Witam:) Od paru dni towarzyszy mi stale uczucie zimna. Początkowo marzły mi stopy, później ręce. Teraz chodzę ciągle w grubych swetrach. Gorączki nie mam, badania tarczycy robiłam rok temu. Nie wiem, czy powinnam znowu je powtórzyć. Chcę zaznaczyć, że się odchudzam, tzn. praktycznie głoduję... chudnę i nie wiem, czy to przez to czuję chłód? Tkanki tłuszczowej jednak jeszcze mam dużo:) więc nie wiem...

Witam! Jestem kobietą i mam 25 lat. Teoretycznie czuję się zdrowa, jednak moje BMI stopniowo, choć bardzo pomału się obniża, teraz moje BMI wynosi 16,5. Mam wzrost 167 cm i ważę ok 46 kg. Sportowcem nie jestem. Nie odchudzam się, jem normalnie i dość regularnie, według mnie to nawet sporo jem, nie mam też żadnej bulimii. Jak miałam 18 lat, ważyłam nawet 52 kg. Teraz przytycie chociaż 1 kg jest dla mnie właściwie niemożliwe i nie wiem dlaczego.

Jest jeszcze jeden objaw, który strasznie mi przeszkadza, a mianowicie ciągłe przelewanie się w brzuchu. Może przesadziłam - nie ciągłe, ale bardzo częste. Często też mi burczy w brzuchu i różne dziwne tego typu odgłosy, co jest trochę krępujące, zwłaszcza jak się siedzi np. na wykładzie, gdzie panuje względna cisza. Nadczynności tarczycy raczej nie mam, bo kiedyś z ciekawości sprawdziłam sobie poziom hormonów tarczycy we krwi i były ok. A i jeszcze jedno chyba mam język geograficzny, często mam na nim jakieś niezbyt regularne odgraniczone miejsca, czasami mnie trochę szczypie, zwłaszcza jak jem owoce. Tak się zastanawiam, czy może ja nie mam jakiś problemów z wchłanianiem? Z góry bardzo dziękuję za odpowiedź.

Mam 17 lat. Od kwietnia tego roku jestem chora na anoreksję. Przez ok. 1,5 miesiąca z 52 kg schudłam do 38 kg przy wzroście 168 cm. Od 10 czerwca leżałam w szpitalu psychiatrycznym, z którego uciekłam 1 sierpnia. Przybralam tam na wadze do 44 kg. Teraz ważę 47 i chcę przytyć. Czy miesiączka powróci, gdy przytyję, czy też zależy to od innych czynników? Bardzo się też martwię, czy nie będę miała nawrotów choroby, skoro nie ukończyłam terapii. Jednak ja czuję w sobie taką siłę i chęci, by żyć, że nie mam zamiaru znów się głodzić. Anoreksja to przecież nie jest wyjście z problemów. Bo wreszcie otrzymałam od mamy i ludzi zrozumienie, docenienie i wsparcie. Zainteresowali się mną i dostrzegli moje wartości dopiero wtedy, gdy stałam się wyniszczona i teraz zmieniam swoje życie. Dlatego też boję się, że gdy znów czymś się załamię, to moja radość codzienności się skończy i znów przestanę jeść, tak jak robiłam to przez 1,5 miesiąca :(

Zastanawiam się też, czy nie przerodzi się to w bulimię, bo ja bardzo lubię jeść i mam ochotę na wszystko i dużo. Ciągle chodzę najedzona, czasem aż przejedzona. Proszę o zrozumienie i poradę. Z góry dziękuję.

Witam! Od kilku miesięcy mój tryb życia uległ gwałtownej zmianie. Przestałam jeść tak jak kiedyś i ograniczyłam się tylko do 2 lub 3 posiłków w niewielkich ilościach. Zaczęłam liczyć kalorie. Suma kalorii na dzień nie przekracza 600 kcal. Trwało to 3 miesiące. Przestałam miesiączkować. W wakacje pod czujnym okiem mamy, która zauważyła mój spadek wagi, jadłam nieco więcej. Przed wyjazdem nad morze ważyłam 48 kg przy wzroście 164. Po 2 tygodniach gdy wróciłam moja waga wynosiła 44 kg. Mama wpadła w szał. Ale nie mogła mi mieć za złe, bo naprawdę jadłam.

