Witam, mam 20 lat i jestem kobietą. Bardzo martwię się swoim stanem zdrowia, gdyż ostatnie badanie krwi wykazało, że moja glukoza na czczo to 110 mg/dl. Następnego dnia zrobiłam test obciążenia glukozą, którego wynik: glukoza na czczo - 110, 2 h po podaniu glukozy - 76. Wynik jest dla mnie tym bardziej niepokojący, że jeszcze w październiku 2009 miałam glukozę 95 po zjedzeniu śniadania (badanie laboratoryjne, nie z glukometru). Nikt w mojej rodzinie nie jest chory na cukrzycę, wydaje mi się, że nie jestem otyła (mam 167 cm wzrostu, ważę 59-61 kg) jednakże mam małą "oponkę" na brzuchu, nie jadam absolutnie tłusto, nie jem mięsa. Stąd moje zdziwienie i strach, gdy zobaczyłam wyniki badań. Doktor POZ powiedziała, że nie mam się czym martwić, jedynie ograniczyć słodycze, bo wynik 2 h po posiłku jest bardzo dobry. Jednakże, jakby nie patrzeć, mam nieprawidłową tolerancję glukozy na czczo, która jest stanem przedcukrzycowym. Inne moje choroby to refluks, choroba Hashimoto (przyjmuję 25 mg tyroksyny - od stycznia 2010, czy to może mieć wpływ na podwyższony poziom glukozy?) oraz zaburzenia lękowe, jednak na tę przypadłość nie biorę żadnych leków, gdyż lekarz psychiatra stwierdził, że najpierw muszę przejść terapię. Została jednak ona zdiagnozowana, zanim wykonałam badania glukozy. Mam zaburzenia widzenia oraz zawroty głowy, lekarze twierdzą, że to od przewlekłego stresu, jednak ja mam wrażenie, że oni mnie wszyscy okłamują i że cukrzyca zbliża się do mnie wielkimi krokami. Jestem zrozpaczona, mam dopiero 20 lat i praktycznie nie spełniam żadnych kryteriów podwyższonego ryzyka choroby cukrzycowej. Bardzo chciałabym uniknąć tej choroby, szczególnie w tym wieku. Proszę o pomoc i odpowiedź na moje pytanie, dziękuję bardzo, Kamila

Kobieta, lat 35. Pierwsze badanie glukozy 106. Drugie 86, po wypiciu glukozy po 2 h 46. Badanie glukagonem: na czczo 2,05, po podaniu glukagonu (6 min) 4,25. Krew była we wszystkich tych badaniach pobierana z żyły. W domu, gdy mierzę poziom cukru glukometrem, na czczo wynosi od 92-116, 2h po śniadaniu 91-118, 2h po obiedzie 115-148, 2h po kolacji 88-131. Ogólnie czuję się dobrze, tylko ciągle jem coś albo piję (herbatę, kawę, soki), mam zdrową tarczycę. Przyjmuję leki od alergii.

Od dwóch lat mój syn choruje na cukrzycę typu 1 i od tego czasu mam okazję mierzyć sobie poziom cukru we krwi. Na czczo tylko raz miałam 132, ale po obiedzie ten cukier mieści się pomiędzy 150-200. Poziom ten spada powoli do kolacji do poziomu 140. Czy to oznacza początek cukrzycy? A może nie ma się czym jeszcze martwić?

Mój synek ma 3 lata i 4 miesiące. W piątek u syna (10 lat) mojej siostry wykryto cukrzycę. Przestraszona zrobiłam badanie cukru na czczo synowi i miał 140 cukru (pobór z palca), kilka razy mierzyłam mu cukier w dzień i miał dość wysoki, raz (tylko nie wiem, czy to jest ważne badanie, bo zrobiłam je 40 min po zjedzeniu przez niego ciastka) miał 220 cukru. Byłam z nim u pediatry, ona zleciła mu badanie glukozy na czczo i miał dobrą, bo 78 cukru. Tylko nie wiem, czy to jest ważne, ale kolację jadł o 18.00, a badanie było robione o 7.30 rano. Jedna osoba mówiła mi, bym poprosiła o badanie na obciążenie glukozą, czy to dobry pomysł? I proszę mi powiedzieć, do jakiej wartości po jedzeniu cukier może się podnieść i jest w granicach normy. Z góry dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

