Witam, mam 40 lat i to szczęście, że zostanę mamą pierwszy raz. Dotąd nigdy nie miałam problemów z cukrem, tzn. w badaniach wychodził w mormie, również w ciąży pierwszy wynik był w normie, dopiero następne badanie, po obciążeniu glukozą 50 g, dało wynik 149, na czczo było 76. Potem zrobiłam obciążenie 75 g i tak na czczo 74, 1h - 149, 2h - 108. Obawiam się bardzo o dzidzię. W związku z tym kupiłam sobie glukometr i staram się mierzyć i eksperymentować z jedzeniem. Co mogę, a czego nie mogę jeść. Obawiam się czy lekarz nie będzie chciał położyć mnie do szpitala. Jak dalej postępować? Z góry dziękuję, mirella

Witam, mam 20 lat i jestem kobietą. Bardzo martwię się swoim stanem zdrowia, gdyż ostatnie badanie krwi wykazało, że moja glukoza na czczo to 110 mg/dl. Następnego dnia zrobiłam test obciążenia glukozą, którego wynik: glukoza na czczo - 110, 2 h po podaniu glukozy - 76. Wynik jest dla mnie tym bardziej niepokojący, że jeszcze w październiku 2009 miałam glukozę 95 po zjedzeniu śniadania (badanie laboratoryjne, nie z glukometru). Nikt w mojej rodzinie nie jest chory na cukrzycę, wydaje mi się, że nie jestem otyła (mam 167 cm wzrostu, ważę 59-61 kg) jednakże mam małą "oponkę" na brzuchu, nie jadam absolutnie tłusto, nie jem mięsa. Stąd moje zdziwienie i strach, gdy zobaczyłam wyniki badań. Doktor POZ powiedziała, że nie mam się czym martwić, jedynie ograniczyć słodycze, bo wynik 2 h po posiłku jest bardzo dobry. Jednakże, jakby nie patrzeć, mam nieprawidłową tolerancję glukozy na czczo, która jest stanem przedcukrzycowym. Inne moje choroby to refluks, choroba Hashimoto (przyjmuję 25 mg tyroksyny - od stycznia 2010, czy to może mieć wpływ na podwyższony poziom glukozy?) oraz zaburzenia lękowe, jednak na tę przypadłość nie biorę żadnych leków, gdyż lekarz psychiatra stwierdził, że najpierw muszę przejść terapię. Została jednak ona zdiagnozowana, zanim wykonałam badania glukozy. Mam zaburzenia widzenia oraz zawroty głowy, lekarze twierdzą, że to od przewlekłego stresu, jednak ja mam wrażenie, że oni mnie wszyscy okłamują i że cukrzyca zbliża się do mnie wielkimi krokami. Jestem zrozpaczona, mam dopiero 20 lat i praktycznie nie spełniam żadnych kryteriów podwyższonego ryzyka choroby cukrzycowej. Bardzo chciałabym uniknąć tej choroby, szczególnie w tym wieku. Proszę o pomoc i odpowiedź na moje pytanie, dziękuję bardzo, Kamila

Kobieta, lat 35. Pierwsze badanie glukozy 106. Drugie 86, po wypiciu glukozy po 2 h 46. Badanie glukagonem: na czczo 2,05, po podaniu glukagonu (6 min) 4,25. Krew była we wszystkich tych badaniach pobierana z żyły. W domu, gdy mierzę poziom cukru glukometrem, na czczo wynosi od 92-116, 2h po śniadaniu 91-118, 2h po obiedzie 115-148, 2h po kolacji 88-131. Ogólnie czuję się dobrze, tylko ciągle jem coś albo piję (herbatę, kawę, soki), mam zdrową tarczycę. Przyjmuję leki od alergii.

