Witam. Mam takie pytanie. Rok temu u mojej mamy wykryto cukrzyce typu II, najpierw przepisano jej tabletki, ale teraz bierze juz dwa razy dziennie zastrzyk. Cukier max. ma 180. Ostatnio złapała katar, niestety leczenie zwykłymi lekarstwami podnosiły jej cukier. Proszę o jakąś podpowiedź, jakie leki może brać mama. Czy polopiryna, gripex jest dobrym wyborem? Z góry dziękuję.

Mam 23 lata, jestem kobietą. W ostatnich badaniach stwierdzono u mnie hipoglikemię poposiłkową, ale nie mogę sobie z nią poradzić przez zjedzenie czegoś słodkiego, bo wtedy czuję się jeszcze gorzej. Problem trwa już długo, zaczął się od tego, że czułam się bardzo słaba, tak jakbym nie miała mięśni, nie mogłam spać, byłam cały czas zmęczona (teraz śpię, ale nieznośne zmęczenie, które bardzo trudno jest przezwyciężyć, pozostało), nie mogłam się skoncentrować, zaczęłam mieć problemy z pamięcią, każda czynność zajmowała mi kilka razy więcej czasu. Potem zaczęłam mieć chyba jakiś rodzaj depresji, a w każdym razie poczucie przygnębienia i bezsensu, bo nie panowałam coraz bardziej nad swoim ciałem. Do tego doszły jeszcze objawy takie jak uczucie duszności połączone z bardzo silnie i szybko walącym sercem, uczucie najpierw niepokoju, a potem nawet jakiegoś niezlokalizowanego, irracjonalnego strachu. Często robiło mi się ciemno przed oczami i słabo, szczególnie kiedy chciałam wykonać jakieś szybsze czynności. Byłam non stop głodna. Im więcej jadłam tym gorzej się czułam. Zaczeły mi puchnąć kostki i okolice szyi, bardzków i twarz. Często miałam podpuchnięte podkrążone oczy. To było uczucie podobne do uczulenia (leczyłam się kiedyś na uczulenie na pyłki traw i drzew, to było coś podobnego + niekiedy swędzenie skóry). Odkąd pamiętam nadmiernie się pociłam. Potem stwierdziłam, że za samopoczucie odpowiada na pewno to, że przybrałam na wadze i że prowadzę siedzący tryb życia. Zaczęłam się odchudzać i coraz więcej i coraz bardziej wysiłkowo ćwiczyć. Potem wpędziłam się w błędne koło - najpierw przestałam jeść w ogóle (udałam się w końcu do psychiatry, który stwierdził anoreksję, ale wyszłam z niej w jeden dzień, więc chyba to nie o to chodziło), potem zaczęłam znów się przejadać - więc z kolei zdiagnozowano bulimię. Jedyne co pomagało mi opanować poczucie głodu i strachu, to wypicie dużej butli wody. Z tej podejrzewanej bulimii też wyszłam na zasadzie "mówię sobie, że jestem zdrowa" - czyli chyba to też nie o to chodziło (dodam, że nie była to "typowa" bulimia, nie wymiotowałam, miałam jedynie przymus jedzenia i rzeczywiście potrafłam zjeść w krótkim czasie bardzo dużo. Było to zawsze związane z poczuciem bezsilnego ciała i kiedy teraz sobie to przypominam, objawy te nasilały się kiedy zjadłam coś słodkiego, a nawet banana, czy ziemniaki, dlatego zastanawiam się, czy wszystko to razem nie ma podłoża w złej gospodarce cukru w organizmie). W badaniach stwierdzono też hipercholesterolemię, hipomagnezemię, nadmiar żelaza (nie wiem, jak to się stało, skoro przez prawie rok jadłam prawie wyłącznie warzywa i owoce, a piłam wyłącznie wodę i zieloną herbatę bez cukru - to z kolei w ramach walki z tym walącym sercem, którego nie mogłam w żaden sposób uspokoić, a jest to bardzo uciążliwe uczucie, odstawiłam więc ulubioną czarną herbatę i kawę, teraz już piję i jedno, i drugie, i wszystko jest w porządku o ile nie dodam cukru). Jest też stwierdzone coś takiego (nie bardzo rozumiem co to jest) - "W 24 godzinnej EKG obniżenie ST koreluje ze złym samopoczuciem, wskazane wykonanie próby wysiłkowej". Zalecono mi dalsze badania (które niebawem będę robić) i przyjmowanie magnezinu (2 x 500 mg) Wiem, że wiele może wyjść w badaniach, ale póki co, wciąż bardzo ciężko mi się z tym funkcjonuje, a po doświadczeniach ubiegłego roku, wolałabym być chociaż trochę bardziej świadoma tego, co może się dziać z moim ciałem, że tak dziwnie reaguje. Dodam może i to, że żyłam zawsze w pośpiechu, dużym stresie, ogromnym niedoczasie i przemęczeniu, a dieta opierała się z konieczności na chipsach i snikersach, bo tak było najwygodniej. Teraz obawiam się, że to wszystko mogło mi mocno nadwyrężyć organizm. Podejrzewam, że ubiegłoroczne "szopki" z odżywianiem też nie zostają bez echa. W każdym razie psychiczne podłoże tych problemów wykluczyłam, lecząc się bez rezultat u specjalistów od takich problemów. Pozdrawiam serdecznie! Maria

