Mam pytanie, chciałabym zostać modelką i mam w górnej części ciała idealne proporcje... tylko te moje nieszczęsne nogi. 1 udo w najszerszym miejscu ma tak około 51,5 cm, a mój wzrost to około 167, a waga nie przekracza 48 kilo. Czy znacie jakieś sposoby na CHUDE, nie szczupłe nogi i jak szybko rosnąć? Jak coś to mam 14 lat :P

Witam, mam 21 lat. Mam 175 cm wzrostu i ważę 70 kg. Moim problemem są boczki i brzuch, który wystaje. Jak się tego pozbyć? Przyznaję, że nie lubię ćwiczeń ani na siłowni, ani w domu, zawsze brakuje mi motywacji. Czy spacer, ew. rower stacjonarny bądź tradycyjny może mi pomóc? Czy sama dieta wystarczy? Dużo czytałam na temat całkowitego odstawienia słodyczy, czy to pomoże (nie jem także białego chleba, co pozwala mi utrzymać wagę)? Proszę o radę!

Mam 25 lat, przy wzroście 158 cm ważę ok 43 kg. Zawsze byłam mała i chuda, moja najwyższa waga w życiu to 45 kg. Zazwyczaj miesiączkuję regularnie, nigdy nie zatrzymał mi się okres. Nie mam też żadnych innych (widocznych) problemów ze zdrowiem. Za to wyglądam strasznie chudo, chcę przytyć, ale nie wiem jak? Wg moich obliczeń dziennie zjadam ok 1800-2000 kalorii, choć zdarzają się dni, gdy nie mam w ogóle apetytu i nic nie mogę zjeść, szczególnie, gdy jestem zestresowana lub zmęczona. Próbowałam zwiększyć ilość spożywanych kalorii, ale nie potrafię, gdy chcę zjeść więcej niż zazwyczaj, zaczyna mi się robić niedobrze i boli mnie żołądek. Nawet jeżeli udaje mi się troszkę przytyć, to w krótkim czasie wracam do swoich 42-43 kg. Co mam zrobić?

Witam, nie wiem w sumie od czego zacząć... Jakieś 4 lata temu zaczęłam się odchudzać, na życzenie mojego chłopaka (już byłego na całe szczęście). Było mi strasznie przykro, że powiedział mi, że mam schudnąć, no ale „wzięłam się w garść” i zaczęłam dietę. W sumie nie było źle, przez ok. rok schudłam w sumie z ok. 65 kg do 54 kg (przy wzroście 160 cm). Dieta, ćwiczenia, wiem, że miałam nadwagę, ale jakoś nigdy strasznie mi to nie przeszkadzało, cała ta sytuacja obniżyła strasznie moje poczucie wartości. Takie mam wrażenie. Później ciągle wydawało mi się, że jeszcze mogłabym trochę mniej ważyć. Zaczęłam za dużo myśleć o jedzeniu, dietach, ćwiczeniach... Co przytyję, to się odchudzam. 1,5 roku temu znalazłam stronę o głodówce leczniczej - przeprowadziłam ją zgodnie z zaleceniami z dietą przed i po. Pomagać miała na zaburzenia odżywiania - normować apetyt. Unormowała go - na kilka miesięcy. Czułam się super. Ważyłam ok. 48 do 50 kg. Zaczęłam się strasznie bać, że przytyję - „a tak ładnie wyglądałam”. Co jakiś czas pozwalam sobie na więcej jedzenia (słodyczy, większych posiłków) i potem żałuję, bo po tygodniu ważę ze 3 kg więcej, a mam dość kiepską przemianę materii (to rodzinne - Mama i Ciocia są otyłe). Czasem nie jem nic po 2 dni, i tak w kółko. Później jem normalnie, jest ok, i np. gdy jestem sama w domu, objadam się i niestety wpadłam na ten genialny pomysł, żeby to zwrócić. Nauczyłam się wymiotować na zawołanie i czasem tak robię, mimo że wiem, że tak nie wolno. Robiłam sobie badania krwi - wszystko jest w normie. Czytałam o bulimii. Nie wiem, co mam o tym myśleć. Nie wszystko pasuje do mojego zachowania. Nie mam napadów głodu, w sensie zjadania wszystkiego co popadnie w ilościach niewyobrażalnych. Po prostu napycham się pysznościami, a że boję się przytyć, to wymiotuję. Zdarza mi się to różnie - czasem 2 razy w miesiącu, bywało, że i raz w tygodniu, ale to nieczęsto. Robię tak chyba od dwóch lat (jeszcze przed głodówką, po niej przestałam na jakiś czas). Czasem też biorę X***, wtedy jak wszystko wyrzucę, to czuję się lekko i jest ok, teraz mam 22 lata. Jestem chora czy zwyczajnie głupia?