Jestem kobietą, mam 57 lat i znaczną nadwagę. Biorę leki na nadciśnienie, p/arytmiczne i ziołowe uspokajające. Jestem po ablacji (trzech) na migotanie przedsionków, a obecnie mam częstoskurcz (130-140). Żle się czuję, mam częste obfite pocenie się głowy u nasady włosów, a najbardziej skronie i nad uszami. W czasie napadów arytmii właściwie nie jem, tylko piję mineralną. Częste okresy bezsenności. Nie miesiączkuję od 2 lat. W wypisie ze szpitala, kiedy byłam na kardiowersji, mam wpisaną nietolerancję glukozy. Leków cukrzycowych nie biorę. Wieczorem (21-22) mam cukier 120-130, a rano po przebudzeniu 140-150. Jeżeli nie zjem śniadania, to cukier wzrasta nawet do 170 i więcej. W ciągu dnia cukier po posiłkach jest w normie. Od nowego roku zmieniłam dietę, przyspieszyłam godz. kolacji, tj. do 19, i ograniczyłam słodycze, a właściwie to owoce, które zjadałam najczęściej właśnie wieczorem. Dla mnie niezrozumiałe jest to, że jeżeli w nocy zjem cukierek bądź plasterek wędliny, to rano cukier jest nawet niższy niżna czczo.

Niedawno u mojej córki (20 l.) zdiagnozowano cukrzycę. Co do typu nadal są pewne wątpliwości, zaczęłam kontrolować również poziomy swojego cukru. Wyniki są dość dziwne. Zdarza mi się np. cukier ok. 180, 200 wieczorem, natomiast rano są to zazwyczaj bardzo niskie poziomy, około 50-60. Zrobiłam sobie laboratoryjnie test obciążenia glukozą. Wynik: na czczo: 84 mg/dl, po godzinie: 95 mg/dl, po 2 godzinach 69 mg/dl. Dodam, że od dość dawna nie czuję się dobrze, ale wiązałam to z innymi chorobami. Czy powinnam się dalej pod tym kontem diagnozować? Czy te wyniki świadczą o jakichś nieprawidłowościach?

Cukrzycę mam od 11 lat  (obecny wiek 60 lat), wszystko było OK, cukry w normie, ale od pewnego czasu cukry mi podskoczyły. Rano od 140-160, a po innych posiłkach 180, i czasami (rzadko) 200-230. Mój problem polega na tym, że odczuwam objawy hipoglikemii już przy cukrach 150-140 i nijak nie umiem wyzbyć się takiej sytuacji, a nie powinny występować objawy przy takich cukrach. Diabetolog powiedziała, że przyzwyczaiłam organizm do wysokich cukrów i dlatego mam takie objawy, kazała przy objawach pić coś ciepłego (woda) i na tym koniec. A ja źle się czuję i jem, by wzrósł cukier, i tak w kółko. Bardzo proszę powiedzieć, czy jest jakiś sposób na odzwyczajenie się organizmu od tych objawów, bo są uciążliwe i mam je bardzo często (2 godz. po obiedzie cukier 162, a ja muszę już coś zjeść, jak zjem, przechodzi wszystko, ale cukier mam wtedy 200 lub 190... Co mam robić? Proszę także powiedzieć, czy cukrzyk może brać leki na uspokojenie przepisane przez lekarza, bo walerianka nie pomaga, a nerwica lękowa żyć nie daje. Wracając do poprzedniego pytania, jak nie przestanę mieć takich objawów niedocukrzeń, to nie wiem, co mam robić. Szukałam wszędzie odpowiedzi, nie znalazłam. Dziekuję bardzo, byłabym bardzo wdzięczna. Pozdrawiam.

Od jakiegoś czasu choruję na cukrzycę typu 1 i często zdarzają mi się sytuacje, że budzę się z cukrem około 250-280 mg/dl, a zdarza się nawet do 400 mg%, chociaż na noc nie jem nic słodkiego, ostatni posiłek najpóźniej o 19:00. Cukry około 22:00 często są w jako takiej normie, tzn. 110-150 mg%. Jestem leczona insuliną szybko działającą. Mój lekarz twierdzi, że nie powinnam się przejmować, ponieważ na początku choroby podobne wahania glikemii są normalne, a efekt brzasku, jak to nazwał, sam w końcu minie w trakcie leczenia. Mam kłopot, ponieważ chodzę do liceum, w tym roku zdaję maturę, a wysoki cukier rano sprawia, że do południa nie mogę się pozbierać, chociaż go zbiję. Czuję się ospała i ociężała, chodzę zmęczona, wtedy trudniej mi się uczyć i nie wiem, co powinnam z tym zrobić. Pozdrawiam, Sonia