MOJA CIOCIA MA 78 LAT, MIAŻDŻYCĘ, NADCIŚNIENIE, BEZ DEMENCJI, I BIERZE INSULINĘ MIX., 26 JEDNOSTEK RANO I 6 JEDNOSTEK WIECZOREM. GDY MA CUKRU OD 50 DO 100 MG, NIE BIERZE INSULINY PRZED POSIŁKIEM, MIERZY POZIOM CUKRU PO GODZINIE PO POSILKU I MA WYNIKI 140 MG, WTEDY BIERZE DAWKĘ INSULINY, LUB 2 GODZINY PO POSILKU, GDY POZIOM CUKRU JEST 140-160 MG PROCENT I POTEM SPOŻYWA POSIŁEK. MAM WĄTPLIWOŚCI OGROMNE, CO DO TEGO JEJ DZIAŁANIA. EFEKT JEST TAKI, ŻE PO ROKU WYNIKI MA STABILNE, NIE MA NIEDOCUKRZEŃ, UZUPEŁNIA PŁYNY I POZIOM CUKRU STABILNY. NA CZCZO MA 110 MG, TERAZ  2 GODZINY PO POŁUDNIU MA 125 MG PROCENT, A O 3 W NOCY MA 111 MG CUKRU. LEKARZ NIE WIE, ŻE TAK STOSUJE INSULINĘ. ZASTANAWIA SIĘ, CZY NIE ZMNIEJSZYĆ DAWEK INSULINY LUB WPROWADZIĆ TABLETKI. CIOCIA PYTAŁA, CZY MA SZANSE NA CAŁKOWITĄ REZYGNACJĘ Z INSULINY. LEKARZ ODPOWIEDZIAŁ, ŻE MOŻE TAK SIĘ ZDARZYĆ. CO SĄDZĄ O TAKIM LECZENIU INDYWIDUALNYM PRZEZ PACJENTKĘ FACHOWCY Z DIABETOLOGII? PROSZĘ O ODPOWIEDŹ.

Witam serdecznie. Moja 19-miesięczna córeczka urodziła sieę z wadą serca pod postacią ubytku przegrody międzyprzedsiąkowej i zwężoną tętnicą płucną. Jest pod stałą opieką kardiologiczną i jak na razie jej serduszko nie wymaga operacji. Martwi mnie jej nadmierny apetyt i pragnienie, córka cały czas jest głodna, bardzo dużo je i pije, a pomimo tego słabo przybiera na wadze, w ciągu dnia potrafi spać 4-5 godz, zdarza się także, że przy dłuższym płaczu wymiotuje. Badania krwi i moczu wyszły w normie. Lekarz pediatra skierował nas na badanie na obecność glukozy we krwi. Czy to mogą być objawy cukrzycy? W moczu glukoza była nieobecna. Niestety, na razie nie mogę zrobić tych badań, ponieważ córka ma zapalenie oskrzeli. Dziękuję i pozdrawiam.

Witam, mam 41 lat, wzrost 185 cm, waga 125 kg. Od roku leczę się na tarczycę (pierwszy wynik miałem ponad 19 TSH - obecnie 5,25). Przyjmuję lek o nazwie L... 175 g. Niedawno lekarz zlecił mi badanie glukozy po obciążeniu 100 g. Wyniki, jakie otrzmałem, to 113 bez obciążenia oraz z obciążeniem po 1 h - 281, 2 h - 240. Czy mam niepokoić się tymi wynikami?

