Witam serdecznie. Choruję od 4 lat na rzadką postać cukrzycy LADA. Mam 52 lata. W moim środowisku jest to dziwna cukrzyca. Lekarz orzecznik kazał mi się zdecydować, jaki to jest typ. Ja nie wiem. Każdy lekarz ma swoją teorię. Od 3 lat jestem na insulinach. Mam też niedoczynność tarczycy oraz stwierdzony niedobór iga. Jestem po dwóch wstrząsach anafilaktycznych. Bardzo proszę o wyjaśnienie. Dziękuję za odpowiedź.

Witam. Mam 14 lat, niedawno byłam z mamą robić badania na cukrzycę. Mój wynik to 110 na czczo. Lekarz powiedział że za rok/dwa mogę mieć cukrzycę typu II, dlatego teraz jestem pod stałą kontrolą lekarza i mam dietę, ale wizytę następną mam dopiero za 2 miesiące. Wczoraj byłam na szczepieniu i zrobiło mi się słabo, pielęgniarka zmierzyła mi ciśnienie i powiedziała, że mam za wysokie. Ogólnie ostatnimi czasy ciągle chce mi się spać, ciągle mam „smak” na słodycze. Zastanawiam się czy powinnam znowu zrobić badania?

Jak dopasować bolusy i bazę do pompy insulinowej? To znaczy w jaki sposób rozdzielić dawki insuliny, jak to zrobić? Mój lekarz wyjaśnia na opak, że bierze się całość jednostek insuliny na dzień i dzieli na pół. Chciałabym dokładnie dowiedzieć się, jak dobierać bazę i czy mogę robić to sama? Mam cukrzycę typu 1 i myślę o zastosowaniu pompy. Pozdrawiam

Moja mama jest po wylewie, nie dowład prawej strony, ma cukrzycę 2 stopnia i bardzo się martwię, bo w święta złamała nogę w domu, dokładnie kość strzałkową. Miała nogę w gipsie do biodra. Po sześciu tygodniach zdjęto gips, prześwietlono i po naradzie dwóch lekarzy diagnoza jest taka, że noga się nie zrasta. Lekarz dał nam wybór - albo dalej gips lub operacja, wybraliśmy operację. Bardzo się martwię, że rany pooperacyjne nie będą się goić. Jest nam z żoną ciężko, przewijamy mamę w pampersy i do tego jeszcze to. A i lekarz powiedział, że mamy mamę przewieść własnym transportem, bo on nie zapłaci za przewóz karetką z Tczewa do Gdańska. Jestem bezradny, jakoś w święta bez problemów mamę przetrasportowali do Gdańska.Ja z żoną też mamy dyskopatię, no i to czwarte piętro.Proszę, panie doktorze, o pomoc i jak najszypszą odpowiedź.

Niedawno (3 miesiące temu) stwierdzono u mnie cukrzycę typu 1, cukry do 450 mg%. Do tej pory jestem na insulinie, odczuwam poprawę. Zastanawiam się, czy te wahania glikemii mogą spowodować zaburzenia hormonalne. Usłyszałam to od lekarza rodzinnego. Stwierdził, że być może nie muszę brać insuliny, tylko stosować dietę. Kłopot w tym, że nadal mam wysokie rozchwiane cukry. Już nie wiem, w co wierzyć. Mam 18 lat, jestem kobietą, miesiączkuję regularnie, nie jestem zakochana, nie było w moim życiu żadnych nagłych ekscytacji i stresu - więc nie wiem, co jeszcze mogłoby wywołać burzę hormonów i cukry przekraczające 400 mg%. Każdy mówi mi inaczej. Czy to cukrzyca, a może powinnam zrobić badania endokrynologiczne?

Ostatnio lekarz powiedział mi, że będziemy wspólnie regulować moją chwiejną cukrzycę insuliną szybkodziałającą. Dalej ją stosuję i mam coraz większe poziomy cukru. Ostatnio 72 mg% na czczo i 444 mg% 3 h po insulinie. Czy ona jest dla mnie odpowiednia? Na razie to normalne i czy mogłabym stosować pompę insulinową przy początkach cukrzycy? Mówił mi o niej inny diabetolog, mogą mi wypożyczyć za miesiąc. Nie jestem pewna, co robić i co najlepsze. Boję się, że znowu coś się stanie. Co powinnam zrobić?

Choruję na cukrzycę 14 lat. Od maja jestem AMAZONKĄ - przeszłam chemioterapię i radioterapię, wyniki wątrobowe po HEPAREGENIE poprawiają się. Słyszałam, że biorąc insulinę (4 razy dziennie) stymuluję do wzrostu komórki rakowe. Bardzo się boję, nie chcę przechodzić przez to ponownie (mam dopiero 38 lat i małe dzieci - 12 i 4 lata). Pomóżcie!!! Przecież nie mogę nie robić zastrzyków!