Teraz znów przestałam, a na dodatek zaczęłam zażywać tabletki przeczyszczające. Miewam dni kiedy pozwalam sobie zjeść nieco więcej niż zwykle, wiąże się to z tym, że potem przez kilka dni znowu ograniczam się do 400-500 kcal. Oczywiście do tego wszystkiego dochodzą jeszcze codzienne ćwiczenia, które trwają 1 godzinę oraz picie zielonej i czerwonej herbaty 2-3 razy dziennie. Mimo, że mama i wszyscy mówią, że jestem chuda, ja wciąż uważam inaczej. Domyślam się, że jest coś nie tak, ale chcę usłyszeć to od specjalisty, upewnić się.

Rok temu zaczęłam się odchudzać. Wydawało mi się, że jestem potwornie gruba, kiedy moja waga osiągnęła 60 kg przy wzroście 162 cm. W ciągu 2,5 miesięcy schudłam do 38 kg. Zanikł mi okres i miałam masę innych problemów. Później coś jakby do mnie dotarło i do grudnia wróciłam do wagi 43 kg, po czym po świętach było już 45 kg. Miałam wrażenie, że to strasznie dużo, mimo, iż lekarz jako dozwoloną dla mnie wagę wyznaczył 47 kg. Ja twierdziłam, że odpowiednia będzie waga 42, tak więc uparcie do niej dążyłam. W lutym zobaczyłam na nowo 43 kg i zaczęły się napady obżarstwa. Jako, że nigdy nie potrafiłam się zdobyć na to, żeby to zwymiotować, to zaczęłam obsesyjnie ćwiczyć. Mimo to przytyłam do 47 kg i byłam bardzo niezadowolona. Od maja wszystko wymknęło mi się spod kontroli i przytyłam aż do 53 kg. Jestem o to bardzo zła, ale nie potrafię opanować napadów obżarstwa, mam niekończącą się ochotę na czekoladę. Jak mam to powstrzymać, ponieważ znów chciałabym ważyć 47 kg? Proszę o pomoc.

Witam, mam 17 lat, 168 cm wzrostu. Zawsze miałam kompleksy co do swojego wyglądu. W styczniu ważyłam 68 kg. Od lutego do dnia dzisiejszego schudłam 15 kg. Nie głodziłam się. Jadłam i jem po prostu inaczej. Wyeliminowałam z diety słodycze i fast foody. Nie łączę ziemniaków/chleba z mięsem smażonym. Spożywam 5 posiłków dziennie (ok. 1300 kcal): dużo owoców, warzyw, ale staram się również wędliny, mięso itp. Na śniadanie płatki z jogurtem naturalnym, w szkole mam kanapkę. Nie piję napojów gazowanych i soków, tylko wodę, herbatę zieloną i czerwoną lub owocową.

Od pewnego czasu zauważyłam, że nie potrafię zjeść czegokolwiek bez wcześniejszego obliczenia kalorii, już mam obsesję. Rodzina mówi mi, że wyglądam za chudo i rodzice chcą, żebym przytyła trochę. Tylko, że ja uważam, że wyglądam ok, nareszcie mogę cieszyć się zgrabną sylwetką, nosić ubrania w rozmiarze 34 i czuć się atrakcyjnie (no może oprócz biustu, który bardzo zmalał).

Ale to właściwie nic... Od lutego nie mam miesiączki. Byłam u ginekologa, zrobiłam potrzebne badania, okazało się, że wszystko jest ok. Zostałam skierowana do endokrynologa - po badaniach wiem, że mam podwyższoną prolaktynę, leczę się od czerwca farmakologicznie, ale miesiączka nie występuje, podobno to musi trochę potrwać... musi się odblokować przysadka mózgowa, czy coś takiego... Dodam, że już kilka miesięcy wcześniej miesiączka występowała nieregularnie, albo była skąpa. Czy mam anoreksję? Bardzo się boję, bo czytałam o skutkach tej choroby. Czy mogę mieć w przyszłości problem z zajściem w ciążę? Proszę o odpowiedź Pozdrawiam.

