Witam! Mam 13 lat, mój wiek kostny wyszedł na 14 lat i lekarz powiedział, że chrząstki nie są jeszcze zamknięte. Półtora roku już mam okres. Mam 161 cm i ważę 52 kg. Przez ostatni rok urosłam tylko centymetr. Moi rodzice są wysocy. Tata ma 184, a mama 176. Trenuję siatkę i bardzo bym chciała wiązać z nią przyszłość, jednak boję się, że nie urosnę za wiele. Ile tak naprawdę mogę jeszcze urosnąć?

Mam 63 lata, mój wzrost to 150 cm. Jestem dość energiczną kobietą, ale od dzieciństwa jestem grubasem. W tej chwili ważę 80 kg, a przy moim wzroście to bardzo dużo. W tej chwili od 4 tygodni stosuję dietę Dukana, jak na razie z miernym skutkiem. Moje pytanie brzmi: Czy kobieta w moim wieku może jeszcze się odchudzać bez ujemnego wpływu na jej zdrowie? Zaznaczam, że dość solidnie trzymam się diety, a moje grzeszki są chyba niewielkie. Poza dopuszczalnymi potrawami od czasu do czasu zdarza mi się zjeść owoce, a owoców moja dieta zabrania. Moja próba odchudzania została podjęta nie ze względu na lepszy wygląd, ale ze względu na problemy z kolanami. Proszę mi odpowiedzieć szczerze: czy starsza kobieta może się jeszcze odchudzić?

Witam! Mam 14 lat, mierzę 162 cm wzrostu i ważę 51 kilo wieczorem, rano około 50. Niby jestem szczupła, ale jednak czuję się gruba. Jeśli to coś pomoże, to w biuście mam 80 cm, w talii 68 (chciałabym się pozbyć kilku cm), biodra - 89 cm, brzuch (przechodząc przez pępek) 78 cm. Do tego mam dużo tłuszczu na udach, około 45-47 cm w najgrubszych miejscach, najwyżej. Regularnie trenuję koszykówkę w szkole, a od niedawna piłkę nożną w klubie. Ogólnie jestem wysportowana, kiedyś byłam w klubie pływackim i kocham biegać. Martwi mnie to, że niedawno miałam szczuplejsze uda. Mogę jeszcze dodać, że lubię sobie dobrze zjeść. Niekoniecznie niezdrowe rzeczy, np. kiedy są obiady rodzinne, biorę wszystkiego po trochu, aż okazuje się, że zjadłam najwięcej z rodziny i jestem przejedzona. Po pierwsze, czy moja waga jest odpowiednia? Po drugie, jakie ćwiczenia stosować, aby schudnąć na brzuchu i w udach, a także na idealną talię (60 cm)? Jeszcze jedno. Mam skrzywienie kręgosłupa i się garbię, nie potrafię inaczej. Mogłabym wiedzieć, czemu jestem dość szeroka w klatce piersiowej? Nie sądzę, abyście byli w stanie wskazać na to odpowiedź, ale chociaż jakieś hipotezy?

Witam! Mam 15 lat, 174 cm wzrostu i ważę 79-80 kg, ponieważ moja waga waha się o 2-3 kg w górę i w dół. Ważyłam 88 kg, udało mi się schudnąć, ale jak waga zatrzymała się na 80 kg, tak nie mogę schudnąć dalej. Chciałabym dojść do wagi 55-60 kg. Co mam zrobić, żeby chudnąć dalej? Proszę o pomoc. Z góry dziękuję.

Dzień dobry, mam 15 lat. Od pewnego momentu nie mogę opanować się w jedzeniu słodyczy. Chciałabym trochę schudnąć, mam 169 cm i ważę 52 kg, chciałabym schudnąć chociaż 2 kg, brałam przez tydzień tabletki odchudzające, ale mało pomagały. Jakie mogłabym wykonywać ćwiczenia? Zważając na to, że chodzę na godzinę na salsę i jeszcze mam WF w szkole, lecz nie wystarcza mi to. Rozważam, aby chodzić raz w tygodniu na basen i na siłownię. Proszę o szybką odpowiedź. Dziękuję.

Witam, chciałabym prosić o dietę, zupełnie nie wiem, co mam jeść, żeby schudnąć. Dwa lata temu urodziłam dziecko, w ciąży przytyłam ok. 30 kg. Przed ciążą byłam bardzo szczupła, aż za bardzo, bo ważyłam 51 kg ze wzrostem 167. Nie miałam nigdy problemów z tyciem, jadłam wszystko, co chciałam i nie tyłam, ale za to po ciąży nie mogę schudnąć wcale, bo jak zgubię te 2 kg, to zaraz przytyję 4 kg. Zupełnie nie wiem, co jeść, obecnie ważę 65 kg i chciałabym schudnąć z 6-7 kg. Najbardziej chcę schudnąć z brzucha. Wykonuję już ćwiczenia na brzuch. Bardzo proszę o pomoc, bo bardzo chcę schudnąć w miarę szybko. Proszę o porady, co mam jeść na śniadanie, obiad, kolację.