Witam Panie Doktorze! Mam 73 lata - przed dwoma laty zdiagnozowano u mnie ostre krwotoczne zapalenie trzustki. Operacje ledwo przeżyłam. W tej chwili czuję się ogólnie dobrze. Jednak ku mojemu zmartwieniu pod koniec ub. roku podniósł się poziom cukru we krwi - HbA1c 8,1. Po wyjściu ze szpitala, cukier w krwi z żyły łokciowej utrzymywał się cały czas na poziomie 120. Diabetolog, z którym się konsultowałam twierdzi, że po operacji trzustki jedynym lekarstwem jest insulina. Jednak na moja prośbę przepisał mi pochodną biguanidu na próbę na jeden miesiąc. Ten okres już mija - cukier wyraźnie spadł - mierzony gleukometrem ze śr. 150 do 110 na czczo. Ponadto lekarz diabetolog zlecił wykonanie badania peptydu C - wynik 2,42 na czczo i 3,31 po posiłku. Jestem bardzo wdzięczna lekarzom z Opola, którzy uratowali mi życie, a także mojemu diabetologowi, który ze zrozumieniem podszedł do sprawy. Nie mam jak dotąd objawów typowych dla cukrzyków: nadmierne pragnienie, częste oddawanie moczu itp. Wiele pożytecznych informacji dostarczyło mi internetowe forum. Nie żałuję, że na stare lata nauczyłam się z niego korzystać. Reasumując: pozostało mi w sumie niewiele lat życia - 10-15? Nie chcę tych lat spędzić, codziennie licząc kalorie - nie jestem otyła - na 160 cm wzrostu wazę 68 kg - oraz kłując się przez insulinę (mam od dziecka igłofobię). Na wizytę u mojego diabetologa muszę czekać do końca miesiąca. Bardzo proszę o poradę, czy koniecznie muszę brać insulinę? Serdecznie pozdrawiam!

Witam, mam 23 lata. Płeć - kobieta. Zacznę od tego, że moja babcia miała cukrzycę. Moje dolegliwości zaczęły się około 2 lata temu - sądzę, że nie mają nic wspólnego z objawami cukrzycy, ale wolę wszystko dokładnie opisać. Otóż raz na jakiś miesiąc dwa miałam napady w postaci takiej, że drętwiało mi ciało, szczeka, odczuwałam ból kręgosłupa, tak mocno napinały mi się mięsnie - zawsze byłam zawożona na pogotowie, gdzie dostawałam zastrzyk - z tego co wiem, to było relanium (coś takiego) i napad ustawał, więc przypuszczam, że mogło to być spowodowane nerwami, ale czasem nie miałam stresujących dni i takie napady się pojawiły. Padaczki nie stwierdzono, wszystko z sercem OK. Około 6-8 miesięcy temu przez jakieś 2 miesiące miałam napady mdłości - nie było dnia, w którym bym nie wymiotowała, nie mogłam nawet patrzeć na jedzenie ani go wąchać, czuć. To, co zjadłam, zwracałam, byłam bezsilna, nie mogłam nawet wyjść z domu. Pewnego dnia udałam się do gastrologa ( z ledwością wyszłam z domu - cały czas mnie mdliło, ale nie miałam już czym wymiotować). Gastrolog stwierdził, że wszystko jest OK i powiedział, żebym jadła - nic więcej - dostałam jakieś lekarstwa na apetyt, wydzielanie pepsyny o ile dobrze pamiętam itp., ale po nich czułam się jeszcze gorzej. Tak się stało, że wymioty ustały samoczynnie, ale mdłości nie zginęły. Udałam się do psychiatry, gdyż pomyślałam, że może tak bardzo zaczęłam myśleć o tych mdłościach, obawiać się, że nie dam rady wyjść z domu. Dostałam tabletki na uspokojenie, ale one działają krotko - giną lęki. Mdłości mam wtedy, kiedy muszę wyjść z domu, jak ktoś ma do mnie przyjść, jak mam załatwić jakąś sprawę - nawet nie stresującą, są nawet wtedy, kiedy jadę na zakupy. Z moim apetytem jest tak, że przez kilka dni mogę jeść non stop (tylko nie rano) i bardzo dużo, a innym razem nie jem przez kilka dni -jem tylko np. kromkę chleba na zabicie bólu głodowego, bo więcej już nie mogę zjeść. Ogólnie nie wiem, co mi jest, chodzę osłabiona. Nic mi na te mdłości nie pomaga. Brak mi sił, chodzę bez energii (depresji na pewno nie mam), mam trudności z zasypianiem często oraz mogłabym spać po 15 godzin i ciężko mi wstać z łóżka. Psychiatra powiedział, że jak leki nie pomogą, to wyśle mnie na hipnozę (po lekach, które przepisał mi teraz psychiatra, jest mi jeszcze gorzej - bo jednak mają skutki uboczne, więc ich nie biorę, bo już w ogóle bym nie wyszła z domu. Czy takie mdłości mogą świadczyć o cukrzycy? Z góry przepraszam za błędy i dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam, Marzena

