Witam! Schudłem w ciągu ostatniego pół roku 30 kg. Miałem lekką nadwagę, więc musiałem trochę zrzucić, lecz teraz nie umiem przestać. To jest nałóg. Podoba mi się moje ciało i takie mogłoby być. Lecz ja ciągle chudnę. Nie potrafię już normalnie jeść, wciągnęło mnie to kompletnie. Zaczęło się od tego, że miało to być wyleczeniem z wszelkich kłopotów życiowych. Jednak przez to się rodzą same nowe. Chciałbym jeść normalnie. Nie umiem po prostu, po ludzku, nie umiem. Jak zjem dziennie 500 kcal, to jest święto. Wagi się pozbyłem w ramach walki z tym, jednak to nie pomaga, bo podświadomie czuję, że muszę się ciągle pilnować. Kiedyś byłem szczęśliwy z nadwagą, teraz jestem jedynie kłębkiem nerwów o świetnym wyglądzie. Nie chcę tak. Chcę poczuć szczęście ponownie.

Witam, mam 23 lata. Chciałabym rozwiać swoje obawy, które zasiał we mnie narzeczony. Wszystko zaczęło się od obsesyjnego postrzegania swojego ciała po zakończeniu kuracji rok temu sterydami z powodu wykrycia zmian naczyniowych na mózgu. Przyjmowałam je 3 miesiące, przytyłam prawie 10 kg. Ważyłam 67 kg przy 168 cm wzrostu. Dziś ważę 64 kg. I nienawidzę swojego ciała. Ciągle mam wrażenie, że ludzie przyglądają mi się. Potrafię nie jeść nic przez tydzień, tylko pić lub ostatecznie jogurt dziennie, jednak po tym przychodzi moment, kiedy wpycham w siebie górę jedzenia. Wszystko po kolei. Później jednak następują wyrzuty sumienia. Ważenie się i próby wymiotów, a jeśli nie daję rady, to środki przeczyszczające lub lewatywy, tylko aby pozbyć się tego z siebie i żeby nie przybrać na wadze.

Miesiączki nie mam po 4 miesiące. Nie potrafię się zaakceptować. Wszyscy twierdzą, że wyglądam normalnie i bardzo dobrze, ale zdaję sobie sprawę, że nie mają wyjścia. Zaczęłam się zastanawiać po interwencjach partnera, gdy widział mnie wymiotującą lub znalazł tabletki przeczyszczające lub leki odchudzające, bez których już sobie nie wyobrażam funkcjonowania. Jestem na 4 roku prawa i czynności wydalające jedzenie w okresach sesji się nasilają. Na przykład gdy stresuję się egzaminem nic nie jem, ale gdy go zdam, to wieczorem się zaczyna. Nie uważam, żebym była chora, raczej to może jakaś niegroźna obsesja, ale chciałabym poznać zdanie osoby innej. Pozdrawiam.

Szukam pomocy tutaj, bo nie wiem gdzie. Szukam pomocy, choć sama nie wiem jakiej. Więc tak: od sierpnia do początku grudnia schudłam 16 kg (47 kg przy 172 cm wzrostu), więc rodzice bardzo się zaniepokoili. Wyniszczyłam organizm, obecnie nie miesiączkuję. Zostałam zmuszona do normalnego jedzenia. Płakałam, kłóciłam się rodzicami, jadłam - przecież musiałam... Ale teraz się obżeram jak świnia! Bez przymusu. Na przykład dzisiaj na obiad zjadłam DUŻĄ miskę fasolki po bretońsku, z dwiema kromkami wieloziarnistego chleba; na śniadanie były platki ryżowe, zjadłam też dwa jabłka, marchewkę + 5 orzechów włoskich... To wszystko do godziny 14.00 od 7.00 rano. Od 14.00 nie jadłam nic. Takie objadanie (czasem jest jeszcze gorzej) jest teraz u mnie na porządku dziennym.

Nienawidzę siebie za to, mam wyrzuty sumienia, bolał mnie brzuch z przejedzenia. Trwa to już dwa tygodnie, dzień w dzień. Na początku wymiotowałam, ale teraz założono mi stały aparat na zęby i wiem, że nie mogę, próbowałam, ale nie dość, że całą rękę pocharatałam aparatem, to wiem, że zęby się niszczą. Przez to objadanie się przytyłam już całe 2 kg! Jak nad sobą panować? Ratunku... Chciałabym o wszystkim powiedzieć mamie, ale tak strasznie mi wstyd. Pomóżcie. Proszę.

Jestem 15-letnią kobietą o wzroście 168 i wadze 57 kg. Na wakacje w tym roku 8 lipca trafiłam do Szpitala Zdroje w Szczecinie na Oddział Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej. Pod koniec sierpnia wyszłam stamtąd. Leczyłam się na anoreksję. Moja najmniejsza, przy której trafiłam tam to 41 kg. Dziś jest lepiej, choć raz przybieram na wadze, a raz tracę... niedużo, ale jednak. Przybieram, bo objadam się (ostatnio często ze względów stresowych, gdyż czeka mnie 16 grudnia tego roku kontrola tam... bardzo tym się przejmuję, a do tego problemy z nauką, brak miesiączki, wypadanie włosów), a chudnę też ze względów stresowych, gdyż zżera mnie stres, więc są wahania wagi nieduże, bo od 1 kg do 2 kg.