Witam serdecznie! Proszę o pomoc. Mam 52 lata i przy wzroście 164 cm 72kg wagi. W X/2010 podjęłam decyzję o odchudzaniu (miałam 76 kg), do lata schudłam do 67 kg na diecie proteinowej. W jej trakcie od czasu do czasu robiłam sobie nagrody, np. mały kawałeczek pizzy czy lody. Byłam super dumna z siebie. Niestety po urlopie, letnich grillach i coraz większej pewności siebie przytyłam, nawet nie wiem, kiedy do obecnej wagi. Od 4 tygodni zaczęłam znów chodzić 2 x w tygodniu na ćwiczenia (bieżnia 30 min z lampami na podczerwień i bieżnię z podciśnieniem przemiennie) ograniczyłam tłuszcze, zero masła, tłustych smażonych mięs, kiełbas. Filet z kurczaka duszony z papryką, cebulą, pomidorami czy pieczarkami - bez tłuszczu, mięso wołowe gotowane to moje jedzenie. Pierwsze śniadanie (ok. 5,20 rano) biała kawa ze słodzikiem i miseczka otrąb owsianych z mlekiem (codziennie). Drugie biały odtłuszczony serek, warzywa, owoce lub placki z otrąb owsianych z chudą wędliną. Obiad jak wcześniej wspomniałam kurczak, ryba lub mięso gotowane. Nie jem ziemniaków, chleba. Niestety waga od miesiąca ani nie drgnęła, wręcz mam kilo do przodu. Jestem zawiedziona, co robić? Proszę o fachową poradę.

Moja bardzo dobra koleżanka ma anoreksję. Jeszcze niedawno sama na to chorowałam i wiem, co ona przechodzi. Tylko, że kiedy szczerze z nią o tym rozmawiam i jej mówię, jak to jest (pobyt w szpitalu, te ciągłe myśli „jestem za gruba”, stan przygnębienia itp.), ona mówi: „Ale ja jestem gruba i muszę schudnąć, nawet jeśli by mi to miało zaszkodzić”. I tak już jest najchudszą dziewczyną w klasie. Je bardzo mało, ćwiczy dużo. Nie można jej wytłumaczyć, że jest chuda i nie ma już z czego chudnąć. Wszystkie się o nią martwimy. Do tego jeszcze się przeczyszcza, bierze leki na odchudzanie (które z własnego doświadczenia wiem, że nie działają). Wg niej jest zupełnie zdrowa i to my mamy źle pomieszane w głowie. Nie chcę, żeby przechodziła to samo, co ja. Gdybym poszła do szkolnego psychologa lub do wychowawczyni, byłaby to jedna z gorszych rzeczy (moje koleżanki mi tak zrobiły i wiem, że po tym jeszcze bardziej się pogrążyłam w odchudzaniu). Proszę o radę, co mam robić. Dodam, że obie mamy po 15 lat.

Mam problem. Mój ojciec kłóci się ze mną, mówiąc, że mam niedowagę. Chciałabym się dowiedzieć, czy w wieku 11 lat, mając 155 cm wzrostu i 39 kg, mam nieprawidłową wagę. Chodzę do piątej klasy, mam WF trzy razy w tygodniu, jem normalnie (cztery posiłki dziennie, nie jem drugiego śniadania, a czasem podwieczorka). Tata się kłóci, że jestem chuda jak palec. Prawdą jest, że w pewnym momencie się odchudzałam, ale czy teraz wciąż mam niedowagę? Dziękuję.

Czy to początek bulimii? Od kilku miesięcy staram się odchudzać. Niestety, nieskutecznie. Mam 14 lat, 162 cm i ważę 61 kg. Były dni, kiedy naprawdę zdrowo się odżywiałam i trzymałam się diety, ale były też takie, kiedy nie dawałam rady i jadłam dosłownie wszystko. Dlatego odchudzanie nie dawało żadnego rezultatu. Teraz cały czas jestem na siebie zła z tego powodu. Cały czas liczę kalorie, mam wrażenie, że jestem okropnie gruba i zapisuję wszystko, co zjadłam. Po obiedzie i po kolacji często prowokuję wymioty. Wieczorem czasami zdarza mi się obżeranie się wszystkim, co mam pod ręką, po czym mam okropne wyrzuty sumienia. Mam wrażenie, że jestem do niczego. Czy to może być początek choroby?

Witam! Mam pytanie, chcę przejść na dietę zgodną z grupą krwi, a mam grupę A i do tego mam niedoczynność tarczycy (Hashimoto). Przy diecie z grupą A nie można jeść mięsa i trzeba je zastąpić soją, a przy tarczycy nie można jej jeść - czy to oznacza, że nie mogę przejść na taką dietę zgodną z grupą krwi?

