Witam. Chciałbym się dowiedzieć czy leki antydepresyjne powodują jakieś problemy ze zdrowiem. Nie chodzi mi o skutki uboczne, które znikają po odstawieniu leku tylko o stałe efekty, które trzeba leczyć bo same nie znikną. Mam także inne pytanie - czy leki antydepresyjne obniżają inteligencję? Boję się, że mogę przez nie otępieć. Proszę o odpowiedź.

Witam. Proszę o pomoc! Opiszę najpierw krótko historię moich objawów - ponad rok temu miałam takie objawy, jak: kłucie w klatce piersiowej, bezpodstawny lęk, bardzo zły nastrój. Poszłam do lekarza, który przepisał mi tabletki na uspokojenie (od tego czasu wzięłam może ze 2) i magnez (magnefar). W ciągu miesiąca objawy ustały. Już byłam zadowolona, ale w wakacje pojawiły się nowe objawy. Czułam ciągły lęk i po wysiłku robiło mi się słabo - tak, jakbym miała zaraz zemdleć. Przez dwa tygodnie bolała mnie głowa, serce mi waliło i byłam tak zmęczona, że trudno mi było wstać z łóżka. Po tym, zmarła bliska mi osoba, więc czułam się jeszcze gorzej (płakałam dzień w dzień przez 2 miesiące). Zaczęły mi drgać obie powieki, mięśnie całego ciała (niebolesne, mimowolne drgania - np. mięśnie w dłoni, czy gdzieś w brzuchu). Próbowałam brać potas, magnez, wapń i zwykłe witaminy (falvit). Zrobiłam sobie badanie krwi - tsh, potas, magnez, wapń, cukier w normie. TERAZ: czuję się trochę lepiej, niż wcześniej, ale dalej raz na jakiś czas zrobi mi się słabo (wydaje mi się, że mam problemy z oddychaniem, robi mi się bardzo gorąco, a zaraz bardzo bardzo zimno - wtedy gdy się przebiegnę, albo zjem za dużo), drga mi lewa (już tylko lewa) powieka i mięśnie w całym ciele - głównie nogach drgają, czasem zakłuje mnie w piersi. Np. budzę się i już wtedy zaczyna mi drgać powieka, albo mięsień pod kolanem, w trakcie dnia mniej. Moje pytanie brzmi: Czy te objawy są zależne tylko od nerwicy, czy może brak mi jakichś witamin? (bo widać bardzo, bardzo wolną poprawę, od kiedy zaczęłam jeść z powrotem mięso (4 lata byłam wegetarianką)], czy powinnam iść z tymi skurczami do neurologa? Jak moge sobie pomóc? Pozdrawiam, Magdalena

Witam, u mojego synka (18 miesiący) na całym ciele pojawiły się czerwone i białe krostki przypominające z wyglądu kaszkę, pod pachami i w zgięciach kolan również. Na buzi nie ma. Ciało w tych miejscach jest suche. Syn nie ma gorączki, czuje się dobrze. Najwięcej jest na brzuszku, rękach i pleckach, troszkę go swędzą (nie zawsze), co to może być? Zdjęcie tego to mój avatar. Proszę o informację, od 2 dni podaję wapno oraz kąpie w emolium. Dziecko jest szczepione na wszystko co możliwe. Nigdy nie chorował. Niekiedy często budzi się w nocy, jakby coś go bolało (ale też mu idą ząbki).

Od dłuższego czasu codziennie mam białą wydzieline z pochwy, jest to bardzo niekomfortowe, mimo iż nic mnie nie swędzi ani nie piecze. Leczyłam się kilka razy na infekcje grzybicze, ale wtedy towarzyszyły temu świąd i pieczenie. Biorę od roku tabletki antykoncepcyjne "Yasmin". Czy to może być tego przyczyną? Proszę o odpowiedź.