Witam! Martwię się o Babcię. Cierpi na nadciśnienie, niedomykanie zastawki i reumatyzm oraz zaparcia chroniczne. Bierze leki. I czuła się w miarę ostatnio, dopóki nie pojawiła się dziwny objaw - w nocy pojawia się kłucie w stopach ("jakby ktoś wbijał ostre bolce w stopy" - cytuję Babcię), co uniemożliwia sen. Neurolog zbadał - uznał, że stopy dobrze ukrwione - zalecił (co mnie zdziwiło!) AMITRYPILINĘ. Przecież to trójpierścieniowiec na depresję(???) - z założeniem, że ma to wyciszać i usypiać. Babcia czuła się lepiej przez parę dni. Teraz jednak objawy się nasiliły i doszła do tego biegunka i wymioty. Wyniki krwi ma dobre (dużo lepsze dużo niż rok temu - wówczas trafiła do szpitala z wymiotami i odwodnieniem - wykryto tylko wrzody z powodu złych leków. Wrzody zaleczono, było NIBY lepiej). Poza opisanymi objawami, kłucie w stopach nie zaniknęło. Lekarze nic nie wiedzą. CZY TE NOGI TO MOŻE BYĆ DODATKOWA CUKRZYCA? LEKARZY ODWIEDZILIŚMY JUŻ MASĘ I KAŻDY DAJE TYLkO JAkIEŚ LEkI, NIE ZWRACAJĄC UWAGI NA INNE SCHORZENIA. PROSZĘ O POMOC, BO NIE WIEM, CO DALEJ - ODPOWIEM NA WSZELkIE DODATkOWE PYTANIA. BARDZO PROSZĘ!!! ZAŁAMANA WNUCZkA

Janusz12 a zorr to ten sam autor. Czekam na odpowiedź, co mam robić. Jestem na diecie odchudzam się, żeby zbić cukier. Czy jestem cukrzykiem, nawet jeśli podskoczył cukier, a może to z nadwagi? Jeśli teraz się odchudzam i schudłem, i pilnuję swoją wagę. Niedoczynność tarczycy, może tu jest klucz do sprawy, zła przemiana materii.

Witam, od jakiegoś czasu źle się czuję i zasypiam po posiłku, bez względu na to, co zjem. Często też w czasie posiłku zaczyna mi się robić słabo i nie mam w ogóle siły. Dodam jeszcze, że ostatnio zaczęły się też problemy z pamięcią i drżenia kończyn. Ponieważ lekarz stwierdził, że sobie wymyślam, na własną rękę zrobiłam krzywą cukrową. Na czczo 83 (czyli OK), ale po 1 godzinie cukier spadł aż do 60, a po dwóch godzinach po podaniu glukozy wynosił 78.

Czy bóle korzonków mogą powodować podwyższony poziom cukru we krwi? Leczę się na cukrzycę typu 2. Stosuję insulinę po 14 jednostek rano i wieczorem oraz lek doustny 3 mg po 1/2 tabletki rano i w południe. Ostatnio dopadły mnie korzonki i poziom cukru po posiłkach jest wysoki (2 godz. po posiłku około 250, na czczo ok. 130). Przedtem poziom cukru był wyrównany i na czczo wynosił około 100, a 2 godz. po posiłku poniżej 140. Co może być przyczyną? Pozdrawiam

Jestem synem lekarza z Warszawy. Zawsze miałem dobry cukier. W tym roku właśnie mam pecha. Zrobiłem badania i cukier pokazał 193. Poszedłem do swojej lekarz rodzinnej. Kazała mi schudnąć, więc schudłem i to bardzo. Kazała robić przez trzy miesiące badanie poziomu cukru. Drugi wynik był 125, dziasiaj zrobiłem trzeci i był lepszy, bo 109. Granica normy jest od 74-106. Biorę lek, mam niedoczynność tarczycy. Co dalej, jak można uratować moją sytuację? Robię, co mogę, żeby cukier spadł mi. Czy jeśli pójdę do diabetologa, jeśli mnie skieruje, to czekają mnie tabletki? Pani doktor moja nie chciała mi dać lekow, bo uważała, że sam wezmę się za siebie. I się wziąłem.