Mam 164 cm wzrostu i ważę 65 kg. Przy wieku 12 lat jest to już nadwaga. Mój stopień aktywności fizycznej jest raczej średni, w wakacje często biegam godzinę dziennie, ale w roku szkolnym nie mam czasu, więc większość mojej aktywności to lekcje wf. Mój ojciec ma nadwagę i to, niestety, po nim mam budowę ciała . Nie jadam śniadań, ponieważ nie mam czasu, na drugie śniadanie jem rogala z czekoladą, 7-days. Jem obiady szkolne, ale po szkole również mam obiad w domu. W późniejszych porach dnia często podjadam różne słodkości. Nie chcę stosować żadnej drastycznej diety, ponieważ boję się zaniku miesiączki. Jednak chcę się zdrowiej odżywiać. Nie wiem, w jakim kierunku mam iść. Proszę u pomoc albo poradzenie jakieś diety, która będzie bezpieczna. Z góry dziękuję.

Witam. Mam 17 lat, 186 cm wzrostu i ważę 78 kg. Wiem, to odpowiednia waga, ale mam pewien problem. W gruncie rzeczy jestem szczupły. Ramiona, klatka piersiowa, plecy, nogi są okej. Ale na brzuchu wciąż pozostaje duża ilość tłuszczu, który doprowadza mnie do szału. Oczywiście chciałbym tam wyrobić mocne mięśnie, tak zresztą jak na ramionach i klatce, ale wiem, że nawet jeśli mięśnie będą, to będą pod warstwą tłuszczu. Nie mam zbyt wiele czasu na ćwiczenia, niestety mój szybki tryb życia nie pozwala mi na długie wygibasy, jadam nierównomiernie i raczej nie zdrowo (choć staram się to zmienić). Ale głównym problemem jest to, że mam problemy z kręgosłupem i koordynacją ruchów, więc nie potrafię wykonać wielu ćwiczeń polecanych przez specjalistów. Nie pływam też najlepiej, więc basen też nie będzie zbyt wydajny. Jestem jednak mocno zmotywowany, by COŚ zmienić. Brzuszki także sprawiają mi problem, po zrobieniu 15 boli mnie już krzyż. Moje pytanie: jak ułożyć dietę oraz dość wydajne, ale lekkie ćwiczenia, by efekty były równomierne (jeśli nie szybkie) i żebym mógł pokazać się na wakacjach. Dziękuję z góry za poradę.

Moja córka ma 32 lata, 172 cm wzrostu i waży 37 kg. Od ponad pięciu lat próbuję walczyć z jej anoreksją, ale bez skutku. Zarówno lekarz pierwszego kontaktu, jak i psychiatra prowadzący córkę, zalecił skierowanie jej na przymusowe leczenie szpitalne. Niestety, mieszkamy razem i jesteśmy dla siebie toksyczni. Moje pytanie brzmi, czy skierowanie córki do leczenia szpitalnego w Szpitalu Neurologicznym na Sobieskiego w Warszawie, np. na oddziale nerwic, po uprzednim dożywieniu szpitalnym, byłoby wskazane i czy można o to poprosić sąd? Dla mnie jest to decyzja okropna, ale nie widzę innej możliwości, podobnie jak lekarze i psycholog. Proszę goraco o poradę i ewentualnie wskazanie innych klinik, zajmujacych się tym problemem. Jest oczywiste, że nie chciałbym złamać dziewczynie życia przez umieszczenie jej w szpitalu, niemającym doświadczenia w leczeniu tej choroby. Z poważaniem.