Witam! Mam 16 lat. Moim problemem są zbyt grube uda. Dodatkowo, żeby było ciekawiej, są one bardzo umięśnione. Czytałam, że w tej sytuacji należy unikać jazdy na rowerze i przysiadów, które tylko rozbudowują tkankę mięśniową. Niestety na udach mam też znaczne ilości "pomarańczowej skórki". Nie wiem, czy mogę zastosować jakąś dietę w moim wieku, tym bardziej, że moja waga jest prawidłowa (mam 168 cm wzrostu i ważę 53 kg). Czy są jakieś ćwiczenia na uda, tak żeby nie rozrastały się ich mięśnie? Czy może wystarczy zmienić nawyki żywieniowe (bo muszę się przyznać, że nie jadam regularnie i uwielbiam słodycze)? Ile trzeba będzie czekać na rezultaty? Z góry dziękuję za odpowiedź i pozdrawiam.

Jestem Milena, mam 12 lat, 160 cm wzrostu i ważę około 70 kg. Strasznie szybko dojrzewam. W tym wieku mam już miesiączkę. Chodzę 4 razy w tygodniu na tenis po 1 godzine, zagram w siatkówkę z koleżankami, poganiam się z nimi. Strasznie dużo jem i nieregularnie. Ostatnio ograniczam słodycze, piję samą wodę, lecz gazowaną, żadnych innych napojów. Czasami zjem płatki z mlekiem. Bardzo chcę schudnąć, ale nie wiem jak to zrobić. Chciałabym schudnąć do 1 gimnazjum (czyli jeszcze rok), żeby gimnazjaliści się ze mnie nie naśmiewali... Proszę o jakiś plan, ile i o której muszę poćwiczyć i ile jeść. Z góry dziękuję :)

Witam. Mam 21 lat. Kilka razy próbowałam schudnąć, raz nawet mi się to udało. Ćwiczyłam tzw 6 weidera. Od kilku lat mam problem z bólem kręgosłupa w dolnej części i ćwiczenia typu brzuszki, nożyce i w/w 6 sprawiają mi ból w kręgosłupie. Mam też problem z kolanami i nie mogę biegać. Starałam się mniej jeść ale to nie takie łatwe, wolałabym zastosować jakąś dietę nie tracąc nic z jadłospisu co lubię jeść, a lubię jeść słodkie jak i również ostre rzeczy. Chciałabym też wiedzieć jakie ćwiczenia, oprócz basenu, mogę zastosować nie obciążając przy tym kręgosłupa ale które pomogą mi schudnąć ?

Witam, mam 21 lat. Od około 2 lat zmagam się z anoreksją. Na razie z marnym skutkiem. W kwietniu tego roku, przy wzroście 153 cm i wadze 32 kg trafiłam na oddział psychiatryczny w Sosnowcu, spędziłam tam 2 miesiące, po czym z wagą 39 kg wypisano mnie. Przez następne 2 miesiące chodziłam na terapię, dopóki moja waga znów nie zaczęła stwarzać zagrożenia życia. Musiałam przerwać ambulatoryjną terapię i ponownie dostałam skierowanie na oddział. Mimo wszystko nie skorzystałam tym razem z tej opcji twierdząc, że poradzę sobie sama, poza tym mam jeszcze zaległą sesję na studiach, którą przeniosłam sobie na wrzesień i bardzo mi na niej zależy. W szpitalu przyjmowałam hydroxyzynę na sen i uspokojenie, gdyż niepokój spowodowany gwałtownym przyrostem wagi strasznie źle na mnie wpływał.

Obecnie zostałam sama, nie chodzę do mojego psychologa, bo mam za niskie BMI. Aktualnie mam ogromne wahania nastroju z przewagą przygnębienia, smutku i apatii, nie mam na nic ochoty, ogarnia mnie poczucie beznadziejności i pustki, poza tym wzrasta we mnie wewnętrzny niepokój i lęk przed rzeczywistością, studiami, kontaktem z ludźmi oraz przed normalnym życiem poza ścianami mojego pokoju. Wzrasta u mnie również skłonność do autoagresji, wywołanej skumulowanymi uczuciami, których nie potrafię rozpoznać i okazać - obwiniam się o całe zło i cały czas żyję w świadomości, że nie wolno mi odczuwać jakiejkolwiek przyjemności. Moje pytanie jest następujące: czy mając niską wagę, mogę udać się do jakiegokolwiek psychiatry z prośbą o przepisanie leków na ten mój utrzymujący się stan depresji, lęku i wahań nastroju? Nie ukrywam, że zdaję sobie sprawę, że bez leków nie jestem w stanie teraz normalnie funkcjonować i że duże nadzieje pokładam w farmakologii.

Mam 17 lat, 167 wzrostu i ważę 51 kg. 2 lata temu pokonałam (chociaż już sama nie wiem) anoreksję, przytyłam 15 kg i doszłam do normy. Jednak od pewnego czasu ponownie zaczęłam zwracać szczególną uwagę na moją wagę i na to co jem. (Nie uważam, że jestem gruba, ale mogłabym schudnąć.) Ciągle myślę o jedzeniu i mam non stop na nie ochotę. Staram się to pohamować. Przez kilka dni jem bardzo mało, ale kilka kolejnych już nie wytrzymuję i jem ciągle, chociaż już nie mieszczę tego, to nie umiem odejść od stołu. Chciałabym nie mieć tych napadów. Czasami jem tylko 2 posiłki dziennie (bardzo obfite). To nie jest naturalne, raczej bulimiczne. Trochę się boję, bo już od miesiąca nie mam normalnej miesiączki (tylko lekkie krwawienia) i pogorszył się mój metabolizm. Proszę o poradę? Ja już sama siebie nie rozumiem.:(