Otóż to się zaczęło 2,5 roku temu. Przestałam normalnie jeść. Wydaje mi się, że przyczyna mogła tkwić w tym, że moja mama ma nadwagę i całe życie się odchudza. Więc ja, widząc, że i ona, też chciałam spróbować. Nie miałam wtedy żadnej nadwagi, wygladalam normalnie - przy 168 cm wzrostu ważyłam 57 kg. Rywalizowałam też potajemnie z koleżanką, która była bardzo chuda i wysoka (modelka) i chciałam jej dorównać chudością, bo jej nie cierpię i nie chciałam być gorsza.

No więc, wypróbowałam od koleżanki dietę kopenhaską i stwierdziłam, że zrobię ją. Było ciężko. Pierwszego dnia załamałam się, byłam głodna, ale przetrwałam ten pierwszy dzień i gdy byłam na czwartym, nawet się już przyzwyczaiłam i pociągnęłam tę dietę do końca. Schudłam z 57 kg do 52. Początkowo zadowolona nie chciałam nic jeść, bo przecież przytyję, a nie chciałam tego, by robienie tej diety było na marne... No, ale trochę mi nie wyszło i zaczęłam jeść normalnie. Jadłam trochę za dużo i w końcu odrobiłam te 3 kg i ważyłam 55. Naturalnie, bardzo często wchodziłam na wagę, żeby wszystko kontrolować. Pojechałam wtedy na imprezę i widziałam tam moją rywalkę. Pomyślałam, jaka ona chuda, eh, a ja? Przytylam 3 kg.

Dowiedziałam się, że ona musi jeszcze schudnąć 5 kg, żeby wyglądać jak totalny patyk, więc myślę, że ja też powinnam schudnąć, bo jestem gruba. Więc nastepnego dnia, w niedzielę, od razu zaczęłam kopenhaską drugi raz. Szybko i dobrze poszło, miałam jakaś motywację, że nie mogę być gorsza, więc zrobiłam 13 dni; trochę mi było słabo, ale ogólnie nie narzekałam. Weszłam na wagę 14 dnia i patrzę, że mam 50 kg:)) Wyglądałam super. Byłam na zakupach i wszystko co przymierzyłam, wyglądało na mnie idealnie ;] Nie miałam miesiączki, ale jakoś tego nie przeżywałam, nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to przyczyna anoreksji. 

W końcu zaczęłam postrzegać się jako grubą osobę. Chciałam ważyć 45 kg. Mogłam zrobić tę kopenhaską nawet trzeci raz, ale jakoś mama już mi nie pozwalała. Uważała, że mi gnaty wychodzą i że będę chora... No i tak wyszło, że już więcej nie chudłam. Może ważyłam 49 kg, ale to max. W końcu minął miesiąc, nastały wakacje, trochę padało, nudziło mi się i zaczęłam jeść. Jeszcze miałam problem, że chłopak mnie nie chce i wtedy stwierdziłam, że po co się odchudzać, bo przecież on mnie nie chce. W ciągu wakacji przytyłam 7 kg, do 57. A ta dziewczyna była chuda jak patyk, kiedy ją spotkałam pewnego razu. Ona wciąż chudła, a ja już ledwo sie dopinam w moją XS sukienkę. Znowu stwierdziłam, że trzeba się odchudzać.

Od tamtego lata wpadłam w błędne koło. W drugiej klasie LO prowadziłam głodówki, biegałam, ćwiczyłam, jadłam tylko twarożek naturalny i jabłko, i tak potrafiłam robić przez 10 dni. Chudłam 6 kg przez 10 dni, a potem miałam napady, jadłam ile wlezie, obżerałam się, a potem głodziłam i tak w kółko i w kółko. Stosowalam też 5 torebek środków przeczyszczających. Codziennie się ważyłam (do dziś tak jest).

W trzeciej klasie LO nie widziałam 55 kg na wadze. Jestem teraz w okolicy 60 kg i jak tylko widzę na wadze 59,5, obżeram się i wracam do 62 kg. Kiedy jest piątek, wiem, że nie idę do szkoly, nikt mnie nie widzi, wiem, że mogę jeść, ile chcę, bo nie wychodzę z domu... Tak jest co weekend. Ogólnie moje życie polega teraz na jedzeniu, wymyślaniu diet dziwnych, które mi nie wychodzą, i obżeranie się, głównie słodyczami. Potrafię zjeść jednego dnia snickersa, dużą czekoladę całą, 7days max, z 10 kanapek, duże chipsy, obiad... Tak wygląda moje życie, a na dodatek, kiedy mówię o tym rodzicom, oni tego nie rozumieją. Nikt mnie nie rozumie i jestem z tym problemem sama. Oni tylko mówią, żebym jadła normalnie, ale to nie jest takie łatwe!!! Ja tylko myślę każdego dnia, co zjeść, czy jeść dużo, czy nie. To jest straszne:(

Jestem w klasie 6. Mam 140 centymetrów wzrostu i ważę 40 kilogramów... Nie jem za dużo, ale też nie unikam jedzenia jak ognia, widać mi żebra i niektóre kości na rękach. Tylko czasem odmawiam zjedzenia śniadania lub kolacji, a czasem nie chce mi się jeść cały dzień. Zdarza się, że czasem zasłabnę, ale nie mdleję ani nie jadę do szpitala. Nie dbam o to, czy jestem za gruba lub za chuda. Chciałabym się dowiedzieć od was, czy powinnam się udać z tym do lekarza, czy po prostu zacząć więcej jeść...

