Witam, mam 26 lat i 170 cm wzrostu, jestem kobietą, mężatką, matką dwójki dzieci (2,5 i 1,5 roku). Palę papierosy od ok. 10 lat. A podczas ciąży paliłam min. 3 papierosy dziennie. Odkąd urodziłam ostatnie dziecko, zastanawia mnie, czemu chudnę? Zanim zaszłam w ciążę z pierwszym dzieckiem ważyłam 56 kg, to była moja standardowa waga (nigdy więcej nie ważyłam, choć normalnie jadłam). Zresztą teraz też staram się „normalnie jeść”. Przy pierwszym dziecku przytyłam 11 kg, po paru dniach wróciłam do swojej poprzedniej wagi. Przy drugim dziecku przytyłam 25 kg i po miesiącu schudłam do 55 kg. Zresztą było to wczesne dziecko, bo po dwóch tygodniach, straciłam pokarm.

Staram się odżywiać w miarę regularnie, choć jeśli chodzi o sport, to go nie uprawiam, ze względu na brak czasu (jedynie co z dziećmi na spacerze jestem). Mój tryb życia oczywiście nie jest kolorowy, wszystko toczy się wokół dzieci (jest mi ciężko), mąż pracuje od rana do wieczora, nikt mi nie pomaga. A jak mąż ma już wolne, to praktycznie śpi lub wychodzi załatwiać jakieś sprawy... W takich sytuacjach prawie wszystko zostaje na mojej głowie. Nie mogę na nim polegać, by sam zajął się dziećmi, żebym ja wyszła gdzieś do znajomych, itp. co wiąże się z nerwami. Mało jadam, mimo że głodna jestem, brzuch się domaga, a ja z tych nerwów nic przełknąć nie mogę, a jak zjem na siłę, to zwrócę zaraz. Czasami bywa tak, jak mam spokojny w miarę dzień, że zjem tylko śniadanie i potem tylko kolację, i na tym koniec. W ciągu dnia nie czuję głodu. Wcześniej tak w ogóle nie miałam, tzn. jadłam non stop wszystko i też chudłam!

Zrobiłam wszystkie podstawowe badania i nic nie wyszło złego. Lekarka moja stwierdziła, że to tryb życia, nerwy, itp. Może tak być? Zanim zaszłam w pierwszą ciążę, też tak miałam, jadłam dużo, bardzo dużo i w ogóle nie było widać tego po mnie. Wręcz przeciwnie - chudłam!Po porodach robiłam kolejne badania i znowu to samo, nic mi nie wykryto. Może tu się dowiem, co mi dolega? Obecnie ważę 52 kg po dwóch ciążach. Czemu, kiedy jem i to takie produkty, po których inni potrafią tyć w mig, ja chudnę? Co powinnam robić, by przytyć? Czy może mam anoreksję? Proszę o jakąkolwiek odpowiedź. Niech mi ktoś coś doradzi. Dziękuję.

Witam serdecznie! Mam 20 lat, ok. 158 cm wzrostu i ważę ok. 45 kg. Jeszcze półtora roku temu przy tym samym wzroście ważyłam 56 kg. Zaczęło mi być z tym źle i podjęłam próby odchudzania. Zmniejszyłam najpierw wszystkie porcje o połowę. Dzięki temu utraciłam pierwsze kilogramy, ale oczywiście waga zatrzymała się w pewnym momencie. Wtedy kolację zastąpiłam owocem. Z czasem wyeliminowałam ją całkowicie. Później zrobiłam to samo ze śniadaniem. Jadłam tylko obiad, bo nie chciałam martwić domowników. Jednak zamieniłam w końcu ten obiad na owoc. Doszło do tego, że jadłam jeden owoc dziennie a czasami nawet i to odpuszczałam.

Waga zatrzymała się na 45 kilogramach i nie chciała nawet drgnąć. W związku z tym pogarszał mi się humor i próba głodówki kończyła się pod koniec dnia (w okolicach 22:00) zjedzeniem np. kawałka ciasta czy czegoś równie kalorycznego. Wtedy doszłam do wniosku, że moja waga mi w zasadzie odpowiada, że czuję się dobrze ze sobą i że warto byłoby ją utrzymać, bo moje wystające kości powoli stają się nieatrakcyjne. Nie chcę być bardziej chuda. Ale chyba jeszcze bardziej nie chcę być z powrotem gruba. Postanowiłam więc jeść 4 razy dziennie.

Śniadanie ok. 7.30 i jest nim kromka chleba razowego posmarowana białym serkiem, około 10:15 jem jakiś owoc. Około 13.00 obiad, którym jest cokolwiek typowo domowego, ale jem nie więcej niż pół tego, co mam na talerzu (taka potrzeba psychologiczna), a mam na nim naprawdę mało. O 15:45 jem kolację, którą są dwie łyżki najzwyklejszych musli na sucho. Czasem pozwalam sobie na coś słodkiego, ponieważ kocham wszelkiego rodzaju ciasteczka. Po godzinie 16.00 nie jem absolutnie nic. Muszę mieć pewność, że mój organizm wszystko spali.

Aktualnie prowadzę mało aktywny tryb życia. Ale jedynie do października, czyli zanim nie zacznie się rok akademicki, bo wtedy moja aktywność jest bardzo duża - funkcjonuję praktycznie około 20 godzin na dobę, gdyż mam ciężkie studia. Wiem, że ten plan posiłków nie jest najlepszy, ale boję się każdych gwałtownych zmian. Marzę o powrocie do normalności, tak jak wtedy, gdy nie musiałam się trzymać żadnych planów posiłków, mogłam zjeść coś spontanicznie, np. wychodząc z przyjaciółmi. Teraz unikam przy spotkaniach miejsc, gdzie można coś zjeść, bo to na pewno byłoby niezgodnie z moim planem żywienia.

Jest jeszcze codzienne kontrolowanie wagi. Robię to nawet parę razy dziennie. To za bardzo rządzi moim życiem. Ja wiem, że nie waga jest najważniejsza, że ważne jest to, jak się człowiek ze sobą czuje, jaką osobą jest, ale to stało się jakby silniejsze ode mnie. Nie wiem po co to robię, nie zależy mi na schudnięciu, a jedynie na tym, żeby nie przytyć. Mimo iż wiem, że nie tyje się z dnia na dzień, to sprawdzam wagę, żeby mieć absolutną pewność. Zastanawiałam się, czy może całkiem nie zrezygnować z ważenia się i nie wiedzieć ile ważę dopóki mi całkiem nie przejdzie ta okropna obsesja, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Myślałam też o sprawdzaniu wagi raz na miesiąc. Ale wiem, że przez cały miesiąc pilnowałabym się strasznie, mając na uwadze to, że niedługo muszę się zważyć i waga może pokazać więcej.

Nie wiem co się ze mną dzieje, ale chciałabym, żeby to się już skończyło. Może mogłabym prosić o poradę w sprawie jakiegoś rozsądniejszego jadłospisu, który nie pozwoli mi przytyć? Z góry pięknie dziękuję i pozdrawiam!

Witam. Mam 16 lat, 170 cm wzrostu i ważę 50 kg. Tydzień temu ważyłam 46 kg, lecz przez codzienne napady obżarstwa utyłam. Choruję na anoreksję bulimiczną. Mam pytanie - czy jedząc 1700 kcal dziennie, 5 posiłków, utrzymam wagę czy przytyję? Dietę mam napisaną przez moją psycholog, która jest też dietetykiem. Pozdrawiam i proszę o szybką odpowiedź.