Witam! Piszę, bo jestem strasznie zmartwiona sytuacją swojej przyjaciółki anorektyczki. W grudniu tego rok wyszla ze szpitala z wagą 46,5 kg przy wzroście około 160 cm. Podobno jej minimum zaczyna się od 47 kg. Jest tym przerażona i ciągle utrzymuje niedowagę. Mówi, że się tak dobrze czuje i nie chce tego zmieniać. Chcę ją jakoś przekonać, żeby zmieniła nastawienie. Tak konkretniej, to chciałam zapytać, jakie są skutki utrzymywania niedowagi po anoreksji?

Mam 15 lat i ważę 55 do 56 kg. Bardzo chciałabym schudnąć i nie narażać się na to, że nie urosnę. Odchudzam się już od około 2 lat, jednak mimo że chudnę, zawsze sprawia mi to wiele trudności. Kiedy jestem na diecie, nie mam ochoty na nic, nic mi się nie chce, na wszystkich się wściekam. Moja rodzina nienawidzi tego, dlatego jest mi to kategorycznie zabronione. Jednak mimo wszystko fatalnie czuję się w swoim ciele (a wlasciwie ze swoim brzuchem). Chciałabym móc jak każde dziecko jeść, co chcę (albo przynajmniej więcej niż 1600 kcal dziennie). Poza tym przez to, że odchudzałam się przez długi czas, to nie potrafię wyleczyć się psychicznie. Kiedy zjem więcej, niż postanowię w ciagu dnia, to czuję się fatalnie, mam ochotę ćwiczyć cały dzień.

Czy jest możliwość odchudzania się i bycia szczęśliwym? Bo ja do tego jeszcze nie doszłam. Albo chociaż czy jest możliwość nie odchudzania się i nie tycia? Wszystkie moje koleżanki nie mają tego problemu, jedzą dwa razy tyle co ja i nie tyją, są wręcz chudsze ode mnie :( Co robić?

Witam! Mam na imię Renata. Mam 30 lat i uważam, że mam udane życie osobiste, a jednak jest coś, co mnie bardzo dręczy: otóż panicznie boję się, że utyję.

Wszystko to zaczęło się gdy byłam w ciąży. Około 6 m-ca ciąży okazało się, że mam tzw. zatrucie ciążowe. Byłam wtedy bardzo spuchnięta i przy moim wzroście, 145 cm, ważyłam aż 65 kg. Nie mogłam zrozumieć dlaczego ludzie nie rozumieją tego, że nie jestem gruba tylko po prostu chora! Szwagierka wraz z teściową mówiły, że one będąc przy nadziei aż tak nie wyglądały i to jeszcze bardziej mnie dołowało, nie mówiąc już o stwierdzeniach znajomych: ale jesteś nalana, grubiutka, kiedy pękniesz piłeczko itp.

Po porodzie dosyć szybko chudłam co też nie podobało się ani mojej teściowej, ani szwagierce i codziennie dochodziło do tego, że teściowa porównywała mnie i swoją córunię i rzucała różnymi stwierdzeniami oraz tekstami typu, która z nas jest szersza itp. Teraz ważę 41 kg przy wzroście 145 cm i strasznie boję się, że przytyję. Boję się jeść, a jak już zjem troszkę więcej niż zwykle to zmuszam się do wymiotów, średnio 1 raz dziennie. Codziennie się ważę i mierzę!

Nie wiem co się ze mną stało - wcześniej nie przywiązywałam tak dużej wagi do swojej sylwetki, a teraz bycie szczuplejszą od innych stało się dla mnie priorytetem! Co się ze mną dzieje?

Witam, zsieci dowiedziałem się, że udzielacie Państwo porad dietetycznych. Niestety obowiązki nie pozwalają mi na wizyty u dietetyka, dlatego też proszę o pomoc. Mam prawie 18 lat, jestem facetem :). Moje nawyki żywieniowe są niestety fatalne - jem dużo, często tłusto. Przy wzroście 181 cm ważę 95 kg. Nie jestem bardzo gruby, ale przeszkadza mi brzuszek i uda, które chciałbym zredukować. Moja aktywność fizyczna to około 1 h spaceru codziennie. Z chorób doskwiera mi jedynie alergia oraz hipotonia mięśniowa (ale już prawie całkowicie wyleczona). Nie stosowałem nigdy żadnych diet. Często zdarza mi się podjadać między posiłkami. W mojej rodzinie występuje nadwaga - u mamy, babci od strony mamy i dziadka od strony taty (ale zbieżność :D). Nie byłem nigdy u lekarza w celu wykluczenia chorobowych przyczyn występowania otyłości. Co do aktywności fizycznej to planuję uprawiać poranny jogging, myślę że to coś da :) W mojej miejscowości nie ma dostępu do siłowni, a więc możliwy jest tylko wysiłek fizyczny bez używania jakiegokolwiek sprzętu. W tej chwili mogę dużo czasu poświęcić dla siebie, dlatego też największe rezultaty chciałbym osiągnąć w sierpniu, bo od września wiadomo, że tego czasu będzie znacznie mniej. Jak już wspominałem, moim celem jest "spalenie" brzuszka, no i zbędnego tłuszczu z ciała. Proszę o poradę w zakresie diety, jaką mógłbym stosować, ilości danych produktów, które mogę spożywać w ciągu całego tygodnia. Pozdrawiam i z góry dziękuję za odpowiedź, D. PS. Podaję jeszcze mój przykładowy jadłospis. Dzień powszedni: - śniadanie - 3 małe kajzerki z wędliną, - drugie śniadanie - jogurt i banan, - obiad - krupnik, kotlet schabowy, ziemniaki, - podwieczorek - lody, - kolacja - kefir owocowy. Weekend: - śniadanie - jajecznica, - drugie śniadanie - kefir owocowy, - obiad - frytki, ryba pieczona, sałatka, - kolacja - 1/2 średniej pizzy (35 cm)

Mam 17 lat, 158 cm wzrostu i ważę 59 kg. Długo szukałam nazwy zaburzenia, na jakie cierpię, w końcu znalazłam forum i inne strony na temat kompulsywnego objadania się. Nie mam żadnych wątpliwości, że to jest to, spełniam wszystkie warunki zaliczające mój problem do tego zaburzenia. Próbowałam wyjść z tego sama, wielokrotnie przechodziłam na diety, głównie 1000 kcal, ale udawało mi się zaledwie na parę dni, wystarczyło kilkanaście kalorii więcej niż przy założeniu i wszystko było stracone. Przywykłam do zwyczaju: jesz wszystko albo nic albo cały dzień jesz, jakbyś nie miała nic w ustach od tygodnia albo parę jabłek na dzień.

Nie wiem, czy to tylko kwestia wyćwiczenia silnej woli, dzięki której łatwo by mi było kontynuować dietę czy to większy problem, gdzieś wewnątrz. Przyda mi się każda informacja. Dodam jeszcze, że konsultowałam się w tej sprawie z moją mamą, ale ona nie widzi w tym problemu, dlatego nawet nie wchodzi w grę wizyta w jakiejś poradni.