Rok temu na jesień bolał mnie żołądek, bóle bywały tak silne, że nie mogłam nic robić, ponieważ każdy ruch powodował jeszcze silniejszy ból. Porobiłam badania, które nic nie wykazały... w środku zimy mniej więcej mi przeszło, ale teraz znów jesień się zaczyna i bóle zaczęły się powtarzać. USG nic nie wykazało, jeszcze czekam na wyniki badania krwi... czasami załagodzi ból, kiedy coś zjem... pojawia się znikąd... czasami też boli mnie wątroba... czym to może być spowodowane i czemu ten ból występuje tylko na jesień?

Okres mi się spóźnia (3 dni). Jestem nastolatką. Z rana mam bóle prawego jajnika. Nie są silne, ale jednak są;/ Gdy dotykam się w tym miejscu, również boli. Myślałam o ciązy, bo dużo się o niej czyta, lecz sama nie wiem. Chyba przez ocieranie się narządami płciowymi w ciąże zajść nie można? Pomóżcie!

Kiedyś byłam szczupła, urodziłam troje dzieci. Po trzecim dziecku zaczęłam tyć i tak pozostało. Przed tymi ciążami miałam jeszcze ciążę pozamaciczną (wstrząs), ledwo mnie uratowali. Miałam wtedy 20 lat. Usunięto 1/2 jajowodu i 10 cm jelita. Od tego czasu muszę uważać, aby się nie przeziębić, często choruję, mam bóle brzucha. Ginekolog przez usg stwierdził, że mam torbiel. Było usg robione 3 razy, ale żadnego opisu nie dostałam, a wszystko to zwalają, że jestem otyła, że muszę schudnąć, ale jak? Mam 30 kg nadwagi. Teraz to już w ogóle nie mogę spać, brałam rożne tabletki, ale mam straszny apetyt. To chyba ze zdenerwowania choruję na nadciśnienię, mam reflux żołądka, astmę (w tej chwili nie palę) od około 15 lat. Stale mam podwyższone ob i to dużo, ale na ten temat słyszałam od lekarzy, że to taka uroda, albo tak ma być, albo to nie dużo podwyższone. Nie wiem, ale ob 27-35-40, po jakimś czasie 12. Sama nie wiem, nie znam się na medycynie. Wiem tylko, że mam bóle podbrzusza, ale to jest zwalane na otyłość. Ps. Mam pytanie: czy ta torbiel obecna 37mmx 28mm może być spowodowana ciągłym podwyższeniem ob? Może pan doktor nie jest w stanie mi odpowiedzieć, to proszę mi dać namiary na necie, np. do jakiegoś dobrego ginekologa czy innego. Dodam, że jestem z woj. pomorskiego. A tak w ogóle to ludzie w moim wieku lekarzy już nie obchodzą, zaznaczam nie wszyscy, slyszy się tylko "Ile pani ma lat?" i "Czy ma pani dzieci?". Przepraszam za słowa, ale tak jest w naszej kochanej Polsce. Czekam choć na parę słów otuchy.

Witam. Mam 19 lat. Od sierpnia tego roku zaczęłam się źle czuć, zaczęło się od bólów brzucha, kołatania serca, braku apetytu, lecz nie wymiotowałam. Po tygodniu mi przeszło. Myślałam, że to jakiś wirus i przeszło, za 2 tygodnie znowu to samo: bóle żołądka i ogólnie całego brzucha, zawroty głowy, miałam lęki, że jestem chora na coś. Nie mogę oglądać fimów i programów o lekarzach i chorobach, bo wydaje mi się, że też będę chora. Potem znów to przeszło, ale za miesiąc znów wróciło. Teraz w ogóle nie chce mi się jeść, niby dobrze się czuję, ale cały czas chudnę, muszę coś zjeść, ale w ogóle nie mam apetytu... Byłam u lekarza, robiłam badania na anemię, na tarczycę i wyszły dobrze... Pani doktor mówiła, że to może być nerwica żołądka, ale czy to na pewno to? Proszę o radę i pomoc... Chcę przytyć, ale przez to nie mogę. Proszę o odpowiedź...

Witam. Mam niecałe 19 lat. Stwierdzono u mnie zaburzenia lękowo-depresyjne. Czy mogłabym się coś więcej dowiedzieć na temat tego zaburzenia? Czym się objawia, źródło itd. Moje drugie pytanie dotyczy schorzenia zwanego jelitem drażliwym, ponieważ również stwierdzono je prawdopobnie u mnie. Jaki jest jego związek z moim psychicznym stanem i jak można przeciwdziałać jego przykrym następstwom? pozdrawiam, x.