Mam 30 lat . Od 3 lat staramy się z mężem o dzieciątko. Jestem obecnie po 3 inseminacji i moje pytanie brzmi następująco: otóż byłam stymulowana c**** oraz f**** (hormon folikulotropowy) od 2 do 6 dnia cyklu closterbeget następnie od 6 do 11 dnia cyklu fostimon 75 raz dziennie jedna ampułka . W 12 wizyta u lekarza i tego dnia podany p****(gonadotropina kosmówkowa). 14 dnia cyklu tzn. 12 lutego inseminacja. Od 17 lutego d****(dydrogestron) 2 razy 1 tab. W 25 dniu cyklu lekkie plamienie przez około 2 godz. Termin spodziewanej miesiączki to 28 luty. Miesiączki brak wykonany test w dniu 1 marca dał wynik pozytywny. Czy jest on wiarygodny po lekach stymulujących jakie brałam? Kiedy najlepiej zgłosić się do lekarza, żeby już było coś widoczne?

Witam. Mam 17 lat i zauważyłam u mnie dziwne objawy, które miewam od miesiąca. Zaczęło się tym, iż czułam się bardzo dziwnie, nie czułam sensu życia, miałam wrażenie, że siedzi we mnie inna osoba, bez braku chęci do życia. Bardzo mnie to martwiło, gdyż jestem bardzo wesołą i towarzyską osobą. Stan ten utrzymywał się przez 1-2 tygodnie w dużym nasileniu wraz z bardzo dużym kaszlem, wręcz 'odrywała' mi się wydzielina śluzowa. Płakałam, myślałam nad wszystkim co robię, o bezsensie życia, o tym jak wszystko jest ulotne, miałam dziwne stany rozmyślania nad życiem. Wręcz na niczym mi nie zależało. Mówiłam o tym wielu osobom, ale twierdziły, że nie widzą problemu, bo ja na co dzień zachowuję się normalnie i nie widać tego po mnie. Ale ja czuję to w środku. Po dwóch tygodniach stan ten uspokoił się, ale wciąż czuję się dziwnie. Spoglądając w lustro mam wrażenie, że moje dawne 'ja' gdzieś zniknęło. Chcę je odnaleźć, ale nie wiem jak. Staram się żyć normalnie, chodzić do szkoły, spotykać się z przyjaciółmi, ale czasami moje złe samopoczucie mi na to nie pozwala. Czuję, jakbym była nieobecna, jakby nie było mnie tam, gdzie jestem. Miewam też problemy z koncentracją. Ten stan zaczął się z dnia na dzień, nie rozpoczynał się stopniowo. Zastanawiam się dlaczego tak się stało? Mam wielu przyjaciół, wspaniałą rodzinę, mam w życiu wiele rzeczy i sytuacji, które powinny dawać mi wielką radość. Była jedna sytuacja, która mogła odbić się na mnie niekorzystnie, mianowicie dwa dni przed rozpoczęciem tego 'dziwnego stanu' pokłóciłam się z moim byłym chłopakiem, którego bardzo kocham. Jednak z tropu zbiło mnie to, że wczoraj się pogodziliśmy, co prawda nie jesteśmy razem, ale rozmawiamy, myślałam, że to mi pomoże, ale nic z tego. Poza tym nie wierzę, że ta kłótnia mogła się na mnie odbić tak bardzo, raczej trzymałam do tego dystans. Tak mi się wydawało.. Szukałam już na wielu forach internetowych, co może mi dolegać. Szukałam już w dziale: depresja, rozdwojenie jaźni, mykoplazma i to ostatnie mnie zainteresowało. Skorzystałam już z porady lekarza pediatry z powodu wcześniej wspomnianego kaszlu, lecz on w moich płucach nic nie usłyszał. Czytałam, że jest to charakterystyczne dla mykoplazmy, iż infekcję rozpoznać można po badaniu laboratoryjnym. Do tego w mykoplaźmie może utrzymywać się kaszel taki, jak miałam ja, przez 1-2 tygodnie, a potem złe samopoczucie przez kilka tygodni. To tak jak u mnie. Ale zastanawiam się, co kryje się pod terminem 'złe samopoczucie'. Czy możliwe jest, że mając mykoplazmę, czuję się aż tak bardzo źle psychicznie? Z góry dziękuję za odpowiedź, na pewno uspokoi mnie ona.

