Witam! Zwracam się z prośbą o radę co do diety i ćwiczeń. Mam prawie 15 lat, ważę 60 kg przy wzroście 162 cm. Według mnie to za duża waga :( Źle się czuję w moim ciele i myślę, że schudnięcie doda mi odwagi i będę się lepiej czuła. Lubię ruch, kiedy byłam mała, chodziłam na balet, więc pamiętam kilka ćwiczeń i od czasu do czasu ćwiczę, ale szybko się męczę, bo mam problemy z sercem. Kardiolog powiedział, że nie ma żadnych przeciwwskazań do rozpoczęcia diety czy ćwiczeń.

Bardzo lubię słodycze ;] Mama mi nie pozwala ich jeść, bo u nas rodzinna jest cukrzyca, ale ani rodzice, ani brat nie mają, ale ja i tak się boję, że zachoruję, lecz nie mogę skończyć z tym nałogiem. Jestem gruboskórna :( I tak będę wyglądać na puszystą, ale bardzo chcę mieć szczupłe nogi, płaski brzuch i płaską pupę, bo od dziecka mam wystającą :( Bardzo proszę o odpowiedź :)

Cześć!!!

Mam 15 lat, od półtorej roku choruję na anoreksję. Zdarzają mi się okresy kompulsywnego jedzenia, np. tak jak teraz. Gdy jestem sama w domu, nie mogę przestać się objadać, a gdy przychodzą rodzice z pracy i nadchodzi pora obiadu boję się zjeść coś normalnie. Mam po tym okropne wyrzuty sumienia. Już sobie z tym nie radzę. Marzę aby powróciła ta dawna ja sprzed choroby. Byłam normalną grzeczną dziewczynką, ale umiałam cieszyc się życiem i lubiłam się bawić i wygłupiać. Jak sobie o tym pomyślę, to aż mi się chce płakać. Nikt kto tego nie przeszedł tak naprawdę nie zrozumie tej pustki i tego żalu do samej siebie...

Obecnie mam 160cm wzrostu i ważę 39kg. Wiem, że to za mało, chciałabym zdrowo przytyć bez takich napadów obżarstwa, bardzo powoli i stopniowo, bo boję się nagłego przyrostu wagi. Chodzę na wizyty do psychologa raz w tygodniu i tam czuję się dobrze, ale niewiele to wnosi do mojego życie, które kręci się głównie wokół jedzenia... Mam już tego dość, proszę o pomoc ponieważ mam też ciężką depresję i miewam bardzo często myśli samobójcze i niechęć do życia. Chcę znów być normalna i cieszyć się życiem!!!

Witam. Mam 19 lat, w wieku 16 lat zachorowałam na bulimię. Jakieś pół roku temu było już ze mną całkiem dobrze, zaczęłam jeść normalnie, odzyskiwałam chęci do życia, jednak im większą czułam kontrolę nad tym, co i w jakiej ilości wkładam do ust, tym większą miałam chęć na głodowanie. W efekcie ważę 42 kg przy 166 cm wzrostu. Jeszcze stosunkowo niedawno nie mogłam powstrzymać się przed jedzeniem, teraz boję się uczucia sytości. Nienawidzę siebie, czuję się przeraźliwie grubo, ale i jestem przeraźliwie zmęczona tym wszystkim. Mimo to nie potrafię zacząć niczego zmieniać, moje myśli non stop krążą wokół chudnięcia, to przysłoniło mi wszystko inne.

Nienawidzę siebie za to, co robię ze sobą i ze swoją matką, która ciągle przeze mnie płacze. Czasem coś tam zjem by się uspokoiła, ale zaraz muszę to zwrócić, nie wyobrażam sobie, by we mnie pozostało, jednak bulimicznych napadów głodu już nie mam. Moja mama twierdzi, że mam już anoreksję, ale ja jakoś nie mogę w to uwierzyć, zawsze przecież byłam bulimiczką. Czy te dwie choroby mogą się przeplatać? Nic już nie rozumiem... Proszę o odpowiedź.

Mam 23 lata, mierzę 175 cm i ważę 45 kg. Nie wiem od czego mam zacząć. Zacznę od tego, że jako nastolatka miałam anoreksję, ale jej nie leczyłam, bo obiecałam, że będę normalnie jeść i tak też było. Potem urodziłam dziecko, przytyłam 12 kg, ale po miesiącu szybko je zrzuciłam i od tamtej pory nie umiem przytyć, ciągle ważę 45 kg lub mniej.  Moja siostra jest psychologiem, a jej mąż psychiatrą, ale nie chcę z nimi na ten temat rozmawiać, bo nie umiem się z nimi dogadać.

Od dwóch tygodni nic nie jem, tylko piję po trzy kawy dziennie i piję wodę, nie chce mi się jeść, jak coś zjem, to mnie strasznie mnie żołądek boli, ciągle głowa mnie boli, jestem osłabiona, wszystko mnie boli. Włosy mi się łamią, wypadają, mam nieregularne miesiączki, zawroty głowy, ciągle chce mi się spać, rano mi krew z nosa leci, mam biegunkę od paru dni. Nikomu nic nie mówię, bo to mój problem, ale mąż już coś podejrzewa, bo mi kupił syrop na apetyt.

Wiem, że jest ze mną coś nie tak, ale nie wiem do kogo mam się zgłosić. Nie chcę martwić mamy, bo wiem co ze mną przeżyła jak miałam anoreksję, dlatego też piszę do was o pomoc. Co mam robić? Może znacie jakiegoś dobrego psychologa z opolszczyzny? Proszę o pomoc.