Mam 182 cm wzrostu, obecnie ważę 53 kg. Nie mam już miesiączki. Chciałam tylko mieć chudsze nogi i podobać się innym... A teraz nie potrafię już jeść tego, na co mam ochotę, z obawy o to, że przytyję. Codziennie rano się ważę, zapisuję wszystko co danego dnia zjadłam. Wszystkie moje myśli skupiają się wokół jedzenia, którego sobie odmawiam. A jeśli już coś zjem, mam straszne wyrzuty sumienia, mam wrażenie, że czuję jak tyję i zaczynam ćwiczyć, robić cokolwiek, aby się pozbyć tych kalorii. Zanim kupię jakiś produkt spożywczy, sprawdzam jaka jest jego wartość energetyczna. Dużo osób mówi mi, że jestem bardzo chuda, ale ja tego nie widzę w swoim odbiciu w lustrze. Proszę mi powiedzieć, czy mogą to być objawy anoreksji?

Zaczęło się ok. 3 lata temu. Zawsze przeszkadzały mi moje uda - zbyt grube. Podczas wakacji postanowiłam odrobinę schudnąć. I tak z ok. 60 kg przy wzroście 167 cm powoli waga zaczęła spadać do 43 kg. Jadałam jeden posiłek dziennie - obiad, przygotowany wcześniej tylko przeze mnie. Czułam się cały czas słabo, dużo spałam w ciągu dnia, byłam „przymulona” na okrągło. Potem pojawiły się zawroty głowy, było mi zimno, chodziłam ubrana 2 cieplej niż inni.

Drażniła mnie każda wzmianka o jedzeniu, każda opinia na temat tego jak wyglądam, chociaż po cichu cieszyłam się z każdego komentarza „jaka jesteś chuda”. Mimo, że czułam się źle, mimo że widziałam, iż moja waga spadła i wyszczuplałam, nie potrafiłam się zmusić do normalnego jedzenia - śniadania, obiadu, kolacji. Chciałam jeszcze schudnąć i jeszcze... Po 1,5 roku, po wielu rozmowach z wieloma osobami doszłam do wniosku, że coś trzeba ze sobą zrobić, nie wyglądałam jak anorektyczka, ale byłam zbyt chuda. I tak moja waga wracała całkowicie do normy – 51 kg.

Jednak od jakiegoś czasu znów zaczyna mnie prześladować moja waga. Znów nie mogę patrzeć w lustro, znów widzę te tłuste uda... Postanowiłam znów się zacząć odchudzać. Zaczęłam mieć „napady głodu” - tak to nazywam. Nie umiem nad tym zapanować. Wstaję rano i wiem, że to dziś i bardzo tego nie chce robić... nie umiem sobie z tym poradzić. Napady pojawiają się średnio co 7 dni lub częściej. Wtedy swoją „ucztę” rozpoczynam wieczorem, jem tyle, aż nie jestem w stanie wziąć wdechu, nie jestem w stanie się nawet ruszyć, tylko leżeć i czekać, aż poczuję się lepiej. Po wszystkim mam ogromne wyrzuty sumienia, myślę tylko o tym. Czasem próbuję sobie wmówić, że to nagroda za moje tygodniowe odchudzanie. Jednak wiem, że te kilogramy zrzucone w ciągu tygodnia nadrabiam podczas tych napadów.

Ostatnio dowiedziałam się, że mam początki parodontozy, a mam dopiero 20 lat, pojawiły się również inne infekcje... Nie wiem, co mam robić już. A wstyd jest mi pójść do lekarza i opowiadać o tym. To naprawdę wielki wstyd. Byłam już raz i nie potrafię o tym mówić. Nie chcę więcej się odchudzać, nie chcę się obżerać, nie chce myśleć o swoim wyglądzie na okrągło, nie chcę niszczyć swojego organizmu, ale nie umiem przestać...    

Witam, moje pytanie jest prozaiczne, wychodzę z anoreksji i skrajnego wychudzenia (39 kg/170 cm wzrostu) - jem wszystkie posiłki, ok. 6-7 razy dziennie, solidne porcje i dostarczam organizmowi wszystkich składników odżywczych. Powoli też wzrasta moja waga. Ostatnio jednak, zwłaszcza po kolacji, mam wielką ochotę na słodycze - zdarza się nawet 3-4 paczki ciastek lub prawie cała czekolada. Czuję, że mój organizm domaga się tego, czego tak długo mu odmawiałam. Czy to może mi zaszkodzić, czy bez wyrzutów sumienia mogę jeść słodycze? Dodam, że w ciągu dnia też sobie ich nie odmawiam.