Choruję na cukrzycę typu 2 od 8 lat, wiek 65, masa 71 kg, wzrost 170 (nie bardzo jest z czego chudnąć). Poziomy glukozy od 50 do 240 (to są ekstremalne, sporadyczne wartości). Kilka kontaktów ze zmieniającymi się lekarzami w poradni diabetologicznej - po co mi pan znosi tutaj tyle wykresów, doktorat mam pisać czy co? Ma pan dwa leki. Mogą być razem. Pan nie przekracza 4 mg pierwszego/dobę. A później insulina. Czułem się intruzem. Dochodziłem zatem sam do profilu kuracji metodą prób i błędów, tj. rower kilka razy/tydzień po 2 godz., dieta ziemniaki out, więcej warzyw, no i leki. Doszedłem do tego, że: 1. do śniadania doustny lek hipoglikemizujący, co w południe daje poziom 80-100, 2. do obiadu dwa leki, co po 2 godzinach daje poziom 110-140 - jest optymalną formą zażywania. Zauważyłem, że sam lek nie działa. Wszystko byłoby OK, gdyby nie poziomy glukozy rano. Po kilkakrotnych pomiarach ustaliłem nocny profil poziomu glukozy (pomiary co godzinę). Poziom spada z 130 (po kolacji oczywiście średnio) do 70-80 (raz było 50) do 3.00 w nocy, a następnie podnosi się do ok.150 ok. godz.8.00. Odbicie, brzask? Dalej po śniadaniu + m... - poziom spada. Ponieważ pojawiły się dosyć bolesne mrowienia w nogach (podudzia) chciałbym te ranne poziomy jakoś obniżyć, jak to zrobić ? Na razie próbuję coś zjeść o 3 w nocy, wyniki zbiorę za jakiś czas. Dziękuję za odpowiedź. Pozdrowienia, Józef

Mam 59 lat, od 7 leczę cukrzycę typu 2. Biorę  pochodną sulfonylomocznika już 3 mg rano i pochodną biguanidu 850 trzy razy dziennie. Diety nie przestrzegałam nigdy, wieczorem dopadał mnie głód na słodkie i zjadałam całą czekoladę (codziennie). Nie mam pragnienia, swędzenia, rany goją się błyskawicznie, więc trochę ignorowałam chorobę. Rok temu zaczęły mi się rozdwajać paznokcie i pojawiły się wodniste stolce (raz rano wylatywała ze mnie fontanna cieczy), w brzuchu piszczały jelita, gazy rozpierały mnie. Codziennie ważyłam mniej, teraz to już 10 kg i jestem sucha, a odżywiam się bardzo dobrze. Gastrolog zlecił badania i tak: gastroskopia - b.z., kolonoskopia - b.z., TK - b.z., usg - b.z., hormony tarczycy w normie i ok. 30 parametrów badania z krwi - wszystko w normie. Przy braku diety i lekach, które brałam, cukry były zawsze w normie. Ja chudnę, a powodu nie ma! Zastanawiam się, czy to nie pochodna biguanidu tak mnie niszczy, raz przez 3 dni nie brałam, w brzuchu nagły spokój, stolec normalny, ale cukry, pomimo diety, 200-300. Jestem załamana, łudziłam się, że będę tak żyć w zgodzie z chorobą i czekoladą, ale tak nie można. Od tygodnia nie zjadłam żadnych słodyczy, co jeszcze zrobić, co zbadać? Proszę o pomoc. Nika.

Wiek: 24 lata. Płeć: kobieta. Podczas ostatniego wyjazdu na narty miałam typowe objawy spadku cukru we krwi, tzn. odczuwałam nagłe drżenie rąk i nóg, mdłości, zimny pot, szybkie tętno. Siostra zauważyła, że bardzo zbladłam, a także pojawiły mi się tzw. cienie pod oczami. Oczywiście w miarę szybko zareagowała i spożyłam coca-colę razem z cukrem. Objawy minęły. Wcześniej, przed wyjazdem na stok, zjadałam jedną kromkę chleba z szynką, zdarzenie miało miejsce jakieś 2 godz. po spożyciu posiłku. Takie zdarzenia jak dotychczas, w moim życiu miałam tylko raz, dlatego zastanawiam się nad tym, czy jest to jednorazowe zdarzenie, które może przydarzyć się osobie zdrowej, czy też może faktycznie już nawet dość niepokojący sygnał cukrzycy i należy zgłosić się do lekarza w celu przeprowadzenia odpowiednich badań oraz rozpoczęcia leczenia.