Mam 13 lat, 161 cm i ważę 62 kg. Jestem gruba, że masakra :( ale to jest najgorsze, że wszystko mam OK, tylko ten brzuchol, wygladam jak bym była w 1 miesiącu ciąży. Pływam 3 razy w tygodniu i 2 razy na tydzień tańczę. Na tańcach robimy po 500 brzuszków zwykłych i 200 ukośnych. To zobaczcie - w tygodniu robię 1400 brzuszków!!! I jeszcze robię w domu po 100. A nadal mam brzuch. Wychodzę na basen w stroju, wszystkie dziewczyny mają piękne brzuchy, tylko nie ja, jak tańczę, to też bardzo mi to przeszkadza. JESTEM GRUBA I KONIEC. PROSZĘ, POMOCY

Córka waży 91 kg, ma 16 lat, 173 cm wzrostu, jest bardzo aktywna fizycznie. Poza 4 godz. lekcji W-fu w szkole uczęszcza na lekcje tańca 5 godz w tygodniu. Wcześniej stosowała diety pod okiem dietetyków. Niestety każdy z nich nas "zostawił", gdyż nie potrafili sobie poradzić z brakiem utraty wagi przez córkę przy ich dietach. W rodzinie występuje nadwaga u dziadków. Byłam z córką u lekarza rok temu - kazał czekać, bo dziecko wyrośnie. Na razie rośnie tylko waga! Jadłospis jest bardzo wzorcowy jak u dietetyków: 5 posiłków 1200 kcal. Dieta redukcyjna dla młodzieży Centrum Leczenia Otyłości. Córka traci max 3 -4 kg w przeciągu 1.5 miesiąca. Następnie waga zatrzymuje się i jest nie do ruszenia. Nie występują choroby przewlekłe. Miała robiony pomiar tłuszczu i wody w organizmie, i w trakcie diety spadała ilość tłuszczu, ale za każdym razem ilość wody w organizmie wzrastała, a z tą właśnie wodą żaden dotąd dietetyk sobie nie radził! Dlatego proszę gorąco o pomoc. Co mogę zrobić, aby pomóc córce? Badania tarczycy są prawidłowe.

Mam na imię Patrycja i mam 12 lat. Ważę 59 kg i mam 156 cm wzrostu. Chcę szybko schudnąć, więc dużo ćwiczę, nawet jestem dobra z wf., ale mam nadwagę. Wszystkie koleżanki w mojej klasie i w szkole mają przynajmniej 2 kg niedowagi, więc ja też chcę mieć. Głodzę się już przez całe święta i straciłam 3 kg, ale cały czas mam nadwagę. Boję się, że w szkole zaczną mnie przezywać. Proszę o pomoc.

Jestem dziewczyną, mam 17 lat. 1,5 roku temu ważyłam 73 kg i zaczęłam się odchudzać. W ciągu 3 miesięcy schudłam do 56 kg. Cieszyłam się i dalej się głodziłam, jedząc nawet jabłko dziennie albo nic. Na początku wakacji zaczęłam normalnie jeść, bo rodzice zauważyli, że jem niewiele. Mimo że jadłam małe porcje i często, to moja waga rosła. Tak jest do dzisiaj, dlatego jeżeli zjem dużo, to na drugi dzień się głodzę. Czasami już wieczorem robie listę rzeczy, które zjem następnego dnia. Mam obsesję na punkcie jedzenia. O jedzeniu myślę prawie cały czas i nie mogę przestać. Próbowałam powoli przyzwyczajać się do większych porcji jedzenia, ale i tak tyję, nie wiem już, co mam robić. Nie chcę cały czas mieć w głowie poukładanych rzeczy, które mam zjeść. Dzisiaj ważę 58 kg i czuję się dobrze, ale trudno mi utrzymać tę wagę, dlatego bardzo proszę o poradę. Nie chcę iść do poradni albo jakiegoś lekarza.

Witam. Mam 20 lat, 2 lata temu rozstałam sie z chłopakiem, z którym byłam w kilkuletnim, stałym związku, i od tamtej pory uznałam, że moje życie jest tylko i wyłacznie w moich rękach. No więc, rok temu zaczęłam się odchudzać. To było w wakacje, stosowałam dietę, środki przeczyszczające, zaczęłam unikać przyjaciół, bo nie miałam już pomysłów na wymówki, dlaczgo nie jem lodów, nie wypiję soku, piwa itp.

