Witam, moje pytanie dotyczy zapotrzebowania na białko u kobiet. Otóż ostatnio trafiłam przez przypadek do gabinetu trenera wellness, który przeprowadził u mnie analizę składu ciała. Stanęłam na urządzeniu przypominającym wagę, a w ręku trzymałam coś w rodzaju hantli połączonych z tą wagą. Ogólnie moje wyniki: wiek – 25 lat, wzrost - 169 cm, waga – 55,80 kg, tkanka tłuszczowa - 22,8%, nawodnienie - 56,9%, masa mięśni - 40,90%. Metabolizm spoczynkowy - 1314 kcal, wiek metaboliczny - 14 lat, masa kości - 2,2 kg, tłuszcz brzuszny – 1, ocena fizyczna – 5.

Jestem osobą prowadząca zdrowy tryb życia i ćwicząca 3-4 razy w tygodniu po 2 godziny (fitness+ siłownia), ale ćwiczenia są raczej mało forsujące. Umiarkowane tempo na fitnessie, a na siłowni małe obciążenia. Poza tym pracuję w biurze (praca siedząca 8.00-16.00). Pan który przeprowadzał to badanie, stwierdził, że potrzebuję dostarczyć organizmowi 95 gram białka na dobę. Hmm, trochę dużo. Przedstawiałam mu moją dietę, z której wynika, że dostarczam za mało białka dziennie, dlatego zaproponowano mi koktajl odżywczy. Miałabym go pić 2 razy dziennie, rano i wieczorem (2 łyżki proszku + 250 ml mleka). Taka porcja dostarcza 17 g, czyli koktajl dostarczyłby mi 34 g białka dziennie. Oczywiście z rozpędu kupiłam ten koktajl płacąc ok. 135 zł. Z moich obliczeń wynika, że potrzebuję 2 takie opakowania na miesiąc.

Wróciłam do domu i zaczęłam przeglądać internet i czytać... Ogólnie nie wiem, co o tym myśleć i dlatego proszę o poradę. Czy taka ilość białek jest mi potrzebna? Czy mogę pić koktajl tylko wieczorem po treningu? Czyli w dni, kiedy nie ćwiczę, nie będę go pić. Czy mam go wypijać zaraz po treningu? Kończę treningi ok 19.00-20.00, a chodzę spać ok. 23.00. Czy w ogóle takie koktajle są bezpieczne? W internecie jest dużo sprzecznych informacji i nie wiem już, które są prawdziwe, dlatego liczę na pomoc i z góry dziękuję za poświęcony mi czas.

Mam 12 lat ważę 69 kg i mam 168 cm wzrostu obwód w pasie 89- 90 cm na wysokości pępka obwód w najgrubszym miejscu uda 58-60 cm jem 4-5 posiłków średniej wielkości dziennie, raczej bez fast foodów, ale lubię słodycze, choć nie jem ich zbyt często 1-2 razy w tygodniu. Nie jestem zbyt wysportowana, chodzę na basen raz w tygodniu. Większość osób w mojej rodzinie jest otyła (mama nie). Jak schudnąć i nie wyniszczyć organizmu ??

Witam, moja 29 letnia siostra zawsze była raczej szczupła (nie licząc dzieciństwa), od jakiegoś czasu zauważyłam, że zmienia się i chudnie. Jej BMI to 17!!! - waży 48 kg przy 168, jeszcze niedawno jej waga była w okolicach 53 kg. Te pięć kg mniej widać bardzo... Widzę jej kości miednicowe... Widzę, że ma bardzo małe pośladki (a będąc szczupła zawsze, mimo wszystko miała ładną, kształtną figurę). Boję się. Mówi, że nie może jeść, bo boli ją żołądek, że wymiotuje. Czytam o objawach anoreksji i poza tymi fizycznymi nie wiem czy moja siostra zalicza się do nich.

Jej powody psychiczne mogą być zupełnie inne niż te wymienione w artykule. Nigdy nie była perfekcjonistką, nie interesuje się moda, więc wzorowanie się na modelce odpada... Była zawsze bardzo wpływową osobą i kiedy np. spotykała się z chłopakiem, który uwielbiał jeść, ona jadła równo z nim. Kiedy spotykamy się u rodziców, ona je normalnie. Nie zachowuje się jak dziewczyny z dokumentalnych filmów o anoreksji (nie je tylko sałaty, i nic nie dzieli na kawałki). Podczas wspólnego wyjazdu w góry (mieszkałam z nią) jadła nawet bardzo dużo. Dziwiłam się, że aż tyle można... Byłyśmy w jednym pokoju, nie wymiotowała, nie oczyszczała się. Ma bardzo dobrą przemianę materii. Może ta jej chudość, to coś innego? Nie wiem...

Zgodziła się zrobić wyniki. Po świętach. Boję się, bo wydaje mi się, że jest już na granicy i każdy kolejny stracony kg może wyrządzić jej ogromną krzywdę. Wczoraj byłyśmy razem cały dzień. Zjadła. Nie za dużo, ale jednak coś jadła.. Wieczorem wróciła do domu. Wydaje mi się, że ona wzięła zbyt dużą odpowiedzialność na swoje barki. Od 7 lat mieszka z chłopakiem i z jego dwójką dzieci. Jest dla nich jak mama, mama nastolatków, a ma dopiero 29 lat!! Wydaje mi się, że jej tempo dnia codziennego nie pozwala jej na regularne jedzenie. I może stąd te początkowe utraty kg... ale teraz?? Co ja mam zrobić? Jak jej pilnować, skoro nie mieszka ze mną? Jak obserwować? Czy to może być anoreksja? I co, jeśli tak? To co zobaczyłam wczoraj, kiedy się przebierała zaskoczyło mnie i przeraziło... Ona jest taka chuda...

Witam, mam 13 lat, 179 cm wzrostu i 105kg. Wiem, że mam nadwagę co mógł bym z tym zrobić? Sytuacja rodzinna nie jest najlepsza więc nie stać mnie na specjalne "leki" itp. Chodzę na SKS'y jednak dużo nie dają. Prosił bym o może jakiś poradnik na temat ćwiczeń które można wykonać w domu. Proszę o pomoc i z góry dziękuje.

Mam 12 lat, 162 cm wzrostu i ważę ok. 60-61 kg. Gdy stanę na wprost kogoś, moja sylwetka jest idealna, mam wtedy ładny brzuch, itp. Ale gdy stanę bokiem, od razu widać mój wielki brzuch i grube nogi:[ Moja mama uważa, że jestem dobrze zbudowana, masywna, itp. Ale ja chcę być chuda na wakacje i cieszyć się świetną linią. Racja, lubię słodycze i długo bez nich nie wytrzymuję. Jem warzywa, nie wszystkie, ale jem też mięso. Rzadziej teraz jem owoce, ale w gdy jest cieplej, raczej często spożywam. Ćwiczę brzuszki, ćwiczę na wf-ie, ale nadal mam wielki brzuch, co mam zrobić?