Jestem 14-latką. Od dłuższego czasu się odchudzam. Jem do 750 kcal dziennie, jednak stopniowo staram się powiększać ilość kalorii. Przeszłam etap bulimii, ale rodzina się zorientowała, że wymiotuję, więc zaczęłam malutko jeść. Na początku było 600 kcal na dzień, maksymalne kontrolowanie wagi... Po osiągnięciu celu (45 kg przy wzroście 164 cm), naczytałam się na temat efektu jo-jo i postanowiłam bardzo stopniowo dodawać jedzenie. Średnio co 2 tygodnie dodawałam 100 kcal. W święta jednak znowu zaczęłam się ograniczać. Teraz nawet nie sprawdzam wagi, bo znowu przesadnie zaczęłabym ją kontrolować. W każdym razie przy ostatnim ważeniu były 42 kg... Zwracam się do was z tym problemem, ponieważ zatrzymał mi się okres i zaczęłam się bać konsekwencji. Chciałabym żyć normalnie, ale na myśl o dodatkowych kilogramach robi mi się słabo. Może ta choroba (bo tak to mogę świadomie nazwać) to nie depresja, ale ma jakieś powiązanie. Ogólnie to wszystko zaczęło się przez coś w rodzaju depresji - siostra poniżała mnie, wbijała do głowy, że jestem gruba, miałam tego dość i uznałam, że odchudzanie to mój sposób na osiągnięcie szczęścia. Nie zgłoszę się do psychologa, nie mam na to siły. Poza tym rodziny na to nie stać. Jesteście moją ostatnią deską ratunku, błagam o wsparcie i jakąś radę, bo sama sobie nie poradzę, a mogę tylko zaszkodzić.

Witam, że od roku mam problemy z jedzeniem. Zrzucam i przybieram na wadze. Gnębiące mnie nieustanne myślenie o jedzeniu, przeliczanie kalorii, myślenie co zjem, co zjadłam, co mogę zjeść, nastroje depresyjne z tego powodu. To wszystko składa się na mój problem, który jest nieco bardziej skomplikowany niż ten zarys. Zaczęło się od niewinnego odchudzania 1,5 roku temu, wówczas szybko schudłam, jednak bardzo szybko przytyłam. Zaczęłam się odchudzać ponownie pół roku później i tak zaczęły się kłopoty. Przeliczanie wszystkich kalorii, codzienne uprawianie sportu, nieustanne myślenie o jedzeniu, brak uczucia głodu i sytości, nastroje smutku, depresji, bezsensu. Czy brak odczuwania najedzenia jest efektem odchudzania? Czy to już anoreksja? W tej chwili ważę 55,5 kg przy wzroście 178 cm. Nie wiem, co mam dalej robić, bardzo proszę o pomoc.

Mam 28 lat, urodziłam 3 dzieci. Zawsze byłam szczupła, przy wzroście 163 cm ważyłam 55-58 kilo, teraz ważę 74. Próbowałam stosować różne diety i jeść regularnie posiłki, ale przy moim tempie życia, stresach jakie wiążą się z chorobą dziecka, jest to trudne. Jak uporać się z tłuszczykiem, który nagromadził się wokół mojej talii?

Mam 17 lat. Od 4 miesięcy choruję na anoreksję. Trafiłam do szpitala na depresję, miałam lekką niedowagę. Wtedy nikt jeszcze nie wiedział o tym, że się tak drastycznie odchudzałam. Przez przypadek wyszło to na jaw. Wyszłam ze szpitala z wagą 53 przy wzroście 174 cm. Teraz jest jeszcze gorzej. Jak wcześniej musiałam odmawiać sobie jedzenia, to teraz nie mam na nic ochoty. Nie chcę tej całej anoreksji, ale ona jest silniejsza ode mnie... Wiem, że muszę jeść, zmuszam się. Dziennie udaje mi się zjeść ok. 800 kcal. Ciągłe poczucie winy, ciągłe ograniczanie jedzenia... Ja już nie mogę tak dłużej żyć. Sama nie wiem, czego chcę. Czasami coś mi mówi, że dobrze robię, a innym razem wiem, że nie jest to dla mnie dobre. Co mam robić? Idę do psychologa od zaburzeń odżywiania, ale czuję, że nie dam sobie rady. Jest mi ciągle niedobrze, nic nie przyjmuję. Co robić? :(