Zawsze byłam nieśmiałą i cichą dziewczyną, nie potrafiłam mówić o tym, co mnie boli. Przez 3 lata leczyłam się na depresję (w tym myśli samobójcze i fobia społeczna), brałam leki, chodziłam do różnych lekarzy, chodziłam na terapię grupową. Depresję wydaje mi się, że wyleczyłam. Ale jestem typowy charakter depresyjny. Nie wiem, czy dolegliwości mam na tle nerwowym, czy ja sobie tę chorobę zmyśliłam, wmówiłam, bo ciężko jest mi uwierzyć w to, że psychika tak mocna oddziałuje na ciało. Czy może naprawdę jestem już wariatką i jestem nienormalna.

Mam problemy z nadwrażliwymi jelitami, mam silne gazy jelitowe, które zniszczyły mi życie, często ludzie mi mówią różne przykre rzeczy, przez co potrafię przez tydzień cierpieć i nie mam ochoty wychodzić do ludzi, nie mam ochoty wychodzić nigdzie, a ja naprawdę nie potrafię tego powstrzymać, tylko o tym pomyślę, już się to dzieje, a kiedy się zdenerwuję, te dolegliwości są ogromne. Ludzie myślą, że robię to specjalnie albo nie chcą się ze mną zadawać, albo udają czasem, że w ogóle mnie nie znają lub mnie nie widzą, przesiadają się w autobusie na inne miejsca, w szkole nie chcą koło mnie siedzieć.

Wszędzie, gdzie wyjdę tylko o tym myślę, a jak pomyślę tak, mam już gazy jelitowe, a kiedy pomyślę sobie, że będę musiała tak do końca żyć, to się załamuję, wolę śmierć niż życie z tym; to takie upokarzające. Najgorsze, że poza domem mam te gazy 24/24 i nie potrafię o niczym innym myśleć. W szkole ledwie wytrzymuję, zasnąć nie mogę, bo tylko o tym myślę, jazda autobusem to największe tortury, kiedy jest pełno ludzi i okna są pozamykane. Mam problemy z jedzeniem, bo jak nie jem, to dolegliwości są mniejsze, a jak są mniejsze, to lepiej się czuję psychicznie, ale problem nie znika.

Jestem już tymi myślami zmęczona. Naprawdę staram się o tym nie myśleć, ale nie potrafię. Najdziwniejsze jest to, że kiedy uda mi się zapomnieć o tych dolegliwościach, to prawie nie ma ich wcale. Przebywanie z ludźmi nie sprawia mi przyjemności, meczę się, przebywając z nimi, a oni męczą się ze mną. Wszyscy mi mówią, że mam przestać o tym myśleć, ale nie potrafię. Chodzę do psychologa, ale to i tak nic nie pomaga. Gastrolog rozkłada ręce, bo leki od niego mi nie pomagają.

Zawsze te dolegliwości usprawiedliwiałam tym, że mam w sobie rozmnożone bakterie i grzyby (wynik badania ujemny, jeśli chodzi o jelita, ale i tak mnie to nie przekonuje, bo mam problemy ginekologiczne). Zapach jest tak obrzydliwy, że wszyscy naokoło wiedzą, że to w te dni leczę się, ale leki nie pomagają. To życie wcale mnie nie cieszy. Czy z tego kiedykolwiek da się wyleczyć? Choruję na to już 4 lata. I nic mi nie może pomóc. Wraz z depresją i tymi dolegliwościami mija już 7 lat i dalej jestem nieszczęśliwa.

Dzień dobry, mam pytanie. Moja córka (3 lata) została wypisana ze szpitala z podejrzeniem choroby Leśniewskiego-Crohna. Niestety, dowiedziałam się tego z karty informacyjnej. Ma następujące wyniki: morfologia: LEUL: 4,91 tys./ul, ER 4,38 mln/ul, HB 12,09 g/dl, HT 38%, MCHC 35,1 g/dl, PLT 288 tys./ul, NEUT 52,4%, LIMF 35,0%, MONO 10,2%, EOS 2,0%, BASO 0,4%. BADANIA BIOCHEMICZNE: ALAT 19IU/L, KREATYNINA W SUR 0,3 mg/dl, DIASTAZA W MOCZU 308IU/L. ELEKTORLITY W SUROWICY: SÓD 138 mmol/l, POTAS 3,7 mmol/l. KOAGULOGRAM: czas kaol-kefal 35,0 sek, BIAŁKO C-REAKTYWNE 0,24 mg/dl. Miała robione badanie sigmoidoskopowe, wynik: błona śluzowa rózowa, lśniąca z widoczną siatką naczyń. KOLONOSKOPIA: oczyszczenie jelita dość dobre, w jelicie krętym grudki chłonne przerośniete. W odbytnicy pojedyncze nadżerki, krwawienia kontaktowe. Na całej długości jelita grubego błona śluzowa granulowana z zachowaną siatką naczyn. Pobrali wycinek do badania histopatologicznego, ale dwa tygodnie to wieczność. Proszę o konsultację.