Witam. Chciałabym się bardzo dowiedzieć, czy na pewno to, co się ze mną dzieje, jest normalnym efektem odchudzania. W ciągu trzech miesięcy schudłam 9 kg, będąc na diecie od lekarza. Teraz ważę 61 kg przy wzroście 169. Zaznaczam, że zanim przytyłam ważyłam 54 kg i czułam się dobrze. Teraz jestem w fazie stabilizacji i mogę jeść 1600 kcal dziennie. Wszystko byłoby dobrze, gdybym tak źle się nie czuła psychicznie. Otóż od czasu schudnięcia nie mogę niczego z przyjemnością zjeść. Nawet jak wiem, że mogę sobie pozwolić na jakąś przyjemność (np. batonik, płatki czekoladowe, ciastko) więcej niż na diecie, to jak ją zjem, to mam okropne samopoczucie. Panicznie boję się, że właśnie mam ten batonik na brzuchu lub udach. Przez to przyjemność staje się udręczeniem. Wtedy albo mam zły nastrój i lęki albo natychmiast ćwiczę.

Panicznie boję się, że przytyję chociaż pół kilograma. Czy każdy, kto się odchudzał tak ma? Czasami, jak patrzę na siebie w lustrze widzę ładną dziewczynę, a czasami grube uda i brzuch....czy każdy tak ma? Ile to trwa? Codziennie liczę ile zjadłam kalorii, jeśli choć trochę przekroczę dławi mnie podskórne poczucie winy i mam ochotę pozbyć się tego. Tęsknię za normalnym jedzeniem... ta kontrola mnie zjada. Co mam robić? Cierpię, bo boję się przytycia i cierpię, bo boję się, że nigdy nie będę jadła normalnie. Dodam tylko, że od kilku lat leczę się na borderline. Tym bardziej się boję, że moja psychika wymyśliła nowy sposób, żeby mnie niszczyć... Pozdrawiam.

Mam 17 lat i od 3 lat cierpię na zaburzenia odżywiania. Jest to na przemian anoreksja i bulimia. Ale od jakiegoś czasu wpadłam w tzw. "dołka". Nie mogę się na niczym skupić, nie odrabiam lekcji, opuściłam się niesamowicie w nauce, ze średniej 5,25 na średnią 3,90. Na nic nie mam największej ochoty. Przytyłam co jest dla mnie ciosem w samo serce. Od czasu do czasu tnę się (chociaż kiedyś byłam od tego całkowicie uzależniona i dziś mam całą lewą rękę pocięta, którą nawet w wakacje musiałam zasłaniać pod jakimiś opaskami). Poza tym często mam myśli samobójcze. Za często. Kiedyś jeździłam do psychiatry z zaburzeniami odżywiania. Za każdym razem zostawałam skierowana do ośrodka na leczenie, jednak nigdy tam nie pojechałam. Dostawałam również antydepresanty - z nimi jakoś łatwiej mi się żyło, miałam chociaż siły wstać z łóżka. Obecnie nie przyjmuję żadnych leków. Namawiałam swoją mamę, żeby dokupiła mi te leki, ale nigdy nie wyrażała zgody. Ona, poprzez branie antydepresantów, uważała mnie za chorą i nie chciała się do mnie przyznawać. Proszę o pomoc. Nie wiem co mam robić Chciałabym wziąć się w garść, za naukę, ale nie potrafię.

Witam! Nazywam się Zosia, mam 13 lat. Przy wzroście 165 cm ważę 67,5 kg. Wiem że to o wiele za dużo i chcę schudnąć ! Mam dość dużą pupę, nawet ładną talię i spory brzuszek. Jego właśnie chciałabym się pozbyć. Robię 60 brzuszków dziennie + inne ćwiczenia na mięśnie brzucha i nie tylko. Zależy mi także na prawidłowej wadze ! Naprawdę proszę o pomoc, jestem załamana ! Proszę o w miarę możliwości szybką odpowiedź, Zosia PS. Unikam słodkich napoi. Jem mało słodyczy. Ruszam się ok. 1 h dziennie ... ! :)