Dziś stwierdzono u mnie anoreksję. Gdy usłyszałam, to byłam w szoku. Zaniemówiłam i czułam tylko jak moje serce bije coraz mocniej. Jednak chwilę potem uświadomiłam sobie, że w to nie wierzę. Uważam, że nie jestem chora. Psycholog stwierdził, że to anoreksja z zagrożeniem życia. Ja mam wrażenie, że to lekka przesada. Nie wiem co mam o tym myśleć. Przecież to nie możliwe. Gdybym miała anoreksję, byłabym jeszcze chudsza. Mam mętlik w głowie. Czy to możliwe, że faktycznie jestem chora, a po prostu wypieram to ze świadomości? Może ten lekarz chciał mnie tylko przestraszyć?

Witam, mam 15 lat, 168 cm wzrostu i na początku wakacji ważyłam prawię 44 kg. Wydawało mi się, że za dużo ważę, więc postanowiłam przejść na tzw. dietę białkową. Po tej diecie schudłam do 42 kg i nadal uważam, że powinnam schudnąć. Teraz jestem na głodówce (od paru dni) będzie ona trwała, aż będę ważyła 40 kg. Nie mogę jeść, bo coś mnie powstrzymuje, to jest silniejsze ode mnie. Każdy mówi, że wyglądam, jakbym była anorektyczką. Rodzice zmuszają mnie do jedzenia. Śniadań nie jem, ale muszę brać kanapki do szkoły, które niestety lądują w śmietniku. Gdy zjem np. jabłko, to już mam wyrzuty, czy nie przytyję. Nie jem od paru dni i jest mi z tym dobrze, czuję się lekko i mam satysfakcję, że nie zjadłam nic. Ale po tym jak inni mówią, że to co robię (bo ciągle mówię, że nie mam ochoty na jedzenie lub jadłam, a tak naprawdę jestem głodna) jest chore, zaczęłam zastanawiać się, czy wszystko ze mną ok.

Mam 17 lat. Pisałam już 2 razy do pani w sprawie mojej anoreksji... Pokonałam sama już dawno barierę, która powstrzymywała mnie przed jedzeniem. Jem dużo i przytyłam. Teraz przy wzroście 1,68 cm ważę 49 kg. Nie jestem już „szkieletem'” i cieszę się z tego. Niestety, cały czas nie znoszę siebie, a konkretnie swojego ciała. U moich ulubionych gwiazd (które mają trochę tłuszczyku tu i tam, ale są szczupłe) podoba mi się ich kobieca sylwetka i uważam je za piękne, a moja już nie, mimo że jestem nawet szczuplejsza od nich. Ja po prostu najlepiej czuję się, kiedy jestem chuda, wtedy ludzie zwracają na mnie uwagę, tak jak tego pragnęłam. Nie potrafię w inny sposób zainteresować ich swoją osobą.

Nienawidzę mojej urody (tzn. twarz, włosy). Jedynie ciało sprawia, że czuję się atrakcyjniejsza. I może to wydawać się dziwne, ale czuję, że moje życie toczy się dopiero wtedy, gdy ustalam sobie, co i ile mam zjeść oraz chudnę:( Czuję się z tego powodu zagubiona, bo wiem, że piękno i uznanie nie zależy od sylwetki czy urody, ale sama chcę być ładniejsza i (co najbardziej mnie martwi) chuda, nie szczupła:( Dlaczego tak się dzieję i dlaczego nie chcę zaakceptować normalnego, zdrowego, kobiecego ciała u siebie, które tak podoba mi się u innych?

