Witam ;) Mam 16 lat, odchudzam się od 6 miesięcy. Przedtem ważyłam 77 kg przy wzroście 173 cm, teraz ważę 65 kg ;D Widzę efekty i od razu mówię, że to nie była drakońska dieta, tylko jadłam zupy, które sama gotowałam, mięso gotowane i takie tam. Moje pytanie dotyczy tego, że wydaje mi się, że popadam w paranoję. Chciałam juz zacząć powoli jeść normalnie. Oczywiście normalnie, to nie znaczy, że będę się obżerać chipsami! Chipsów to ja już chyba nigdy nie tknę. Ale ja po prostu nie moge zacząć jeść normalnie i jem tak samo cały czas, a nawet mniej i chudnę dalej.

Mam jakąś obsesję, boję się, że jak zjem jednego małego kotleta, to zaraz przytyję. Mam jakąś blokadę - jak zjem kolację, to zaraz idę na dwór, żeby to spalić. Boję się, że jak będzie tak dalej, to będę jakąś anorektyczką, ale mi siedzi w głowie ciągle to, jak wyśmiewali się ze mnie, jak byłam gruba. Teraz każdy tylko mówi jaka jestem chuda, ładna i w ogóle. Bardzo chcę zostać chuda, ale mi się ciągle wydaje, że jestem za gruba. Moja waga jest w normie, ale ja dalej się codziennie ważę i przeglądam w lustrze, nie podobam się sobie nawet teraz. Wszyscy mi mówią, że jak jestem taka wysoka, to powinnam taka zostać. Ale ja już sama nie wiem. Najgorsze jest w tym wszystkim to, że po tym odchudzaniu została mi skóra na nogach i tylko na nogach. Ona nie jest obwisła, ale ja mogę ją normalnie złapać, co jest obrzydliwe.

Teraz są wakacje - chciałam jeździć na rowerze, żeby ta skóra zrobiła się jędrna, ale mam złamaną nogę i dopiero 30 lipca mi ściągają gips. Wtedy będę biegać, lecz boję się, że znowu schudnę przez to bieganie :( Co mam robić? Proszę o szybką odpowiedź ;)

Witam! Mam na imię Renata. Mam 30 lat i uważam, że mam udane życie osobiste, a jednak jest coś, co mnie bardzo dręczy: otóż panicznie boję się, że utyję.

Wszystko to zaczęło się gdy byłam w ciąży. Około 6 m-ca ciąży okazało się, że mam tzw. zatrucie ciążowe. Byłam wtedy bardzo spuchnięta i przy moim wzroście, 145 cm, ważyłam aż 65 kg. Nie mogłam zrozumieć dlaczego ludzie nie rozumieją tego, że nie jestem gruba tylko po prostu chora! Szwagierka wraz z teściową mówiły, że one będąc przy nadziei aż tak nie wyglądały i to jeszcze bardziej mnie dołowało, nie mówiąc już o stwierdzeniach znajomych: ale jesteś nalana, grubiutka, kiedy pękniesz piłeczko itp.

Po porodzie dosyć szybko chudłam co też nie podobało się ani mojej teściowej, ani szwagierce i codziennie dochodziło do tego, że teściowa porównywała mnie i swoją córunię i rzucała różnymi stwierdzeniami oraz tekstami typu, która z nas jest szersza itp. Teraz ważę 41 kg przy wzroście 145 cm i strasznie boję się, że przytyję. Boję się jeść, a jak już zjem troszkę więcej niż zwykle to zmuszam się do wymiotów, średnio 1 raz dziennie. Codziennie się ważę i mierzę!

Nie wiem co się ze mną stało - wcześniej nie przywiązywałam tak dużej wagi do swojej sylwetki, a teraz bycie szczuplejszą od innych stało się dla mnie priorytetem! Co się ze mną dzieje?