Witam. Mój mąż do 16.09 brał leki na obniżenie cukru - przy nich cukier wynosił 120 przed posiłkiem. Na początku września powstał stan zapalny palucha lewej nogi ( topa cukrzycowa). Lekarz zalecił przyjmowanie dwóch antybiotyków ( Dalecin , Aug......) oraz przejście na insulinę, aby obniżyć poziom cukru - co pomoże przy leczeniu stanu zapalnego palucha. Od 16.09 przeszedł na insulinę - zaczynał od 4 jednostek (insulina szybkodziałająca) - przed głównymi posiłkami (poziom cukru: rano 156, a 2 godz. po śniadaniu 180). Poziom cukru nie malał, więc zalecono zwiększać ilość jednostek oraz dołożyć 4 jednostki insuliny wolnodziałającej o godz.22. Tak doszliśmy do 16 jednostek przed posiłkami - a poziom cukru nie spada - jest taki sam jak przy 4 jednostkach. Mąż przestrzega diety 1500 kal. Na jeden posiłek zjada 3-4 przeliczniki WW. Pozdrawiam, Barbara

Mam 29 lat, 168 cm wzrostu, obecnie ważę 106 kg, jestem w 27 tygodniu ciąży. Od 6 lat leczę się z powodu niedoczynności tarczycy - uregulowana, co roku miałam robiony pomiar cukru na czczo - zawsze w normie, ok. 80 mg/dl. Dwa dni temu wykonałam test obciążenia glukozą 50g - wynik na czczo 79 mg/dl, po 1h - 187 mg/dl oraz obecność glukozy w moczu. Sprawdziłam wcześniejsze wyniki badań, z 2006 roku: glukoza na czczo - 81 mg/dl, po 1h - 187 mg/dl, po 2h - 148 mg/dl oraz insulina na czczo - 20,4 mU/l, po 2h - 147,6 mU/l. Wtedy lekarz nic na nie nie powiedział. Czy te wyniki wskazują, że już w 2006 roku miałam cukrzycę? Czy obecnie, na podstawie tych wyników można stwierdzić cukrzycę ciążową? Jak powinnam teraz postąpić?

Witam. U mojego taty rok temu wykryto cukrzycę. Początkowo był to poziom około 300. Po wprowadzeniu leku doustnego (nazwy niestety nie pamiętam) i kontrolowaniu ilości zjadanych słodyczy i tłuszczów, poziom utrzymywał się na poziomie około 150-200 (jeśli pozwalał sobie na coś słodkiego). Obecnie po śmierci mamy, poziom cukru skoczył do 430 (295 na czczo), mimo przyjmowanie tych samych leków. Proszę o pomoc, co powinnam zrobić. Tato nie pozwala sobie mowić, co ma robić. Trudno nakłonić go do diety. Od kilku miesięcy (około 3-4) zauważyłam problem z oczami - są zaropiałe i zaczerwienione oraz pojawiła się grzybica. Proszę o radę, co mam zrobić...

Witam serdecznie. Mam takie pytanko. Wyczytałam ostatnio, że cukrzyk powinien się szczepić. Znalazłam artykuł, że szczepienie na pneumokokowe zapalenie płuc jest bardzo ważne - znalazłam nawet szczepionke firmy ***. Moja mama poszła do swojego lekarza pierwszego kontaktu, by ją tą szczepionką zaszczepił, niestety skusił ją do zaszczepienia się zwykłą szczepionką na grype. Proszę mi powiedzieć czy to słuszne, czy jednak tamta szczepionka nie byłaby lepsza? A może po jakimś okresie należałoby mamie zastrzepić i na te pneumokoki? Proszę o pomoc, bo mama niestety często choruje i cukier jej wtedy bardzo wzrasta. Pozdrawiam i z góry dziękuje za pomoc.

Witam. Mam na imię Magda, mam 17 lat. Od maja do października tego roku brałam progestageny, ponieważ miałam problemy ginekologiczne. Gdy zaczęłam je brać zaczęłam chudnąć, jednak lekarz ginekolog powiedział mi, że to raczej niemożliwe, żebym chudła od ich brania i że jeżeli nadal będę chudnąć, to mam się do niego zgłosić. Po tej rozmowie schudłam tylko pół kg, potem zaczęłam przybierać na wadze, więc do lekarza się nie wybrałam. Dodam, że w maju (przy wzroście 167 cm) ważyłam 56 kg i do lipca moja waga spadła do 49,5 kg (jadłam cały czas tyle samo, co wcześniej, potem nawet trochę więcej, żeby nie chudnąć). Swojej diety nie zmieniałam, po jakimś czasie waga zaczęła rosnąć i teraz ważę niecałe 54 kg. Niepokoi mnie to, że nie mogę się powstrzymać od jedzenia słodyczy, mam wręcz napady apetytu na słodycze, potrafię zjeść pół słoiczka dżemu i kilkanaście ciastek. Tak jest również z innymi produktami, jem nawet wtedy, gdy jestem najedzona i nie czuję potrzeby, aby coś zjeść. Próbowałam z tym walczyć, gdy szłam do kuchni i miałam ochotę na słodkie lub coś innego, to jadłam jabłko, ale i tak to nie skutkowało, musiałam zawsze wziąć jeszcze coś innego do zjedzenia. Do tego często czuję się senna i właśnie to, że zjem coś słodkiego, dodaje mi takiej energii, że nie muszę się iść wtedy zdrzemnąć. Czy te objawy mogą świadczyć o cukrzycy lub innej chorobie? I jak zapobiec nagłym napadom apetytu? Pozdrawiam serdecznie i czekam na odpowiedź.

