Mam 16 lat, moja waga na dzień dzisiejszy to 62 kg przy wzroście 166 cm, jestem kobietą. Mój stopień aktywności fizycznej jest średni, gdyż nie uprawiam żadnego sportu, ale jestem cały czas w ruchu. Wcześniej stosowałam wiele tabletek na odchudzanie, ostatnio l-karnitynę, a moja dieta opierała się na głodówce, jednak musiałam szybko skończyć to, gdyż z głodu źle się czułam, miałam zawroty głowy. W mojej rodzinie występuje nadwaga. Nie byłam u lekarza, bo nie widzę takiej potrzeby. Rano jem płatki z mlekiem lub kanapki z serem, na obiad również kanapkę albo jakiś owoc, na kolację nic.

Dzień dobry. Mam 14 lat. Ważę 45 kg przy wzroście 166 cm. Od kilku lat borykam się z zaburzeniami odżywiania. Jestem świadoma swojego problemu i staram się z nim walczyć. Choć nadal jem jeszcze niewiele, to nie głodzę się. Próbuję stopniowo zwiększać ilość przyjmowanego pożywienia, choć nie jest to dla mnie łatwe. Przestałam się ważyć jakieś kilka miesięcy temu. Jest to duży postęp, gdyż kiedyś powtarzałam tę czynność nawet kilkanaście razy dziennie.

Moim największym problem jest fakt, iż nie widzę swojej chudości. Patrząc w lustro, nie widzę wystających żeber czy kości, a osobę pulchną. Obawiam się też zwiększenia masy ciała, chociaż wiem, że jest to konieczne do właściwego funkcjonowania. Lęk ten jest bardzo silny. Perspektywa przytycia kilku gramów, a co gorsza kilogramów, mnie przeraża. Nie wiem, jak sobie z tym radzić. Dodam, że konsultacje z psychologiem mi nie pomagają. Terapia nic nie zmienia. Najgorsze jest to, że wiem, iż głodzenie się jest złe, ale nie potrafię inaczej potępować.

Największym jednak problemem, który nie pozwala mi na powrócenie do normalności, jest praca jelit. Przyznam się, że podczas odchudzania nie stosowałam żadnych wspomagaczy ani leków przeczyszczających. Normalnie i regularnie się wypróżniałam. W zeszłym tygodniu pierwszy raz sięgnęłam po lek przeczyszczający, gdyż wypróżnienie od kilku dni było niemożliwe. Nie są to jednak zaparcia, ponieważ nie mam ochoty na wizytę w toalecie. Tak jakby stolec się nie tworzył. Będę wdzięczna, jeśli dowiem się, czy są jakieś metody na przywrócenie prawidłowego postrzegania siebie, a w szczególności przywrócenia prawidłowej pracy jelit. Z poważaniem.

Dziś wracając do domu usłyszałam za plecami komentarz "anoreksja". Wstyd mi się przyznać, ale poczułam dumę, prawie wpadłam w euforię, naprawdę nabrałam siły. Wcale nie jestem chuda - jestem szczupła - i denerwuje mnie, gdy ktoś twierdzi inaczej. Zdania na mój temat są różne - większość osób, w tym lekarze, uważają, że wyglądam normalnie, a ja czuję się gruba. Nie miałam ostatnio okazji sprawdzić swojej wagi i widzę, jak tyję z dnia na dzień. Do tego jeszcze przestałam ćwiczyć około 1,5 miesiąca temu i naprawdę widać już wałeczki tłuszczu tu i ówdzie. Marzę, żeby się zważyć, ale nie mam gdzie, a chciałabym to zrobić bez świadków, bo boję się, co pokaże waga. Wiem, że anoreksja to poważna choroba, ale wręcz obsesyjnie wyszukuję na ulicy kobiety szczuplejsze ode mnie i nienawidzę je za to, że takie są. Jak przekonać siebie do siebie samej? Jak sobie wytłumaczyć, że można być szczęśliwym, mając BMI w normie? Proszę o pomoc!

Witam! Piszę, bo jestem strasznie zmartwiona sytuacją swojej przyjaciółki anorektyczki. W grudniu tego rok wyszla ze szpitala z wagą 46,5 kg przy wzroście około 160 cm. Podobno jej minimum zaczyna się od 47 kg. Jest tym przerażona i ciągle utrzymuje niedowagę. Mówi, że się tak dobrze czuje i nie chce tego zmieniać. Chcę ją jakoś przekonać, żeby zmieniła nastawienie. Tak konkretniej, to chciałam zapytać, jakie są skutki utrzymywania niedowagi po anoreksji?

