Witam. Mam 32 lata i 3 miesiące temu urodziłam córeczkę poprzez cesarskie cięcie. W czasie ciąży przytyłam 26 kg. Przed ciążą ważyłam 75 kg przy wzroście 170 cm, a po porodzie 94 kg. Dzisiaj sprawdziłam wagę i zrzuciłam tylko 4 kg (ważę 90 kg!). Nie karmię piersią, nie jem słodyczy ani chleba, ograniczyłam porcje jedzenia i od miesiąca ćwiczę (wliczajac hula-hoop), a oprócz tego codziennie spaceruję po 2 godziny. Dlaczego więc nie mogę schudnąć? Czy to jest wina hormonów?

Mam 16 lat, moja waga na dzień dzisiejszy to 62 kg przy wzroście 166 cm, jestem kobietą. Mój stopień aktywności fizycznej jest średni, gdyż nie uprawiam żadnego sportu, ale jestem cały czas w ruchu. Wcześniej stosowałam wiele tabletek na odchudzanie, ostatnio l-karnitynę, a moja dieta opierała się na głodówce, jednak musiałam szybko skończyć to, gdyż z głodu źle się czułam, miałam zawroty głowy. W mojej rodzinie występuje nadwaga. Nie byłam u lekarza, bo nie widzę takiej potrzeby. Rano jem płatki z mlekiem lub kanapki z serem, na obiad również kanapkę albo jakiś owoc, na kolację nic.

Dzień dobry. Mam 14 lat. Ważę 45 kg przy wzroście 166 cm. Od kilku lat borykam się z zaburzeniami odżywiania. Jestem świadoma swojego problemu i staram się z nim walczyć. Choć nadal jem jeszcze niewiele, to nie głodzę się. Próbuję stopniowo zwiększać ilość przyjmowanego pożywienia, choć nie jest to dla mnie łatwe. Przestałam się ważyć jakieś kilka miesięcy temu. Jest to duży postęp, gdyż kiedyś powtarzałam tę czynność nawet kilkanaście razy dziennie.

Moim największym problem jest fakt, iż nie widzę swojej chudości. Patrząc w lustro, nie widzę wystających żeber czy kości, a osobę pulchną. Obawiam się też zwiększenia masy ciała, chociaż wiem, że jest to konieczne do właściwego funkcjonowania. Lęk ten jest bardzo silny. Perspektywa przytycia kilku gramów, a co gorsza kilogramów, mnie przeraża. Nie wiem, jak sobie z tym radzić. Dodam, że konsultacje z psychologiem mi nie pomagają. Terapia nic nie zmienia. Najgorsze jest to, że wiem, iż głodzenie się jest złe, ale nie potrafię inaczej potępować.

Największym jednak problemem, który nie pozwala mi na powrócenie do normalności, jest praca jelit. Przyznam się, że podczas odchudzania nie stosowałam żadnych wspomagaczy ani leków przeczyszczających. Normalnie i regularnie się wypróżniałam. W zeszłym tygodniu pierwszy raz sięgnęłam po lek przeczyszczający, gdyż wypróżnienie od kilku dni było niemożliwe. Nie są to jednak zaparcia, ponieważ nie mam ochoty na wizytę w toalecie. Tak jakby stolec się nie tworzył. Będę wdzięczna, jeśli dowiem się, czy są jakieś metody na przywrócenie prawidłowego postrzegania siebie, a w szczególności przywrócenia prawidłowej pracy jelit. Z poważaniem.

Dziś wracając do domu usłyszałam za plecami komentarz "anoreksja". Wstyd mi się przyznać, ale poczułam dumę, prawie wpadłam w euforię, naprawdę nabrałam siły. Wcale nie jestem chuda - jestem szczupła - i denerwuje mnie, gdy ktoś twierdzi inaczej. Zdania na mój temat są różne - większość osób, w tym lekarze, uważają, że wyglądam normalnie, a ja czuję się gruba. Nie miałam ostatnio okazji sprawdzić swojej wagi i widzę, jak tyję z dnia na dzień. Do tego jeszcze przestałam ćwiczyć około 1,5 miesiąca temu i naprawdę widać już wałeczki tłuszczu tu i ówdzie. Marzę, żeby się zważyć, ale nie mam gdzie, a chciałabym to zrobić bez świadków, bo boję się, co pokaże waga. Wiem, że anoreksja to poważna choroba, ale wręcz obsesyjnie wyszukuję na ulicy kobiety szczuplejsze ode mnie i nienawidzę je za to, że takie są. Jak przekonać siebie do siebie samej? Jak sobie wytłumaczyć, że można być szczęśliwym, mając BMI w normie? Proszę o pomoc!