Dzień dobry. Skończyłam 23 lata, a na zaburzenia odżywiania choruję od kiedy miałam 12,5 roku, a więc sprawa ciągnie się od ponad dziesięciu lat! Moje życie zostało jednak przez nie sparaliżowane 8 lat temu, kiedy to byłam hospitalizowana - po wyjściu ze szpitala zaczęłam się obsesyjnie zastanawiać, czy nie wrócić do najniższej wagi - 41,9 kg przy 165 cm wzrostu, a jeśli nie do tak niskiej, to do jakiej. Rok temu wyznaczyłam sobie minimalną wagę 45 kg (wzrost się nie zmienił, nadal jest 165 cm), jednak kiedy osiągnęłam tę wagę (na co dzień staram się utrzymywać 50 kg, tyle ważę obecnie), słyszałam komentarze, że jestem już za szczupła, były nawet pytania, czy na ,,coś" nie choruję (wiadomo czym jest to ,,coś'').

Chcę się podobać, a nie być chuda dla samej chudości - jak to było kiedyś. Jednak choroba nawet przy 45 kg każe mi chudnąć dalej. Nie robię tego, ale czuję przymus, że powinnam osiągnąć wagę np. 42 kg lub 40 kg. Dopiero przy 47 kg - najniższa waga dla mojego wzrostu z przedziału 'lekka niedowaga', BMI 17,3, wyglądam bardzo szczupło, ale jeszcze nie chudo. Uważam, że to odpowiednia waga dla mnie (okres nigdy mi nie zanikł, nawet przy 41,9 kg). Nie chcę ważyć poniżej 47 kg i klasyfikować się wtedy ze swoją wagą do przedziału ,,umiarkowana niedowaga''. Chciałabym utrzymywać BMI 17,3, ale nie potrafię zaakceptować takiego wysokiego, bo chudość zaczyna się przecież przy BMI ok.16.

Ważenie mniej nie dodaje mi atrakcyjności, jednak wciąż czuję w sobie ten głos, który mówi, że mam ważyć najwięcej 45 kg. Jak mam się pogodzić z jeszcze normalną wagą - 47 kg i normalnym wyglądem? Dodam, że jestem pod opieką lekarza psychiatry.

Hej, mam 12 lat, 165 cm i ważę 47 kg. Kiedyś byłam bardzo gruba i odchudzałam się. Teraz boję się, że znów taka będę, dlatego liczę kalorie i nie jem nic tłustego oraz planuję posiłki! Wszyscy mi mówią, że już taka nie będę, żebym jadła normalnie, ale ja nie wiem, co to jest normalnie. Proszę, powiedzcie mi co to jest normalnie, naprawdę będę się tego stosować. Pomóżcie mi! Z góry dziękuję.

Mam pytanie, które mnie dręczy. Przez ostatnie dwa miesiące schudłam 8 kg. Ważę obecnie 43 kg przy wzroście 158 cm. Nadal trzymam się diety, ale już nic nie chudnę. Czy to jest zwykły zastój, czy też mój organizm przyzwyczaił się do innego jedzenia i się buntuje? Nie wiem co robić, muszę jeszcze schudnąć. Wszyscy mówią, że wyglądam jak szczypiorek, ale ja się czuje jak wieloryb. Na początku tak bardzo się cieszyłam, że znów udaje mi się chudnąć. Jednak na ten moment czuję się grubiej niż wtedy gdy ważyłam 51 kg.

Dzisiaj już nie wytrzymałam, wzięłam tabletki przeczyszczające i marzę o tym, aby w końcu zadziałały. Nigdy wcześniej nie brałam, bo chciałam schudnąć normalnie. Nie chcę się posuwać do takich metod, ale już nie mam pomysłu co zrobić, żeby jeszcze schudnąć. Wiem, że da się jeszcze schudnąć, tylko nie widzę sposobu. Ogólnie jem 5 posiłków dziennie, - śniadanie: twarożek - drugie śniadanie: jogurt plus błonnik lub siemię lniane - obiad: ryba i warzywa na parze lub omlet z owocami - podwieczorek: owoc - kolacja: jabłko lub marchewkę. Wiem, że na kolację nie powinno się jeść owoców, ale czasami jednak tak robię, a potem pluję sobie w brodę. Proszę o jakąś radę! Bardzo proszę, bo czuję, że zaczynam wariować dokładnie tak samo jak parę lat temu.