Mam pod opieką starszego Pana (89), który trudno przyswaja sobie zagrożenia wynikające ze sposobu odżywiania a poziomem cukru we krwi... Mam w tej kwestii nieco doświadczenia, gdyż mój ojciec przez wiele lat borykał się z tym problemem. Poziom cukru u mego podopiecznego w zasadzie jest w normie, ale czasami skacze do 190 i to powoduje jego panikę. To dobry sygnał ostrzegawczy, ale nie skutkują moje przypomnienia co do konieczności stosowania diety. Od 6 miesięcy staram się specjalnie nie zmieniać jego przyzwyczajeń kulinarnych, ale je nieco koryguję. Dodać muszę, że mieszkam w Niemczech i Pan jest typowym Niemcem z wszystkimi dobrymi i złymi nawykami kulinarnymi. Nie jestem w stanie zredukować do wymaganego minimum jego gustów smakowych, co prawda cukier z menu zniknął, ale Pan kocha słodycze, nie ma zbytniej nadwagi i jego sezonowa aktywność ruchowa spowodowała nieznaczny wzrost wagi, co go nieco poirytowało, ale wszystko jest dobrze do momentu, gdy dochodzi do spotkań rodzinnych, przyjacielskich... Jego tryb żywieniowy jest ustabilizowany. Nie nadużywa napojów zawierających alkohol, ale piwa sobie podczas tych spotkań nie potrafi odmówić. Czasami zdarza się, że nieco dłużej śpi i jest w stanie utyskiwać na senność, nawet po przespaniu 8-10 godzin. Czy dobrą radą byłoby skonsultować się z jego lekarzem w celu autorytatywnego ostrzeżenia przed możliwymi konsekwencjami wynikającymi z tych jego zamiłowań? Moich rad i rad rodziny raczej nie akceptuje, ale lekarz ma więcej do przekazania i stanowi dla niego spory autorytet, więc może tą metodą nieco da się wyprostować jego pogląd na sprawy prawidłowego odżywiania.Pan jest po lekkim wylewie sprzed 7 miesięcy, ale swobodnie sam się jeszcze porusza, tzn.na tyle swobodnie, na ile pozwala mu jego wiek. Jednak przy sporej bezczynności, jaka spowodowana jest sytuacją pogodową (obawia się spacerowania po zaśnieżonych ulicach) i ta funkcja nieco podupada. Może jest jakiś sposób na "upór starczy" poza moją cierpliwością?

Witam. Jestem mamą synka, który od 2,5 roku choruje na cukrzycę i celiakię. Mam wątpliwosci co do tego drugiego schorzenia, ponieważ po roku dostaliśmy te badania, że p/ciała są wysokie. Nieświadomie byliśmy na normalnej diecie, czyli jadł normalnie wszystko z glutenem.Potem pobrali biopsję i wyszło, że niewielkiego stopnia jest zanik kosmków. Zaczęliśmy stosować dietę b/glutenową, chociaż nie tak bardzo rygorystycznie. I tu jest problem - synek od czasu do czasu coś tam zje, jakieś ciastko, ale sporadycznie. Czy to mu może zaszkodzić? Wiem, że są różne celiakie, np. utajone. Nie chcę, żeby w przyszłości miał pretensję, że mu podawałam gluten. Diabetolodzy twierdzą, że to nie jest tak jednoznacze z tą celiakią. Na początku też miał podwyższony profil tarczycy i jest OK. Tabletek nie brał. Mam jeszcze jedno pytanie - czy wysokie cukry, które się czasem nam zdarzają, wpływają na jego dalszy rozwój, czy idzie to na niekorzyść jego, chociaż bardzo się staramy, aby bylo jak najmniej takich sytuacji. Synek ma 8 lat i jest na pompie insulinowej. Pozdrowienia