Mam 15 lat i ważę 55 do 56 kg. Bardzo chciałabym schudnąć i nie narażać się na to, że nie urosnę. Odchudzam się już od około 2 lat, jednak mimo że chudnę, zawsze sprawia mi to wiele trudności. Kiedy jestem na diecie, nie mam ochoty na nic, nic mi się nie chce, na wszystkich się wściekam. Moja rodzina nienawidzi tego, dlatego jest mi to kategorycznie zabronione. Jednak mimo wszystko fatalnie czuję się w swoim ciele (a wlasciwie ze swoim brzuchem). Chciałabym móc jak każde dziecko jeść, co chcę (albo przynajmniej więcej niż 1600 kcal dziennie). Poza tym przez to, że odchudzałam się przez długi czas, to nie potrafię wyleczyć się psychicznie. Kiedy zjem więcej, niż postanowię w ciagu dnia, to czuję się fatalnie, mam ochotę ćwiczyć cały dzień.

Czy jest możliwość odchudzania się i bycia szczęśliwym? Bo ja do tego jeszcze nie doszłam. Albo chociaż czy jest możliwość nie odchudzania się i nie tycia? Wszystkie moje koleżanki nie mają tego problemu, jedzą dwa razy tyle co ja i nie tyją, są wręcz chudsze ode mnie :( Co robić?

Mam 17 lat, 158 cm wzrostu i ważę 59 kg. Długo szukałam nazwy zaburzenia, na jakie cierpię, w końcu znalazłam forum i inne strony na temat kompulsywnego objadania się. Nie mam żadnych wątpliwości, że to jest to, spełniam wszystkie warunki zaliczające mój problem do tego zaburzenia. Próbowałam wyjść z tego sama, wielokrotnie przechodziłam na diety, głównie 1000 kcal, ale udawało mi się zaledwie na parę dni, wystarczyło kilkanaście kalorii więcej niż przy założeniu i wszystko było stracone. Przywykłam do zwyczaju: jesz wszystko albo nic albo cały dzień jesz, jakbyś nie miała nic w ustach od tygodnia albo parę jabłek na dzień.

Nie wiem, czy to tylko kwestia wyćwiczenia silnej woli, dzięki której łatwo by mi było kontynuować dietę czy to większy problem, gdzieś wewnątrz. Przyda mi się każda informacja. Dodam jeszcze, że konsultowałam się w tej sprawie z moją mamą, ale ona nie widzi w tym problemu, dlatego nawet nie wchodzi w grę wizyta w jakiejś poradni.

Witam, zsieci dowiedziałem się, że udzielacie Państwo porad dietetycznych. Niestety obowiązki nie pozwalają mi na wizyty u dietetyka, dlatego też proszę o pomoc. Mam prawie 18 lat, jestem facetem :). Moje nawyki żywieniowe są niestety fatalne - jem dużo, często tłusto. Przy wzroście 181 cm ważę 95 kg. Nie jestem bardzo gruby, ale przeszkadza mi brzuszek i uda, które chciałbym zredukować. Moja aktywność fizyczna to około 1 h spaceru codziennie. Z chorób doskwiera mi jedynie alergia oraz hipotonia mięśniowa (ale już prawie całkowicie wyleczona). Nie stosowałem nigdy żadnych diet. Często zdarza mi się podjadać między posiłkami. W mojej rodzinie występuje nadwaga - u mamy, babci od strony mamy i dziadka od strony taty (ale zbieżność :D). Nie byłem nigdy u lekarza w celu wykluczenia chorobowych przyczyn występowania otyłości. Co do aktywności fizycznej to planuję uprawiać poranny jogging, myślę że to coś da :) W mojej miejscowości nie ma dostępu do siłowni, a więc możliwy jest tylko wysiłek fizyczny bez używania jakiegokolwiek sprzętu. W tej chwili mogę dużo czasu poświęcić dla siebie, dlatego też największe rezultaty chciałbym osiągnąć w sierpniu, bo od września wiadomo, że tego czasu będzie znacznie mniej. Jak już wspominałem, moim celem jest "spalenie" brzuszka, no i zbędnego tłuszczu z ciała. Proszę o poradę w zakresie diety, jaką mógłbym stosować, ilości danych produktów, które mogę spożywać w ciągu całego tygodnia. Pozdrawiam i z góry dziękuję za odpowiedź, D. PS. Podaję jeszcze mój przykładowy jadłospis. Dzień powszedni: - śniadanie - 3 małe kajzerki z wędliną, - drugie śniadanie - jogurt i banan, - obiad - krupnik, kotlet schabowy, ziemniaki, - podwieczorek - lody, - kolacja - kefir owocowy. Weekend: - śniadanie - jajecznica, - drugie śniadanie - kefir owocowy, - obiad - frytki, ryba pieczona, sałatka, - kolacja - 1/2 średniej pizzy (35 cm)