Mam 14 lat, 158 cm wzrostu i ważę 40 kg. Przez bardzo krótki czas (czyli od sierpnia do lutego) schudłam 15 kg, straciłam miesiączkę, po prostu zachorowałam na anoreksję. Od lutego chodziłam do pani psycholog, potem zmieniłam psychologa, ale w maju się zbuntowałam i przestałam chodzić na spotkania. Próbowałam i próbuję jeść normalnie, ale tak, żeby utrzymać tę wagę, bo moi rówieśnicy znowu by mi nie dawali żyć i przestałabym być lubiana, a zresztą tak mi dobrze, ale brzuch mogłabym mieć bardziej płaski. Nie będę wymieniać, co ze mną jest nie tak, bo zna pani objawy anoreksji. Jem od miesiąca około 17000 kalorii na dobę, jednak nie są to tłuste schabowe ani frytki, tylko jem pieczone, gotowane mięsa, zazwyczaj z kurczaka, jogurty, dużo płatków i zbożowych produktów, kasze, ryże, suchary, pełnoziarniste chleby i bułki, mleko tylko 2% i mniej, czekoladę, bardzo dużo warzyw i owoców, zwłaszcza jabłek, a z napojów to tylko woda, raz na jakiś miesiąc szklanka soku, no i po każdym posiłku pije herbatę zieloną. Właśnie chciałam się dowiedzieć, czy mi w takich ilościach nie zaszkodzi i czy w ogóle jakoś działa na mój organizm?

Witam, mam na imię Marcin, mam 17 lat, ważę 85 kg przy wzroście 165 cm. Chciałbym schudnąć chociaż 15 kg. Podejmowałem próby zrzucenia niechcianych kilogramów, ale się nie udawało, bo schudłem 5 kg, a po jakimś czasie przytyłem 7 kg. Jem 3 posiłki dziennie i podjadam między nimi. Lubię grać w piłkę i siatkówkę. Mam nadzieję, że otrzymam pomoc w tej sprawie.

Chorowałam na bulimię przez 3 miesiące, poczynając od grudnia poprzedniego roku. W marcu powiedziałam o wszystkim rodzicom, chłopakowi, najbliższym przyjaciołom. Na początku chcieliśmy iść na terapię, ale kiedy dowiedziałam się, że w przyszłości przy podjęciu pracy będę musiała podpisywać zaświadczenia czy byłam leczona psychiatrycznie (chcę pracować z dziećmi, być nauczycielką) nie zdecydowałam się na leczenie. Na szczęście rodzice dużo ze mną rozmawiali i to naprawdę dużo dało. Odzyskałam chęć życia, nie potrzebowałam już bulimii.

Niestety przytyłam, gdy zaczęłam normalnie jeść, tzn. to nawet nie było normalnie - małe porcje, stopniowo, ale i tak przybrałam na wadze pomimo tego, że nie miałam niedowagi (53kg/167cm). Gdy przytyłam do 57 kg, przeszłam na dietę Dukana i w maju wszystko powróciło. Od 3 miesięcy znowu wymiotuję i tym razem nie wiem co zrobić. Rodzice mają już dosyć mojej obsesji na punkcie jedzenia i wyglądu, powiedzieli, że już nie chcą mieć z tym nic wspólnego, chłopak twierdzi, że wmawiam sobie, że jestem gruba. Nie powiem im, że znowu się w to wplątałam, po prostu nie mogę, ale nie chcę tak żyć. Czy leczenie bulimii polega tylko na rodzinnej terapii? U mnie to nie wchodzi w grę. Proszę o pomoc. Nie wiem co zrobić, ale nie chcę tak żyć.

Nazywam się Asia. Mam 165 cm wzrostu i ważę 67 kg. Ostatni raz odchudzałam się parę miesięcy temu, ale to była głodówka, nie aż taka straszna, ale jednak schudłam 10 kg w niecały miesiąc, ale także przez to, że miałam dużo stresu. Przez jeden dzień schudłam 2 kg i to było wyczerpujące, a to był największy dzień stresu, jaki miałam w życiu. Nic nie jadłam, wypiłam tylko herbatkę. Mój dziadek mi powiedział, że ludzie którzy skaczą ze spadochronem tracą tyle samo, jak skaczą pierwszy raz. A teraz do rzeczy. Byłam u dietetyka, ale tylko raz, bo za jedną wizytę zapłaciłam 140 zł, a trzeba tam było chodzić co tydzień, więc podziękowałam bo taka bogata, żeby 140 zł tygodniowo za gadanie dawać, to nie jestem. A dieta, którą mi przepisali, to po prostu katastrofa - nie wiedziałam co miałam jeść, bo jadłam, ale wciąż byłam głodna, wytrzymałam tylko 4 dni. Największe nagromadzenie tluszczu mam na plecach, brzuchu i boczkach. Nogi mam w miarę ładne, bo jeździłam konno przez kilka lat, ale niestety musiałam przestać (brak czasu). Chcę schudnąć do 54 kg, to moja wymarzona waga i wcześniej Pani dietetyk też tak powiedziała. Chcę mieć ładny, płaski brzuch i szczupłe plecy. Nie umiem odmówić sobie słodyczy i zapychania się jedzeniem. Jak robię mężowi jeść, to też zawsze się skuszę. Całe dnie spędzam przed telewizorem. Proszę o pomoc. Jestem załamana, coraz bardziej tyję.

Witam. Przy wzroście 173 cm ważę 79 kg. Bardzo chciałbym schudnąć, jednak nie wiem jak. Przede wszystkim potrzebuję diety. Bardzo bym prosił o ułożenie diety dla mnie. Zależy mi na tym, aby posiłki były normalne - czyli zawierały produkty takie, jakie są w sklepach w niedrogiej cenie, aby przepisy nie były wymyślne. Bardzo proszę i z góry dziękuję. PS. Dodam również, że mam 14,5 lat.

Chciałabym się dowiedzieć, czy są jakieś bezpłatne poradnie dla osób, które mają problem z jedzeniem albo by się chciały dowiedzieć czy go faktycznie mają? Ja do końca nie wiem jak jest ze mną. Ostatnio jest dobrze, bo chudnę, ale boję się napadu. Chciałabym się najpierw dowiedzieć, czy to normalne czy też nie. Potrzebuję poradni bezpłatnej, ponieważ w życiu nie byłabym w stanie powiedzieć rodzicom, że mogę mieć taki problem. Powoli przestaję sobie radzić, dochodzi do tego, że boję się zjeść gumy do żucia. Skupiam się na ćwiczeniach i nie mam ochoty nikogo widzieć i choć jestem bardzo zmęczona nie potrafię się położyć w dzień na godzinkę czy dwie, bo boję się, że to co zjadłam, to zaraz się odłoży, dlatego też zamiast snu wybieram np. rower czy spacer, a w nocy nie mogę zasnąć. Czuję, że wariuję.