Witam. Już sam nie wiem co mi dolega, nie mam chęci do życia. Wszystko zaczęło się rok temu, dokładnie we wrześniu, gdy poczułem się źle po odstawieniu leku antydepresyjnego, który stopniowo odstawiałem (brałem go rok) i który bardzo mi pomógł. Po wizycie u lekarza otrzymałem lek. Po miesiącu chciałem odstawić lek, lecz zaburzenia psychiczne (których wcześniej nigdy nie miałem) zmusiły mnie do kontynuowania tego leku. Dodatkowo po miesiącu otrzymałem lek i brałem go razem z poprzednio zapisanym lekiem z tej grupy. Na początku 2010 roku postanowiłem odstawić oba leki. Było to najgorsze doświadczenie w moim życiu... miałem drgawki, problemy z chodzeniem, bezsenność, depersonalizacje, odrealnienie... Po wizycie u lekarza następnego dnia otrzymałem lek, który nic nie pomógł. Od tamtego czasu miałem poważne ataki paniki i problemy z chodzeniem. Od lutego powróciłem do obydwu leków uspokajających, brałem je do czerwca. Po odstawieniu tych leków objawy nie mijały przez następne 7 miesięcy(problemy z chodzeniem i drgawki). W sierpniu prawie zemdlałem, byłem w szpitalu gdzie po morfologii i ekg nic nie stwierdzono. Od następnego dnia czułem straszne odrealnienie, spowolnienie, senność, nie mogłem wstać z łóżka i miałem lekki ucisk oka co mnie bardzo martwiło. Zrobiłem szereg badan, morfologia, ob, kreatynina, elektrolity, ekg, tsh, ft3, ft4, testy na boreliozę igg igm, badanie dna oka, tomografię bez kontrastu. Neurolog stwierdził chorobę Meniere'a i przepisał bardzo drogie leki, które nic nie pomogły. Te wszystkie badania nie wykazały żadnych zmian. Z miesiąca na miesiąc czuje się coraz gorzej, mam problemy z wstawaniem rano, czuje straszne odrealnienie, spowolnienie, brak chęci do życia :( Żaden lek na depresje mi nie pomógł (brałem głównie wszystkie SSRI, jeden SNRI i MAO) leki na schizofrenie, które tylko wywołały u mnie psychozę.. Chodzę od lekarza do lekarza, robię kolejne badania które wychodzą i tak dobrze. Już nie wiem co mam robić, od 4 miesięcy dokucza mi ucisk oka, zawroty i piekący bul po jednej stronie głowy, problemy z ruchem oczu, odrealnienie, brak poczucia przestrzeni, ataki paniki, depersonalizacja, senność i brak chęci do życia. Nie odczuwam żadnych emocji przez cały czas mam myśli samobójcze :( Jedyna osoba która trzyma mnie przy życiu to moja mama, tylko ona mi została. Ma stwardnienie rozsiane i wiem ze nie może zostać na tym świecie sama :( Nie mam sił aby żyć, mam tak silne ataki paniki i odrealnienie, że nawet śmieci nie mogę wyrzucić a o wyjściu do miasta mogę zapomnieć. Otrzymałem 2 razy skierowania do szpitala psychiatrycznego, w obu mnie nie przyjęli, stwierdzono ze takie ''rzeczy'' leczy się w domu! :( Czy po 7 miesięcznym okresie brania leku mogło dojść do uszkodzenia mózgu? ... Co ja mam zrobić... myślę o śmierci.. :( BARDZO PROSZĘ O ODPOWIEDŹ w jaki sposób mogę uniknąć chwili w której nie wytrzymam i wtargnę się na swoje życie :( co mam robić.....? :(

