałyby się idealne na śniadanie? Bardzo proszę o radę. Za miesiąc wracam do pracy. Kacper zostanie pół na pół ze mną i tatą, a ten wywiera lekką presję na jak najszybsze przestawienie małego, bo jak wiadomo, piersi nie ma. Pozdrawiam.

Witam. Mam 29 lat, moja córeczka ma 13 miesiecy. Od 7 miesiąca przesypiała pięknie całą noc, od dwoch tygodni budzi się w nocy z okropnym krzykiem:( Przypuszczam, że zaczęło się to od momentu, kiedy próbowałam ją nauczyć samodzielnego zasypiania, jak piszą we wszystkich"mądrych" książkach, dać się dziecku wypłakać, nie brać na ręce i zostawić na 5 -10 min same w pokoju. Biedna, aż mało nie zaczęła wymiotować ze stresu i płaczu, nawet nie wytrzymałyśmy 5 min, zarówno ona, jak i ja. Czy to mogł być tak wielki szok dla małej istotki, że teraz ją to prześladuje? Co zrobić, aby znów przespała całą noc? Zaznaczę jeszcze, że staramy się zapewnić jej regularny tryb życia tzw. bezstresowe wychowanie.

Moja córeczka ma 7 tygodni i od 4 tygodnia przestała spać w dzień (po wizycie dziadków). W nocy śpi od 20.30 - 1, a potem najczęściej budzi się co 1-1,5 godz. na karmienie, albo marudzenie. Średnio przesypia w nocy 6-8 godzin i to tyle na cała dobę. W dzień zasypia na rękach, ale jak ją tylko odłożymy, to budzi się i płacze. Zasypia też na spacerze w wózku, ale jak tylko stanie wózek, to się budzi i płacz. Po południu jest bardzo marudna, widać, że jest przemęczona, ale nie potrafi zasnąć. Nie wiem, co mam robić. Razem z nią jestem zmęczona. W dzień nie śpimy i w nocy też. Co mogę zrobić, aby zaczęła spać w dzień? Proszę o pomoc. Z góry dziekuję.

Mój synek ma skończone 14 miesięcy. Od urodzenia nie przespał ani jednej nocy. Od początku wprowadziliśmy rytm dnia tzn. wspólna zabawa, kąpiel, mleczko i spanie. Z usypianem nie miał większych problemow, raz było lepiej raz gorzej, ale ogólnie nie jest źle. Dziś wygląda to tak, że ok. godz. 20:30 leży w łóżeczku, pije mleczko, a potem odwraca się na boczek, a ja śpiewam mu kołysanki. Chwilkę się pokręci, aż w końcu zasypia. I wszystko byłoby super, tyle że nasz synek ok. godz 23 budzi się (czasem z płaczem) i tak do rana, nawet co godzinę. Daję mu się napić, wkładam smoczka, smaruję dziąsełka żelem na ząbkowanie, głaszczę i mówię do niego, a gdy to nie pomaga, w końcu zabieram go do naszego łóżka i czasem się uspokaja od razu, a czasem i to nie pomaga. Nie ma wszystkich ząbków, więc czasem myślę, że to jest główny powód tych nocnych pobudek, ale, jak już wspomniałam, od urodzenia nie przespał ani jednej nocki. W dzień zresztą jest podobnie, bo śpi 2 razy po 1,5 godz., ale mniej wiecej co 30 min. się przebudza, a wtedy muszę wziąć go na ręce, polulać i zasypia na kolejne 30 min. Dlaczego tak się dzieje? Proszę o pomoc. Dziękuję...

Hej, mam bardzo podobny problem co Andzia2, mój synek Wojtek nie daje mi spać w nocy już od paru miesięcy, choć wcześniej szedł spać około 21 i spał spokojnie 4 godziny i dopiero między 1 a 4 w nocy musiałam wstawać do niego kilka razy. Zazwyczaj smoczek lub picie powodowało, że przewracał się na boczek i spał dalej. Ale teraz jest koszmarnie, potrafi już kwękać pół godziny po zaśnięciu, przewraca się na plecki, macha rączkami i kimzioli, ani to płacz ani krzyk i tak przez całą noc co godzinę, dwie. Już nie pamiętam, kiedy spałam 3 godziny. Próbowałam już wszystkiego, maluch w dzień śpi spokojnie 2 razy, pierwszy ok. 2h, a drugi raz ok. 1h. Sama nie wiem, co robić, bo to mnie wykańcza kompletnie. Ma dwa dolne zęby i chyba idą górne, bo znów zaczął się ślinić i wszystko gryźć, ale czy to może być powodem aż takich problemów ze snem? Proszę, poradźcie coś, bo już naprawdę jestem wykończona.