JESTEM 24-LETNIĄ KOBIETĄ O WADZE CIAŁA 55 KG PRZY WZROŚCIE 169 CM. ZAWSZE BYŁAM SZCZUPŁĄ OSOBĄ, MOJA WAGA NIE PRZEKRACZAŁA 50 KG. PO TYM JAK STRACIŁAM PRACĘ,  PRZYTYŁAM DO 63 KG, Z CZYM NIE MOGŁAM SIĘ POGODZIĆ, DLATEGO ZACZĘŁAM WALCZYĆ O SWOJĄ WAGĘ. OGRANICZYŁAM STOSOWANIE TŁUSZCZY, JEDNAK OD CZASU DO CZASU POZWALAŁAM SOBIE NA WYPAD DO MACDONALDA, CZY SŁODKIE CO NIECO. WŁAŚCIWIE NIE ODMAWIAŁAM SOBIE NICZEGO, TYLKO W MAŁYCH ILOŚCIACH. JADŁAM KOLACJĘ, JEDNAK ZAWSZE MINIMUM 2 GODZINY PRZED SNEM ORAZ SPOŻYWAŁAM WIĘCEJ WARZYW. PRZY TYM MAŁO ĆWICZYŁAM, JEDNAK SCHUDŁAM I W TEJ CHWILI WAŻĘ 55 KG. NIE CHORUJĘ NA CHOROBY PRZEWLEKŁE, MOJA MAMA MA ZNACZNĄ NADWAGĘ. ZACZĘŁAM TAKŻE PIĆ ZIELONĄ I CZERWONĄ HERBATĘ. SPOŻYWAM DUŻO KAWY, KTÓRĄ NIESTETY SŁODZĘ (ZASTANAWIAM SIĘ NAD STOSOWANIEM SŁODZIKA?). ZIEMNIAKI ZASTĄPIŁAM RYŻEM, SPOŻYWAM MAKARON TYLKO W MAŁYCH ILOŚCIACH ORAZ ŻÓŁTY SER, NIE ODPUŚCIŁAM SOBIE NAPOJÓW GAZOWANYCH, NAWET PEPSI ,CHOĆ TERAZ NIE SPOŻYWAM JEJ TAK CZĘSTO JAK KIEDYŚ. CHCIAŁABYM SCHUDNĄĆ JESZCZE KILKA KILOGRAMÓW (CHCĘ WAŻYĆ OK. 50 KG). PO SZYBKIM PRZYTYCIU POZOSTAŁY MI ROZSTĘPY NA NOGACH ORAZ BIODRACH, BYŁAM Z NIMI U CHIRURGA, ZAPISAŁ MI MAŚĆ - ZERO SKUTECZNOŚCI ,STOSOWAŁAM SYSTEMATYCZNIE. OBECNIE SAME ZACZĘŁY BLEDNĄĆ. CZY HERBATKI ODCHUDZAJĄCE POMOGĄ MI SCHUDNĄĆ? Z JAKICH PRODUKTÓW ZREZYGNOWAĆ LUB JAKĄ DIETĘ ZACZĄĆ STOSOWAĆ? NA PEWNO MUSZĘ SIĘ WIĘCEJ RUSZAĆ, JEDNAK CHCĘ ZAZNACZYĆ, ŻE JESTEM PO OPERACJI SKOLIOZY (6 LAT). NA JAKIE ĆWICZENIA MOGĘ SOBIE POZWOLIĆ? Z GÓRY DZIĘKUJĘ ZA ODPOWIEDŹ.

Witam - mam 16 lat i mam pewien problem. Po raz kolejny dopadł mnie nieokreślony jeszcze przez nikogo stan. W tym roku już zdarzyło mi się to 3, a może 4 razy, i chcę w końcu to zatrzymać. Wszystko zaczyna się od tego, że zaczynam dużo jeść, potem mam ochotę wszystko zwymiotować i czasami muszę się zmuszać, bo jest to nieprzyjemne uczucie. Po kilku dniach - góra po tygodniu - zaczynam smutnieć - na początku tylko na wieczór, więc za dnia nikt nie widzi, że jest mi źle. Również dopada mnie silna chęć prawie ciągłego spania - nie mam siły na naukę, co jest bardzo uciążliwe - w końcu chiałoby się mieć dobre oceny, a tym bardziej rodzice by chcieli. Teraz zaczyna się tak jakby kolejna faza - wszystko, co powyżej opisałam, w większym lub mniejszym stopniu, plus chęć płakania. Prawie przez cały dzień chowałam się po łazienkach i płakałam, nie wiem czemu. Najgorsze jest to, że jutro jest szkoła, a wtedy jest trudno schować się przed ludźmi. Proszę o pomoc, o jakąś podpowiedź - cokolwiek ...

Mam 12 lat, 156 cm, 43 kg. Podczas wakacji schudłam 10 kg. Chodzę na basen parę razy w tygodniu. Chcę nadal brać udział w sekcji pływackiej, więc zrobiłam badania sportowca. Wyniki wyszły pomyślnie, ale stwierdzono niedowagę ok. 2 kg. Na początku nie przejmowałam się tym i nadal myślałam jakby tu jeszcze schudnąć, ale potem nauczyciele zwrócili mojej mamie uwagę, że w ogóle się nie uśmiecham i jakoś marnieję w oczach. Tata nawet powiedział, że utraciłam masę mięśniową i wyglądam jak szkielet. Mam w miesiąc przytyć 2 kg, a moja waga wciąż stoi, chociaż ostatnio jem znacznie więcej, a czasem nawet boli mnie brzuch od jedzenia. Teraz moja figura nie wygląda najlepiej, nie podoba mi się. Mam lekko wypchany brzuch i więcej tłuszczu. Jak mam zwiększyć swoją wagę o 2 kg, nie zmieniając bardzo wyglądu?