Mam dopiero 15 lat i od kilku miesięcy mam trudności z zasypianiem. Często muszę zażywać tabletki nasenno - uspokajające na bazie ziół (Heviran). Aby usnąć muszę mieć idealną ciszę, co nie zawsze się zdarza, dlatego używam zatyczek do uszu. Od tego czasu mam także okropne wahania nastroju. Przez kilka dni, szczególnie wieczorami, chce mi się strasznie płakać, nie umiem się pozbierać. Potem przez jakiś czas mam normalny nastrój tzn. nie płaczę, śmieję się, czasami zdarza się również że normalnie zasypiam. Od pewnego czasu również nie mam ochoty spotykać się z najlepszą przyjaciółka i innymi koleżankami. Pogorszyły się między nami relacje, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiamy (z przyjaciółką). Nie umiem o tym powiedzieć nikomu, nawet mamie, z którą miałam świetny kontakt. Nie dlatego, że mogłaby mnie wyśmiać (chociaż tego też się boję), ale nie wiem jak jej o tym powiedzieć. Bardzo proszę o udzielenie odpowiedzi, jeśli jest to możliwe w miarę szybkiej. Z góry dziękuję. Weronika.

Dzień dobry! Nie wiem od czego zacząć. Dużo czytałem na temat: depresji, schizofrenii, nerwic, praktycznie wszystko na temat chorób. Mam problem ze spaniem, śpię czasami po 1 h do 3 h. Problem ten zaczął się jakiś czas temu, a może był od urodzenia. Sam nie wiem co o tym "myśleć". Na pewno mam problem ze spaniem, kupuję sobie Persen, Kalms, czasami Xanax, po którym mogę się wyspać, ale po nim mam czapę, więc stronię od niego. Dużo się pocę, nawet przy minimalnym wysiłku. Strasznie się zamknąłem w sobie.

Mam czasami lęki, a najgorsze co mnie spotyka od 2 lat to taka wkrętka, jakbym był gejem i chciał komuś zrobić laskę. Normalnie tylko zakopać się pod ziemię, bo to widać po twarzy! Najgorsze jest to, że nie wiem, co dalej będzie! Nie chciałbym się tu użalać nad sobą itd., ale czasami potrzebuję z kimś pogadać, ale nikomu tak naprawdę nie można zaufać z otoczenia! Mam taką książkę "Zmień swój mózg" Daniela G. Amena i tam wyczytałem, że lewa półkula mózgu jest odpowiedzialna za depresję. Mam, czuję, że w moim przypadku lewa półkula mózgu jest jak g****, które wszystko zalewa.

Kiedy byłem młodym chłopkiem, miałem problem z tą częścią głowy. Jakieś bóle, miałem zapis EEG po lewej stronie mózgowej. Poza tym uważam, że emocjonalnie jestem dziwny. Ponieważ wychowywała mnie matka z babką i w jakiś sposób mam problem z kobietami. Nie potrafię się związać emocjonalnie. Mam problem ze snem, poty i piski w głowie czy tam szumy, jakby głos kobiecy (świr?)!!!

Bardzo proszę o poradę, jak radzić sobie z gonitwą myśli, która pojawia się gdy już położę się do łóżka. Jestem zmęczony, ale nie mogę zasnąć, myślę o wszystkim czego nie zdążyłem zrobić dziś i co muszę zrobić jutro. Mam wrażenie, że mój dzień nigdy się nie kończy, że noc to tylko taki przerywnik. Nie czuję się wyspany, a kiedy zasypiam, nie jestem odprężony.

Od kilku tygodni doświadczam dziwnego stanu. Nachodzą mnie dziwne sny. Nie wiem co to jest. Nagle budzę się w nocy i gdy znowu staram się zasnąć, to czuję, że jestem w transie i nie mogę się ruszyć. Nic nie widzę i nie mogę wydusić z siebie żadnych krzyków. To jest tak przerażające, próbuję krzyczeć, ale nie mogę. To nie jest sen, tylko jakby trans, halucynacja jakaś, próbuję wołać o pomoc, ale nie mogę się ruszyć, moje ruchy są bardzo powolne, aż bolesne i w pewnym momencie ktoś się pojawia i wskakuje na mnie, wtedy się jakby wybudzam i jest ok. Ale jak minie minuta, wszystko powraca. Masakra. Boję się nawet iść spać i to nie jest śmieszne. I tak jak mówię to jest tak realistyczne, że to nie jest sen. Co to jest?