Przez pierwszy miesiąc przebywania w domu było w miarę dobrze (nie przejadałam się, jadłam często, ale w mniejszych ilościach, oczywiście bez żadnych wstrętów do jedzenia, bo jem wszystko, zarówno tłuste jak i słodkie; byłam szczęśliwa, pełna sił i radości do życia; niczym się nie przejmowałam). Później zaczęły się pojawiać problemy (zaparcia, wzdęcia, objadanie się, oczywiście bez wymiotów i bez stosowania żadnych środków przeczyszczających, częste bóle brzucha, żołądka, kolki żołądkowe, bóle głowy, a nawet chwilowe zawroty głowy).

Nie wiem, co dalej robić, a w szczególności z zaparciami, wzdęciami i przejadaniem się w chwilach zdenerwowania. Bardzo proszę o radę. Oczywiście chodzę co tydzień do psychologa, a gdzieś co miesiąc mam spotkania rodzinne z psychologiem... biorę leki na uspokojenie i na zaparcia, ale one dają odwrotne rezultaty. Z każdym dniem czuję się gorzej i gorzej... nawet nie czuje tej magii świąt, które są za kilka dni. Byłam już na kontroli w Szczecinie i tam usłyszałam to samo, co inni mówią, czyli nie objadaj się, a twój metabolizm się ustatkuje, ale ja tak nie potrafię. Bardzo się staram każdego dnia, by się nie objadać, ale jak się dostanę do jedzenia, to nie mogę się opanować. Czuję, jakby nikt mnie i moich potrzeb nie rozumiał... Czuję się sama z jedzeniem.

Witam! Mam 14 lat, 163 cm wzrostu i ważę 46/47 kg. Nie jestem może jakaś gruba i niby mieszcze się w normie, ale chcę schudnąć szybko, co chyba jest kłopotliwe. Źle się czuję w swoim ciele, czuję się zbyt gruba. Kiedyś byłam szczuplejsza i znów chcę taka być. Moim celem jest około 42 kg, sądzę, że z taką wagą będę dobrze wyglądać. Nie jadam mięsa, co z góry chcę zaznaczyć. Moja przyjaciółka wpadła w anoreksje i nie chcę sama w nią wpaść, więc zwracam się o pomoc do specjalisty. Schudnąć muszę, tego jestem pewna, więc zapewnienia, że nie muszę i moje BMI jest w porządku, mnie nie będą interesować. Jeśli nie pomogą mi Państwo, będę się odchudzała na własną rękę. Najbardziej mi zależy bym schudła z ud, brzucha. Natomiast wolałabym, żeby nie zmalał mi biust i pośladki :D bardzo proszę o pomoc w wybraniu dla mnie dobrych ćwiczeń i diety bezmięsnej i by nie było w niej warzyw powodujących opaleniznę.

Witam. Jestem dziewczyną, mam 15 lat, przy wzroście 178 cm ważę 80 kg. Nie potrafię schudnąć, nie wiem co robić? Nie ćwiczę na wf., ponieważ mam poważną kontuzję ręki. Mój cel to zrzucenie 15 kg. Chciałabym schudnąć na długo, więc chcę to zrobić z głową. Nie wiem, jaką stosować dietę oraz czy ćwiczenia w domu coś pomogą. A jeśli tak, to jakie, oraz jak długo mam dziennie ćwiczyć? Czy spacery z psem będą dobre? Dodatkowo chcę ćwiczyć sama w domu. No i mój największy problem - dieta. Wiele razy próbowałam ograniczyć jedzenie, ale nigdy mi się nie udało. Od zawsze mam nadwagę. Mam słabą wolę, kiedy stosuję jakąś dietę, to cały czas jestem głodna. Przed wyjściem do szkoły nie jem nic. W szkole jem śniadanie, jak przechodzę do domu to jem obiad. Moja mama gotuje niezdrowo, dlatego obiadu jem małe ilości. No i później kolacja, najczęściej są to kanapki. Często jem słodycze. Jeśli chodzi o picie, to najczęściej piję zieloną herbatę bez cukru. Chciałabym wiedzieć, jak powinny wyglądać moje posiłki wskazówki, czego unikać, a co jeść, oraz jakie ćwiczenia wykonywać? No i ostatnie pytanie, jeśli będę systematycznie ćwiczyć oraz trzymać się rygorystycznie diety, to  ile czasu zajmie mi zrzucenie 15 kg? Z góry dziękuję i błagam o pomoc. 

Witam, pisałam już chyba z 3 pytania, ale napiszę jeszcze raz. Bardzo lubię odpowiedzi Państwa. Mam 14 lat, 166 cm, a moja masa ciała obecnie wynosi 56 kg, bo w tydzień schudłam 1,4 kg . Codziennie robię minimum 100 brzuszków, tańczę 2 godziny i inne ćwiczenia. Postanowiłam zapisać, ile kalorii dziennie spożywam, mam książkę z tabelą i mi wyszło, że zaczynałam od 1890 kal dziennie, a teraz to jest ledwie 1200 kal. Chcę schudnąć i ważyć 48 kg i będę do tego dążyć. Wchodziłam na abccwiczenia.pl, ale filmiki nie działają ;(. Oglądam blogi anorektyczek. Myślę, aby być chuda, a jak coś zjem, to mam wyrzuty sumienia i myślę po co to zjadłam. Nie wiem, co myśleć? Może Pan/i coś mi doradzi? Mieszkam na wsi, to nie mam za dużo możliwości. Tata mi mówi, że jestem gruba... i wierze w to, przedtem jak jadłam posiłek, to mnie bolał brzuch i teraz jest podobnie, ale ból się zmniejszył .