Więc generalnie mam 18 lat, ważę...hm...zależy ale w granicach 62-64kg, wzrostu 164. No kobietą jestem. Nie ruszam się za bardzo, w sensie sportu nie uprawiam żadnego. Więc kiedyś ważyłam bardzo dużo, tzn koło 74kg. Potem gdy zaczęłam palić [przyznam się szczerze] schudłam do 66kg. i jakoś mi to nie przeszkadzało. A potem wpadłam w mini szał i chciałam więcej zejść. No i jeść przestałam. W ogóle praktycznie. Jakiś jeden jogurt na dzień, czyli może z 70 kalorii i schudłam do 60kg nawet. Pięknie, pięknie. Tylko potem było okej, zaczęłam jeść i w ogóle wszyscy o jak fajnie schudłaś, a teraz nie mogę wrócić, nie mogę skontrolować. Jem jak szalona, wszystko, wszędzie, ciągle, wydaję całe pieniądze, jakie mam na jedzenie, myślę o jedzeniu, a jednocześnie myślę, że nie powinnam jeść. I nie wiem co dalej? Zaczynam tyć przez to jedzenie, a generalnie to chciałabym ważyć koło 57, 58kg i nie wiem co zrobić? Może mi ktoś powie, tak mądrze jak mam przestać jeść. Oczywiście nie całkowicie, ale te napady to są masakryczne, bo to poważnie są WIELKIE ilości jedzenia. :< pomocy.

Dzień dobry. Mam 14 lat i przy wzroście ok. 165/166cm ważę 66 kg. Lubię ćwiczyć, lecz aktualnie w czasie zimy nie mam zbyt wiele opcji, więc jeżdżę prawie codziennie na rowerku stacjonarnym ok. 20 min. i robię 50 brzuszków. Przez ostatnie 2 miesiące starałam się ograniczać jedzenie, ćwiczyć, itp. i schudłam ok. 7 kg. Teraz nie piję napojów gazowanych, nie jem batoników, czekolady. Ale wydaje mi się, że mam chorą obsesję, ponieważ skończyłam dietę, a nadal obsesyjnie liczę kalorię. Ale moje pytanie brzmi : czy mam się jakoś odchudzać? I czy może mieć to jakieś skutki uboczne w przyszłości? I czy mogę spróbować tzw. diety trzyminutowej?

Dzień dobry! Moje ciągłe diety i wyrzeczenia doprowadziły mnie do momentu w moim życiu, kiedy czuję się koszmarnie... Nie wiem, od czego zacząć. Mam 165 cm i ważę ok. 50-51 kg. Schudłam po drastycznej diecie bez słodyczy, tłuszczy (teraz mam problem z powrotem miesiączki) i w bardzo krótkim czasie. Zaczęłam się odchudzać, ponieważ chciałam być atrakcyjna, wcześniej ważyłam 60-70 kg. Niestety, zauważyłam, że bardzo szybko zmieniam wagę, co nie jest dobre dla organizmu: potrafię przytyć 3 kg w weekend, kiedy obżeram się wszystkim, co mi wpadnie w ręce, i schudnąć 6 kg w miesiąc. Mam silną wolę i kiedy chciałam schudnąć, odmawiałam sobie wszystkiego, co kocham - a kocham jeść! Słodycze, czekoladę, pizzę... Niestety, po wielu wyposzczeniach organizmu wiem, że brakuje mi tego!!!

Teraz chciałabym utrzymać wagę i obiecałam sobie, że 2-3 razy w tygodniu pozwolę sobie na jakieś małe przyjemności, typu czekolada czy batonik... Niestety tu zaczyna się mój problem. Kiedy wezmę do buzi coś słodkiego, nie potrafię przestać. Przed chwilą skończyłam jeść słodycze, które wrzucałam w siebie przez 2 godziny, nie mogłam przestać, najchętniej bym teraz zwymiotowała, ponieważ czuję się źle, mam wyrzuty sumienia, zamuliło mnie, ale nie mogę... nie dam rady wymiotować, więc sięgam po tabletki przeczyszczające...

Czuje się źle z tym wszystkim. Po co tyle wyrzeczeń, odchudzania się, a teraz boję się, że przytyję!!! Ponieważ efekt jo-jo będzie na pewno... W dodatku jestem za granicą, nie mam możliwości iść do psychologa, mam stresującą pracę. Nie wiem, co robić, nie chcę tak żyć. Chciałabym móc jeść normalnie i się tym cieszyć. Zastanawiam się, co mi jest... Anoreksja to nie jest... Bulimia chyba też nie, bo nie wymiotuję, ale te ciągłe napady głodu!!! Dziś się najem, a jutro będę pościć cały dzień... Będę czuć się z tym źle i nieszczęśliwie... Proszę o pomoc!

Witam. Mam 19 lat. Od jakiegoś czasu wszyscy mi mówią, czy nie mam czasem jakiejś anoreksji albo bulimii. Po posiłkach nie wymiotuję - wręcz mam bardzo duży apetyt i z chęcią jem. Mam 167 cm wzrostu i ważę 42 kg. Mój chłopak nawet mi mówi, że schudłam. On również się martwi... Ogólnie to mam podejrzenie anemii. Z mamą nie chcę zaczynać tematu i pytać o poradę, bo będzie gadanie, że wyolbrzymiam i przesadzam, a mnie to naprawdę zaczyna martwić:( Proszę o szybką odpowiedź!!! Co mam zrobić? Pomocy!