Od ok. 2 tygodni mam mały problem z żołędziem. Nie wiem dokładnie, czy jest to grzybica. Początkowo objawy były podobne, więc stosowałem Clotrimazolum (teraz już jej nie stosuję). Obecnie przy dole żołędzi mam lekkie zaczerwienienie i w jego miejscu żołądź jest bardziej pomarszczona. Pomarszczenie to jest bardziej widoczne podczas wzwodu. Prócz tego widoczne są krostki (coś a la gęsia skórka, ale nieco czerwone i są one widoczne również tylko podczas wzwodu). Natomiast cała żołądź po wzwodzie (gdy członek wróci do normalnego stanu) jest bardzo pomarszczona i wysuszona. Czy te objawy to coś poważnego? Dziś byłem u lekarza i kazał skontaktować się z dermatologiem. Czy te zmiany są skutkiem tego, że ok. 2 miesiące temu zacząłem współżyć z dziewczyną?

Witam, mam 35 lat, ważę 73 kg i mam 160 cm wzrostu. 4 miesiące temu urodziłam dziecko. Po 2 miesiącach przestałam karmić piersią, więc rozpoczęłam odchudzanie. Mam do zrzucenia około 16 kg, ponieważ bardzo chciałabym wrócić do wagi sprzed ciąży (57kg). Myślę, że coś robię źle, ponieważ przez 2 miesiące schudłam 6 kg, stosując dość rygorystyczną dietę: śniadanie - miseczka platków nisko kalorycznych z jogurtem naturalnym, po okolo 3 godzinach owoc, obiad nie zawsze ciepły posiłek, czasami znów płatki z jogurtem lub tost z szynką i serem, kolacja: kanapka lub owoc.

Jem do godziny 17-tej, piję około 2 kaw bez cukru z chudym mlekiem, 2 razy dziennie herbatę linea, wodę mineralną niegazowaną około 2 szklanek, przed spaniem zażywam krople wspomagające odchudzanie C******. Nie mam stałych godzin posiłków, ponieważ przy małym dziecku jest to nie możliwe w moim przypadku. Nie uprawiam żadnego sportu, ale zakupilam eucalipter i mam nadzieję, że dobrze wybrałam.

W mojej rodzinie wystepuje otyłość (większość mojej rodziny). Żeby ważyć 57 kg cały czas bylam na diecie podobnej do tej, którą stosuję teraz, ale pracowałam, więc miałam więcej ruchu (chociaż teraz na jego brak też nie narzekam) I dlatego sądzę, że chyba popełniam jakiś błąd w tym moim odchudzaniu, że tak pomalutku to idzie. Będę bardzo wdzięczna za każdą radę. Pozdrawiam.

Mam 55 lat, jestem kobietą. Problem zaczął się na początku grudnia ub. roku, gdy ból i lekka (wtedy jeszcze) opuchlizna okolic stawu śródręczno-nadgarstkowego utrudniały mi wykonywanie nawet prostych czynności z użyciem kciuka lewej (!) dłoni. Koniec grudnia: ręka w szynę gipsową na 7 dni (boli i tak), po zdjęciu opuchlizna została ból też, zalecenie - oszczędzać rękę i altacet przykładać. Po konsultacjach u reumatologa i innego ortopedy nadal te pochewki ścięgniste, niby z nadwyrężenia - no i że trudno wyleczyć+zastrzyki diclofenaku, doksycyklina (3 opakowania z przerwami), zastrzyki(5) traumel i zell-hel, diclofenak w tabletkach, elektrostymulacja(10 zabiegów) i...nadal cierpię. Mam wrażenie, że była lekka poprawa podczas przyjmowania antybiotyku. Aż wreszcie kilka dni temu spuchło jak balon prawe kolano, boli oczywiście i lekarz domowy poradził zrobić badanie na obecność przeciwciał Borrelii. Są - IgM 28,5; IgG 8,6. OB mam 43 mm, a CRP 36 mg/dl (jeszcze 19. stycznia było 6). Reszta wyników w normie. Kleszcz się przyssał, nawiasem mówiąc, w sierpniu ub.r., usunęłam go dość szybko w całości, bąbelek niewielki był może z tydzień, a potem już nie zaglądałam w to miejsce (prawa pachwina). Żadnych zmian skórnych nie zaobserwowałam, ani szczególnie złego samopoczucia, oprócz przygnębienia z powodu braku efektów leczenia dłoni. Oczywiście, jutro z wynikami do lekarza idę, ale bardzo proszę o komentarz do mojego problemu. Pozdrawiam