Witam i proszę o poradę. Jestem u kresu wytrzymałości, prawie co noc mam koszmary senne. Wszystko trwa już ponad 2 miesiące. Zaczęło się jakieś dwa tygodnie po zerwaniu z moim facetem, z którym od jakiegoś czasu było już źle, więc już trochę się spodziewałam tego jego odejścia… No ale potem jakoś radziłam sobie, zaczęłam się spotykać z koleżankami, zapisałam się na kurs tańca, nie było najgorzej. I wtedy zaczęły się te sny. Są podobne - tonę albo gdzieś spadam, pojawiają się zdarzenia i ludzie z przeszłości, myślałam, że to minie, ale nie mija. Zaczęłam brać Relanium, przepisał mi je lekarz internista po drugiej wizycie, po pierwszej kazał mi pić melisę… Teraz po tym leku śpię długo i nie czuję się dobrze. Co robić?

Moja przyjaciółka trochę załamała się po stracie męża. Prawie cały swój czas spędza w domu, nie pracuje, do tej pory utrzymywał ją mąż. Ostatnio mówi mi o problemach ze snem, że tak naprawdę od dwóch miesięcy nie przespała ani jednej nocy, w ciągu ostatnich dwóch miesięcy schudła. Martwię się, że to niespanie ją wykończy. Czy powinnam zareagować, czy panikuję i powrót do normalnego trybu spania jest kwestią czasu? Z góry dziękuję za odpowiedź!

Nie wiem, czy zechcecie mi udzielić odpowiedzi, gdyż moim problemem nie jest bezsenność, lecz senność nadmierna - ciągła, stała, nie dająca się wyeliminować przez długi sen. Sen nocny nie przynosi oczekiwanego odprężenia i tzw. wyspania. Rano budzę się zmęczona i ociężała. Poczucie senności towarzyszy mi niemal cały dzień, wciąż marzy mi się łóżko. To ciągłe niewyspanie powoduje złe samopoczucie, problemy z koncentracją i pamięcią.

Badania jakie wykonałam to: - morfologia, - mocz, - ustalenie poziomu żelaza w krwi, - w kierunku niedoczynności tarczycy, - w kierunku pracy nadnerczy (tych badań lekarz domowy nie chciał mi zlecić, gdyż uznał, że nie wyglądam na taką, której nadnercza by źle działały, tzn. nie jestem brązowa na twarzy) - wykluczenie depresji, - w kierunku stanu przedcukrzycowego (krzywa cukrowa), - prześwietlenie kręgosłupa w odcinku szyjnym i piersiowym (bo te odcinki najbardziej mi doskwierały, przez chwilę myslałam nawet, że ta senność bierze się z kręgosłupa), - echo serca. Z badań wynika, że jestem zdrowa jak ryba i że nic mi nie dolega. Zaczęłam tą nadmierną senność łączyć z bezdechem nocnym, ale nie wiem, czy to możliwe, gdyż ja nie chrapię.

Jeśli zechcecie mi pomóc, będę bardzo wdzięczna. Nie wiem, w którą stronę powinnam iść, co jeszcze mogę zrobić, żeby zacząć normalnie funkcjonować. Nie wątpię, że bezsenność jest wielkim problemem, ale proszę mi wierzyć, że sen, który "wciąż siedzi w oczach" też może doprowadzić do depresji. Z poważaniem.

Witam. Mam 21 lat i jestem mężczyzną. Przeglądałem wcześniej zadane przez innych użytkowników portalu pytania, ale nic nie znalazłem pasującego do mnie dlatego postanowiłem napisać. Mój problem polega na tym, że nie wiem czy to już depresja czy może tylko długo trwające przygnębienie. Od jakiś 4 może 5 miesięcy czuje się beznadziejny mam uczucie bez wartościowości mojego życia, że nic w nim nie osiągnąłem i cały czas powraca pytanie po co ja właściwie jestem. Mam uczucie, że wszystkich zawiodłem, chociaż otoczenie nie daje mi takich sygnałów. Nie odnoszę uczucia spełnienia w życiu. Dodatkowo coraz bardziej spada moja chęć działania, nic mi się nie chce najchętniej tylko bym leżał na łóżku. Ostatnio pojawiły się także problemy ze snem. Przez dwa trzy dni nie mogę spać, ponieważ przechodzi mi mnóstwo przemyśleń na temat mojego życia, po czym wszystko wraca do normy i śpię normalnie. Innym razem zaś przychodzą dni w których bym tylko spał. Nie przyjmuje żadnych leków ani nie wykonywałem żadnych badań diagnostycznych. Proszę o pomoc i poradę o to czy to są objawy depresji czy nie oraz proszę o poradę co z tym wszystkim co opisałem mogę zrobić. Pozdrawiam