Witam, jak już pisałam mam 14 lat i anoreksję od ok. roku. Od ponad roku również nie mam okresu. Mam 155 cm wzrostu i aktualnie 42 kg (chociaż było sporo mniej – 35 kg). Staram się przytyć. Od ok. tygodnia mam jednak bóle brzucha (podbrzusza też czasami). Na bieliźnie pojawia się też wydzielina (taka jaką miałam na rok przed pierwszą miesiączką). Czasami (zazwyczaj rano) bolą mnie piersi. Martwi mnie też to, że jak schudłam (anoreksja) to nie miałam w ogóle biustu (nawet stanika nie musiałam nosić). Teraz jak przytyłam, mam nadal bardzo małe, ale jednak już ciut większe (i tak najmniejszy rozmiar biustonoszy {AA}).

Mam jeszcze kilka pytań: 1. Czy jeśli przytyję, to powiększy mi się biust? 2. Po jakim czasie (jak już będę miała odpowiednią wagę) pojawi się okres? 3. Czy możliwe jest, że okres pojawi się jeszcze zanim będę miała odpowiednią wagę (czyt. lekką niedowagę)? 4. Czy to normalne, że jak zwiększyłam ilość tłuszczów, to zaczęły mi wychodzić pryszcze? 5. I czy to normalne, że odkąd więcej jem, to też więcej przesiaduję w toalecie? (wypróżniam się czasami nawet 3 razy dziennie!). Z góry dziękuję za odpowiedź!

Chciałabym się dowiedzieć, czy są jakieś bezpłatne poradnie dla osób, które mają problem z jedzeniem albo by się chciały dowiedzieć czy go faktycznie mają? Ja do końca nie wiem jak jest ze mną. Ostatnio jest dobrze, bo chudnę, ale boję się napadu. Chciałabym się najpierw dowiedzieć, czy to normalne czy też nie. Potrzebuję poradni bezpłatnej, ponieważ w życiu nie byłabym w stanie powiedzieć rodzicom, że mogę mieć taki problem. Powoli przestaję sobie radzić, dochodzi do tego, że boję się zjeść gumy do żucia. Skupiam się na ćwiczeniach i nie mam ochoty nikogo widzieć i choć jestem bardzo zmęczona nie potrafię się położyć w dzień na godzinkę czy dwie, bo boję się, że to co zjadłam, to zaraz się odłoży, dlatego też zamiast snu wybieram np. rower czy spacer, a w nocy nie mogę zasnąć. Czuję, że wariuję.

Moja Babcia, lat 85, trafiła do szpitala, gdzie personel medyczny rozpoznał u niej wstępnie jadłowstręt. Niestety, Babcia odmawia przeprowadzenia dokładnych badań. Od dłuższego czasu wykluczała z diety różne produkty ze względu na to, że, jak mówiła, jej szkodzą. Mieszka sama i nie mamy z rodziną większej kontroli nad tym, co je i jak postępuje. W jaki sposób możemy pomóc Babci? Czy są w Szczecinie ośrodki, w których leczy się takie schorzenie u osób w tym wieku? Czy można w ogóle zmusić ją do leczenia? Bardzo proszę o pomoc.   

Witam, od ok. roku choruję na anoreksję, od roku nie mam również miesiączki. Na szczęście ok. 2 miesiące temu się opamiętałam i chcę przytyć (aktualnie mam ok. 43 kg i 155 cm wzrostu, a zanim postanowiłam przytyć - 35 kg i 155 cm wzrostu). Od ok. dwóch tygodni mam przejrzystą lub białą wydzielinę na bieliźnie (taką jak na rok przed pierwszym okresem). Czy to znaczy, że niedługo dostanę okres? Ostatnio często boli mnie brzuch, mam zmienne nastroje, wyskakują mi pryszcze, aha, zapomniałam - mam 14 lat.

I jeszcze jedno pytanie: jeśli przez anoreksję przestałam rosnąć (czyt. przez ten rok nic nie urosłam), a kiedy zaczęłam więcej jeść (teraz), urosłam ok. 1,5 cm, to znaczy, że dalej będę już normalnie rosnąć? i czy urosną mi piersi, bo przez anoreksję jestem zupełnie płaska? (tzn. teraz mi troszkę urosły). Proszę o odpowiedź! Pozdrawiam serdecznie;-)