Kiedy wakacje się skończyły, wróciłam do szkoły, w końcu udało mi się zerwać z dietą, znów nawiązałam kontaky z przyjaciółkami i było jak kiedyś... do czasu studniówki... Po raz kolejny rozpoczęłam dietę i byłam chyba jedyną osobą zadowoloną z faktu, że na studniówce nie ma alkoholu (jak wiadomo dlatego, że jest on bardzo kaloryczny). Moja dieta do czasu matury, można powiedzieć, była zdrowa - jadłam pełnoziarniste pieczywo, białe mięso, unikałam tylko tłuszczu, słodyczy i zbędnych kalorii ze słodkich napojów czy drinków. Kiedy otrzymałam świadectwo maturalne (mature zdałam), wyjechałam do Poznania, miasta, w którym samodzielnie miałam rozpocząć dorosłe życie. To właśnie tam rozpoczęło się coś, czego teraz nie umiem zatrzymać...

Na studia się dostałam, ale miałam jeszcze wakacje, więc rozpoczęłam pracę, aby udowodnić rodzicom, że potrafię sobie poradzić (zresztą ojciec od zawsze mi mówił, że muszę sama na wszystko ciężko pracować, bo inaczej nic nie osiągnę i do niczego nie dojdę). No więc, właśnie wtedy ponownie zaczęłam stosować tabletki odchudzające, środki przeczyszczające. Powoli traciłam na wadze, ale to było dla mnie za mało. Ciągle obniżałam próg idealnej wagi. Powoli eliminowałam kolejne produkty z mojej diety. Moja najniższa waga to 48 kg (chciałąbym osiągnąć 47) przy wzroście 165 cm. Wtedy nie jadłam już nic, ani mięsa, ani chleba, tylko i wyłacznie np. jabłka lub czerwoną kapustę, czasem jogurt, no i oczywiście kawa, ale czułam się świetnie. Czułam, że mogę nauczyć się na egzaminy i zdać je bez problemu, że nie zawiodę ojca i siebie samą, że udowodnię iż dam sobie radę na studiach w obcym mieście.

Po pewnym czasie zaczęłam cierpieć na bardzo bolesne skurcze - bóle żołądka, ale to było przed samymi świętami. Wiedziałam, że pojadę do domu i na Wigilii będę musiała coś jeść, więc się tymi bólami nie martwiłam. Raczej faktem, że będę musiała w domu jeść. No i miałam rację. Dziś się ważyłam (ta waga może być trochę rozregulowana), ale wskazuje 50-51 kg! Jestem załamana, czuję się okropnie. Czuję, że na najbliższe egzaminy, które będę miała już w styczniu, nie dam rady się nauczyć, że ich nie zdam, a nie mogę mieć żadnych poprawek. Czuję, że wszystko zawaliłam. Jutro wyjeżdżam od rodziców i wiem, że pierwsze co zrobię, to znów rozpoczynam dietę.

Muszę znów mieć kontrolę, dojść do wyznaczonej wagi, zdać egzaminy, aha i jeszcze w przyszłym roku dostać się na dodatkowe zaoczne studia, bo czuję, że tylko jedne to za mało. Wiem, że to, co opisuję, może wskazywać na anoreksje, ale ja naprawdę nie wyglądam jak anorektyczka, nie ważę 42 kg, i to chyba nie możliwe, żebym była chora, skoro przez świeta jadłam, prawda? Ja nie chcę być chora, naprawdę, chcę być tylko szczupła i szczęśliwa jak kiedyś... Przepraszam, że moja wypowiedź jest taka długa, ale ja naprawdę już nie wiem, czy coś mi jest i powinnam się martwić, czy tylko panikuję? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam,

jeśli chodzi o odpowiedzi na pytania, to: 1.Podaj swoją masę ciała, wiek, płeć, tryb życia oraz stopień aktywności fizycznej. 53kg, 15, kobieta, aktywność w sumie żadna, tryb życia śpiąco-siedzący 2.Czy wcześniej podejmowałeś/aś próby odchudzania się? Jakie diety stosowałeś/aś? Nie było takich prób, nigdy nie miałam problemów z wagą. 3. Czy w Twojej rodzinie występuje otyłość lub nadwaga? Nie 4.Czy byłeś/aś u lekarza, aby wykluczyć chorobowe przyczyn wystąpienia otyłości? Nie. 5. Podaj swój przykładowy jadłospis (najlepiej dwudniowy 1 dzień powszedni, 1 dzień z weekendu wraz z rodzajem posiłku, godziną, napojami oraz wielkością porcji). Dzień powszedni: śniadanie ok. 8- kanapki z serem i szynką i sok obiad ok13-np. naleśniki; kolacja - z reguły nie jem, jeśli już to albo kanapki . 6.Czy chorujesz na choroby przewlekłe? Nie.