Jestem 37-latką chorującą na cukrzycę typu I. Stosuję analog insuliny długodziałającej na noc i insulinę krótkodziałającą przy każdym posiłku. W chwili obecnej średnia cukru z miesiąca to ok. 140. Od roku, tj. od momentu, gdy nagle rozwinęła się u mnie choroba, mam problem z zaczerwienieniem twarzy. Na początku były to mocniejsze rumieńce, pojawiające się od czasu do czasu. Z upływem czasu pojawiały się coraz częściej, by obecnie przyjąć postać rzadko niewystępujących, mocno czerwonych placków obejmujących nos, przechodzących na policzki (bardzo podobnie do klasycznego "motyla" występujacego przy toczniu). Charakterystyczne jest to, że zaczerwieniona skóra bardzo piecze, czasami wręcz boli (jak przy silnym poparzeniu słonecznym) i jest w tych miejscach rozgrzana. Stosuję wodę miceralną SVR, która na krótko pomaga złagodzić objawy, krem z tej serii dla skóry z tendencją do powstawania rumienia, też kremy firmy Iwostin - ale bez większych sukcesów. Tuszowanie zaczerwień pudrem i korektorem też już przestaje pomagać, o nieustającym pieczeniu nie wspomnę:-) (wtedy szukam zimnych przedmiotów, które przykładam do rozpalonych policzków). Jak mogę poradzić sobie z opisanym problemem? Pozdrawiam!

Chcę zasięgnąć porady i pomocy w sprawie obniżenia poziomu glukozy we krwi. Wynik ten wyszedł mi w czasie badania krwi na czczo w laboratorium metodą pobierania krwi żylnej. Jestem żołnierzem w trakcie badań do misji w Afganistanie, norma na poziom cukru w jakiej musimy się zmieścić, to 3,8 - 6,0 mmol/L+, mi wyszło 7,5. Z tego względu musiałbym powtórzyć to badanie, by móc zmieścić się w widełkach, co da mi szanse na przebrnięcie komisji i zgodę na wyjazd. Mam 28 lat, nie mam innych problemów zdrowotnych, w miarę aktywny, 177 cm wzrostu, 73 kg wagi. Co musiałbym zrobić, by jak najszybciej móc powtórzyć to badanie z pozytywnym skutkiem? Proszę o pomoc. Dziękuję i pozdrawiam.

Mam 19 lat, jestem kobietą. Od kilku miesięcy choruję na cukrzycę typu 1. Od początku zastanawiam się nad zakupem pompy insulinowej, a mój diabetolog twierdzi, że to przeżytek, moda na pompy minęła i pacjenci oddają je po 2 tygodniach, ponieważ boją się je stosować (np. że nagle skończy się insulina, wyczerpie bateria, urwie drenik). Ja 100 razy bardziej boję się zastrzyków. Czy nie jest za wcześnie na taką terapię, kiedy dopiero zaczęłam chorować? Może lekarz boi się obciążenia kosztami w razie zwrotu? Chcę mieć pompę, wiele by mi ułatwiła, głównie w szkole, koszta znam, wiem o braku refundacji (skończyłam 18 lat). Czy od początku cukrzycy można przejść na terapię pompą i czy muszę zrobić jakieś dodatkowe badania, by ją dostać? Na jakiej podstawie określa się bazę i bolusy - czy do tego wystarczą pomiary cukru (dzienniczek samokontroli) i ilość ustawionych jednostek insuliny na dzień? Pozdrawiam, Sonia

Od roku leczę się na cukrzycę T2 - początki były trudne, ale po miesiącach prób i błędów cukry zaczęły pomału dochodzic do normy. Miesiąc temu ginekolog zalecił mi natychmiastowe odstawienie hormonów, które zastosowano mi, gdy weszłam w okres menopauzy. I tu zaczął się ponownie problem - cukry są zbyt wysokie pomimo stosowania takiej samej diety, jaką stosowałam w trakcie trwania HTZ. Czy przerwanie kuracji hormonalnej miało wpływ na wzrost glikemii? Pozdrawiam, Musia50

Już pisałem na forum o bolących i piekących stopach. Byłem u neurologa na konsultacji, przepisał mi leki, zestaw witamin grupy B i lek przeciwdrgawkowy. Jak wcześniej pisałem, jestem chory na cukrzycę Tp1. Byłem na USG kończyn dolnych i wykazało mi, że mam zwężone o 1 mm żyły. Czy to może być powodem moich dolegliwości? Po tych lekach nie ma żadnej poprawy. Poziomy cukru mam przeważnie w normie. Co mam dalej robić, co może powodować takie silne bóle, które są już nie do wytrzymania? Bardzo proszę o szybką poradę. Marcin

Mam 49 lat. Zawsze miałem cukier dobry. Ostatnio zrobiłem badanie - wszystkie wyniki były dobre, był tylko zły wynik wątroby i cukier. Mój tata jest lekarzem, jestem trochę otyły, ale jestem na ostrej diecie, i lekarka moja zaleciła cały czas być na ostrej diecie, żeby zbić cukier. Lekarka uważa, że trzeba schudnąć i wtedy obniży się cukier 190. Chciała mi przepisać leki, ale uważa, że schudnę i uratuje się sytuację. Co mogę jeszcze zrobić, żeby następne wyniki byly dobre, bo mam cukier robić dopóki jego poziom nie spadnie poziom.