Witam. Około dwa lata temu miałam straszne zawroty głowy, ciężką głowę, czułam się otępiała. Miałam robione tysiące badań na głowę i serce, ale nic nie wykazały. Wszystko było w porządku. Stwierdzono więc, że to na tle nerwowym. Poszłam do pani psycholog, przeszłam krótką terapię i od tamtego czasu biorę cały czas Bioxetin. Do tej pory pomagał, czułam się po nim lepiej i takie 'ataki paniki' zdarzały mi się rzadko i były lekkie. Od około tygodnia znowu się strasznie męczę. Kręci mi się w głowie, słabo mi, jestem otępiała, boję się wyjść gdziekolwiek, bo upadnę, zemdleję. Jestem na pierwszym roku studiów i od jutra zaczynam drugi semestr, ale chyba nie dam rady iść na zajęcia. Na pewno nie dam rady. Boję się nawet ruszyć, tak mi się kręci w głowie. ;((( Czy to nawrót nerwicy? Czy może coś innego? Co mam robić? Czy zwiększyć dawkę leków? Do mojego psychiatry na razie się nie wybiorę, bo nie ma wolnego czasu, a ja mam tam ok. 100km. Jak mogę sobie teraz pomóc? :(

Witam. Nadużywam alkoholu już od ponad 10 lat, ostatnio po mitingu picia 4 dniowego wystąpiły bardzo niepokojące objawy psychiczne tzn. takie jak: Jakby mnie coś od środka roznosiło, jak bym miał się wypłakać, wykrzyczeć, wyżyć na sobie lub na kimś, zrobić komuś straszną krzywdę lub sobie. Nawet żonie, którą bardzo kocham i nigdy do tej pory nie stosowałem agresji wobec niej, nawet słownej na poziomie patologii. Jakby mi czegoś brakowało ale nie wiem czego. Czuję się tak jakbym miał już nigdy w życiu nie być szczęśliwy. Mam różne nastroje (na zmianę raz jestem normalny, a za godzinę lub dwie znowu wszystkie te objawy wracają i tak w kółko, lecz nie raz cały dzień jest wszystko ok, a stan pogorszenia psychicznego wraca np. wieczorem). Obwiniam się za wszystkie swoje życiowe niepowodzenia i swojej rodziny (że to wszystko przeze mnie). Do tego dochodzi rozdrażnienie, rozbicie, dziwny niepokój. Mam w sobie niemoc jakbym już z niczym miał sobie nie poradzić. Jakbym coś stracił bardzo ważnego (np jak by mi śmierć zabrała członka mojej rodziny- takie uczucie porównywalne mi towarzyszy). Nagłe napady płaczu (za sprawą wszystkich tych objawów).

Wszystko to oczywiście skonsultowałem z psychiatrą i psychologiem, którzy stwierdzili chorobę alkoholową. Moje pytanie jest następujące, czy: a) stwierdziwszy chorobę alkoholową nie pominięto jakiejś rozwijającej choroby psychicznej; b) Jeżeli te objawy wystąpiły na wskutek choroby alkoholowej ile mogą trwać? (Trwają już 3 tygodnie oczywiście raz jest lepiej, a raz wszystko powraca). Przyjmowałem relanium przez 2 tyg po 4 dniach wróciłem do normalności lecz 3 dni przed końcem kuracji wszystko wróciło, ale nie w takim stopniu (nie ma nagłego wybuchu płaczu), po 3 dniach znowu lepiej się psychicznie poczułem i tak wkoło; c) Czy jest możliwe do pełnego powrotu do zdrowia psychicznego? Chciałem nadmienić, że jestem osobą z ustabilizowaną pracą zawodową, finansową, rodzinną i to też że od tych 3 tygodni jestem w całkowitej abstynencji. Bardzo proszę o w miarę możliwość precyzyjną odpowiedz na moje pytania, za którą z góry bardzo dziękuję