Witam. Miałem ostatnio w pracy taki przypadek, że oblał mnie zimny pot. Jakieś 20 min. po śniadaniu, poszedłem do łazienki obmyłem twarz zimną wodą i po chwili straciłem przytomność. Po jakiejś chwili odzyskałem świadomość, jednak nie mogłem otworzyć oczu i głowa mi chodziła na lewo i prawo. Czułem się jakbym śnił i nie mogłem sie obudzić. Po chwili jednak odzyskałem przytomność i nagle wszystko wróciło do normy. Zdziwiłem się, bo zobaczyłem że jestem w pozycji kucznej (nie upadłem) i trzymałem się jedną ręką szafki. Wstałem i wszystko wróciło do normy. Pojechałem szybko do lekarza. Zrobił mi podstawowe badania. Cuker we krwi był 55, czyli dużo poniżej, zwłaszcza że byłem po śniadaniu. Neurolog również niczego nie stwierdził i powiedział, że jest okej. Zalecił zjedzenie batonika. Nigdy nie miałem takich zachwań, martwi mnie to, że to może być coś większego, zwłaszcza że jem dużo winogron i słodyczy. Ten niedobór cukru to dziwna sprawa w moim przypadku. Często siłownia, basen, sauna, nigdy nie miałem problemow. Zrobiłem dwa dni później badania. Mocz - ok. Cholesterol - ok. Morfologia krwi- ok. Glukoza pod obciążeniem (75g) na czczo - 92 mg/dl, po 1h - 200, po 2h - 49 ! Diabetolog nie wie, co jest. Dał mi skierowanie na USG brzucha i insulinę. Jeszcze raz pod obciążeniem, ale po normalnym posiłku.   Zauważyłem że zawsze rano mam wyższy cukier na czczo niż po śniadaniu, a później po obiedzie, już nie spada tak drastycznie jak rano. Co się dzieje i dlaczego? Jakieś pomysły?

Dwa dni temu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Mój narzeczony jest chory na cukrzycę typu 1. Chciałam się dowiedzieć, jaki to może mieć wpływ na nasze dzieciątko? Narzeczony przestrzega diety, dba o siebie i ma bardzo dobre wyniki. Ja nie jestem na nic chora. Nie mam pojęcia, czy naszemu dziecku grożą jakieś wady, czy może urodzić się z cukrzycą? Pani doktor prowadząca narzeczonego mówiła, że nie ma dużej możliwości, iż dziecko też będzie chore. Chcę się do niej wybrać, ale może to trochę potrwać, gdyż narzeczony mieszka daleko i dopiero za jakieś pół miesiąca będę mogła do niego pojechać. Proszę o odpowiedź. Serdecznie pozdrawiam.

Witam! Mam 31 lat. Mam torbiel w ogonie trzustki o łącznych wymiarach 9 cm i naczyniaka na wątrobie o wielkości koło 2 cm - stwierdzone na tomografii komputerowej. Moja mam ma cukrzycę, a ja urodziłam drugie dziecko w sierpniu i bardzo źle się czuję. Zrobiono mi test obciążenia glukozą 75 g. Wyszedł na czczo wynik 62 mg/dl - za mało. Po jednej godzinie 122 mg/dl - za dużo, a po 2 h 75 mg/dl. Cholesterol całkowity 300 mg/dl - a norma to do 200, cholesterol hdl 72,3 - a norma do 70 i cholesterol ldl 216,1 - a norma jest do 130. Inne badania wyszły w miarę dobrze ,jak tsh, ft3, ft4. Czuję się strasznie osłabiona, kręci mi się w głowie, odczuwam brak równowagi. Jestem na diecie, bo przy 165 cm ważę 94 kg. Proszę powiedzieć, jak bronić się przed rozwojem cukrzycy, obniżyć cholesterol i wspomóc trzustkę. Karmię piersią, więc chemia odpada. Czytałam, że tabletki z kolagenem mogą wesprzeć trzustkę, wątrobę - czy to prawda, bo są bardzo drogie? Czy może to chwyt marketingowy? W jakich odstępach jeść? Zupełnie nie wiem, jak zabrać się za to, by nie doprowadzić do rozwoju cukrzycy.