Jestem kobietą, mam 55 lat, jestem po operacji ginekologicznej 6 lat. Byłam cały czas na terapii hormonalnej, czułam się dobrze. Od roku moje samopoczucie uległo pogorszeniu. Mam niepokojące objawy, cała drżę, mam zlewne poty, które mnie męczą, rozbicie. Cały organizm jest wyczerpany. Jestem na lekach przeciwdepresyjnych. Nie mogę się odnaleźć. Proszę o radę. Z góry dziękuję. Ewa

Mam poważne problemy z układem krążenia tzn. chodzi o dziedziczną chorobę, żylaki.Jestem po 6 operacjach,mam nawroty choroby i poważne rozległe pajęczaki,ponieważ problem dotyczy głównie ale nie tylko stopy ,lekarze nie podejmuja leczenia w tym kierunku.Mam 45 lat i przechodzę menopauze,lekarz ginekolog zostawia wybór dla mnie odnośnie stosowania htz,przez 3 miesiące stosowałam próbnie plastry i efekt był cudowny ale mam też wrażenie że wpłynęło to na pogorszenie stanu żył,proszę o radę czy moge się mylić w ocenie i czy jest to dla mnie zagrożenie.

Jestem kobietą, mam 47 lat. W styczniu miałam ostatnią miesiączkę, od lutego pogorszyło się moje samopoczucie, zaczęły się uderzenia gorąca, pocenie w nocy, bóle głowy, kołatanie serca i ogólne rozdrażnienie (a nawet reakcje lękowe). Podczas wizyty u lekarza, Pani doktor stwierdziła, że to menopauza. Zaproponowała mi terapię hormonalną, która wywoła miesiączkę lub leki, które nie są hormonami, ale złagodzą objawy menopauzy (nie wywołując krwawienia). Nie wiem na jaki sposób leczenia się zdecydować! Chciałabym jeszcze miesiączkować, ale bardzo boję się brać hormony! Wiem,że mają wiele zalet i zapobiegają niektórym chorobom, ale istnieje też druga strona "medalu", której się bardzo boję czyli, rak piersi i macicy. Czy po pojawieniu się miesiączki mogłabym odstawić hormony? A może jednak zdecydować się na pełną kurację?

Moja mama zmarła na raka piersi jak miała 40 lat. Wychowywała mnie ojciec, nie było łatwo. Mama była taka młoda, i nic nie zapowiadało naszej tragedii. Nie mogliśmy się z tym pogodzić. Kiedyś lekarza zaproponował mi leki hormonalne, które pomogłyby mi pokonać bezsenność, poty oraz uderzenia gorąca. Okazało się jednak, że ze względu na chorobę mamy ja nie powinnam tych leków przyjmować? Dlaczego?

Kobieta 34 lata. Poród 1 przedwczesny (ciąża po leczeniu hormonalnym). Zaburzenia hormonalne zdiagnozowane jako PCO. Od kilkunastu lat z pozytywnym skutkiem przyjmuje środki antykoncepcyjne mające uregulować cykle miesięczne i wyrównać poziom hormonów. Kilka miesięcy temu w mammografii wykazano mikrozwapnienie 4 mm, opis: łagodna dysplazja sutka, nieokreślona. Mammografia wykonana ze względu na obciążenie rakowe w rodzinie: ojciec - rak nerki, dziadek - rak krtani, siostra matki - rak piersi, wszyscy zachorowali wcześnie. Zalecenia onkologa: bezwzględnie odstawić leki hormonalne i to do końca życia! Stanowisko ginekologa: odstawienie leków jest przedwczesne i nieuzasadnione, gdyż są to częste zmiany w piersiach, a rezygnacja z leczenia grozi pacjentce niepłodnością (gwarantuje to), innymi możliwymi następstwami jak cukrzyca, zwiększa szansę na raka endometrium, ostereoporoza, ect., ginekolog uważa, iż powinnam kontynuować leczenie i być pod bardziej wnikliwą opieką onkologa i że ten swoją decyzją cytuję "poszedł na łatwiznę". Kto ma rację?

Witam, mam 21 lat i jestem kobietą. Od paru miesięcy stosuję LUTEINĘ (Progesteronum) (w sumie 18 tab. w jednym miesiącu po 50 mg) - ze względu na zaburzenia hormonalne. Do końca kuracji zostało mi jeszcze jakieś 3 miesiące - o ile lekarz mi nie przedłuży. Od pewnego czasu zauważyłam u siebie objawy depresyjne: przede wszystkim częsty płacz, smutek, brak motywacji do działania, życia, obojętność, rozdrażnienie, niekiedy bezsenność i unikanie kontaktów z ludźmi. Oczywiście są też normalne momenty i wtedy czuję się dobrze - jednak ostatnio bardziej przeważają te gorsze objawy, które opisałam wcześniej.

Kiedyś, jak nie przyjmowałam tych tabletek, to też miałam czasem różne wahania nastrojów i przygnębienia, ale jeszcze nigdy nie miałam aż takich objawów jak teraz. Moje pytanie brzmi, co w związku z tą sytuacją powinnam teraz zrobić? Czy odstawić hormony, bo nasilają mi takie stany, czy powinnam brać coś na depresję i jednocześnie hormony? Czy depresja wyszła akurat przypadkowo podczas tego leczenia i mimo wszytko powinno się pójść do specjalisty, bo mam skłonności do tej choroby? Jak to wszytko rozumować?

Jest jeszcze jeden problem, a mianowicie nie potrafię określić jednego głównego problemu odpowiedzialnego za moje humory. Wiele rzeczy mi nie odpowiada w sobie, a wiem z doświadczenia!, że u psychologa trzeba podać główny powód przyjścia. Nie mam najmniejszej ochoty z kimś rozmawiać o swoich problemach, za dużo tego wszystkiego. Poza tym, jakbym zaczęła mówić o swoich problemach, to z pewnością bym się rozkleiła jak małe dziecko:(, a to zbyt kompromitujące w takim wieku. Bardzo proszę o pomoc i porady, z góry bardzo dziękuję.

Moja mama ma 61 lat. Od 55. roku życia stosuje hormonalną terapię zastępczą. Regularnie się bada – mammografia i nie ma żadnych zmian. Wiem, że ostatnio waha się, czy nie odstawić hormonów, bo już ma trochę dosyć codziennego ich przyjmowania. Problem jest taki, że u nas w rodzinie osteoporoza występowała niemal u każdej kobiety, więc to, że moja mama nie ma takiego problemu, może wynikać z hormonów. Znacie może podobne historie? Nie potrafię jej doradzić, właściwie to powinna iść do lekarza i z nim o tym porozmawiać, ale najwyraźniej idzie jej to opornie.

Witam, Stosuję htz, jestem po kilkakrotnym usuwaniu guzków łagodnych w piersi, obecnie po mammografii mam taki opis: sutki o utkaniu gruczołowo-włóknistym. Prawy bez patologicznych zagęszczeń z makrozwapnieniem. W sutku lewym duże pooperacyjne zmiany włóknisto-bliznowate z makrozwapnieniamii torbielka olejowa o śr. 12 mm i skupiskiem trzech mikrozwapnień, przy brodawce sutkowej. USG: w sutku prawym w kwadracie pachowym na godz. 11 hypoechogeniczna zmiana o śr. 9,2mm. Czy mogę stosować dalej HTZ pytałam dr. wcześniej to odpowiedział, że mogę, przy tej wizycie zapomniałam się zapytać, za pół roku mam powtórzyć USG, będę wdzięczna za odpowiedź, mam 58 lat, nadmienie, że mama miała nowotwór piersi i dwóch braci także.