Witam! Mam bardzo dużą nadwagę spowodowana 2 ciążami oraz w dużym stopniu moim zaniedbaniem. Mam 25 lat, wzrost 166 i waga 99. W moim przypadku jest to bardzo uciążliwe - stosowanie diety plus wysiłek fizyczny, ponieważ mam dyskopatię poważną i inne schorzenia kręgosłupa, mam zakazane nawet nosić dziecko roczne. Pod koniec stycznia mam operację i lekarz zalecił schudnąć bardzo dużo, ale nie określił ile. Nie wiem jaką dietę stosować, żeby zrzucić sporo, bo naprawdę muszę, aby nie było żadnych niechcianych powikłań. Bardzo proszę o odp. Jestem bardzo tym wszystkim sfrustrowana, ponieważ ja nie jem dużo, jak widzę jak inni jedzą i co - jem mało i nie jem wysokokalorycznych różności i dalej waga stoi w miejscu.

Witam, jestem w trakcie odchudzania, mam 36 lat, wzrost 165 cm, waga obecna to 63 kg, dwa miesiące temu było 69 kg. Mam pytanie, czy moje tempo odchudzania jest prawidłowe. Nurtuje mnie też problem, iż w pierwszym miesiącu w miarę szybko waga spadła, potem był zastój ok. 4 tyg. a potem znowu nagły spadek ok. 1 kg., teraz znowu zastój. Czy tak ma być? Zmieniłam nawyki żywieniowe, jem ok. 4-5 posiłków (w miarę małe porcje). Jem tylko gotowane mięso, 2 razy w tyg. ziemniak, surówki, sałatki z jogurtem, ciemne bułki, chleb chrupki, chuda wędlina, owoce, gotowane warzywa, żadnych słodyczy (zresztą nigdy ich nie lubiłam), 3 małe kawy z pół łyż. cukru i trochę mleka, 2 zielone herbatki, 1,5 l. wody miner. niegaz. (co drugi dzień z aqua slim) itp. Dwa razy w tyg. godzinny aerobik, 5 razy w tyg. 10 minut jazdy na rowerku stacj. poza tym spacery, codziennie 10 min. drogi do pracy i obowiązki domowe, raczej nie lubię siedzieć. Jestem zdrowa. Co sądzicie o mojej diecie, moich nawykach, czy może warto coś zmienić, proszę o poradę.

Witam, jestem 26-letnim facetem i choć ważę 105 kg przy 185 cm wzrostu, myślę że mam lekką nadwagę, gdyż ćwiczyłem wcześniej trochę na siłowni i zawsze ta waga była około 90 kg. Moim problemem są kobiece piersi z brakiem sutków. Sutki pojawiają się tylko w przypadku podniecenia. Bardzo mnie to krępuje, moje próby wyćwiczenia klatki ćwiczeniami powiększyły tylko piersi. Czy są jakieś środki, może kremy, najlepiej bez recepty, które zredukują poziom gruczołów piersiowych?

Witam! Otóż, jakiś czas temu zaczęłam się odchudzać. Zaczęło się normalnie, unikanie słodyczy i tłustych potraw. Jednak z czasem zaczęło się liczenie kalorii. Liczyłam każdą kalorię i zaczęłam je ograniczać, najpierw do 800, później do 300 dziennie. Gdy było trzeba - wyrzucałam jedzenie. Bałam się przytyć, nie podobałam się sobie, miałam wyrzuty sumienia, gdy zjadłam za dużo, wciąż byłam za gruba. Miałam zawroty głowy (choć nigdy nie zemdlałam), wypadały mi włosy... A gdy odczuwałam głód, byłam szczęśliwa. Czytałam w Internecie blogi dziewczyn pro-ana (tzw. motylków) i sama obecna byłam na forum pro-ana, gdzie razem z innymi dziewczynami się wspierałyśmy. Z czasem pojawiły się napady wilczego apetytu. Jadłam wszystko, na co tylko miałam ochotę. Przejadałam się aż do bólu. Próbowałam później wymuszać wymioty, ale za każdym razem nie mogłam, nie potrafiłam i nadal tego nie umiem. Na następny dzień po takim napadzie zazwyczaj była całkowita głodówka i potem znów ostra dieta. Aktualnie jem, wydaje mi się, że normalnie, tak jak każdy (choć wyrzuty sumienia mam nadal), ale gdy tylko coś zjem, czuję ból brzucha. Nie jest to mocny ból i mija po jakimś czasie. Moje pytanie brzmi - czy organizm może odzwyczaić się od jedzenia? Np. gdy jadłam wcześniej po 300 kalorii dziennie, a potem zaczęłam jeść normalnie?