Histeria - Pytania do specjalistów, strona 5

Jakie mogę być przyczyny kłopotów ze snem u 16-miesięcznego dziecka?

Dobry wieczór, Mamy 16 miesięcznego synka, od zawsze źle sypial ale od ostatnich dwóch tygodni jest jakaś masakra. Mały budzi sie codziennie po kilka razy w nocy, z ogromnym płaczem, wygina się wpada w histerie, u mnie na rękach...

odpowiada 1 ekspert:

Lek. Aleksandra Witkowska

Dotyczy: Histeria Pediatria Dziecko Sen niemowlęcia

Co zrobić, aby pójście do przedszkola nie wiązało się dla dziecka że stresem?

Mój syn 24 m od września idzie do małego przedszkola. Nie wiem jak mu pomóc, aby rozstanie z mama było jak najmniej stresujacym przeżyciem. Zwłaszcza że synek był tylko że mną do tej pory. Sprawa jest o tyle trudna, ze...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Anna Szyda

Dotyczy: Histeria Psychologia Psychoterapia Dziecko

Jak rozstać się z partnerem, który mnie szantażuje?

Od 4 lat jestem w związku z którego wielokrotnie próbowałam wyjść poniewaz on mnie nie szanuje zdarzalo sie ze podczas kłótni mnie uderzyl itp. Zawsze gdy próbuje to skończyć on dostaję histerii szantazuje grozi ze sie zabije albo mnie obraza...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Tomasz Kościelny

Dotyczy: Histeria Psychologia Psychoterapia Rozstanie Relacje z partnerem

Czy taka nerwowość i ataki paniki mogą mieć podłoże psychiczne?

Witam. Zauważyłam ostatnio że jestem bardzo nerwowa, łatwo się denerwuje, czasami wpadam aż w histerie/panikę, bardzo łatwo mnie wyprowadzić z równowagi i rzadko ale zdarza się że nie chce nic robić, bo to bez sensu, bo i...

odpowiada 1 ekspert:

Lek. Wiesław Łuczkowski

Dotyczy: Hormony Histeria Niedoczynność tarczycy Rozmaz krwi obwodowej Psychiatria Antykoncepcja hormonalna Tarczyca

Toksyczny związek z żoną, która jest fanatyczką religijna i histeryczką

Witam, Od kilku lat tkwię w toksycznym związku, moja żona jest fanatyczką religijną, a do tego histeryczką. Nie dogadujemy się, oboje byliśmy w tej religii, ale ja z niej wyszedłem, bo nosi znamiona sekty. Bardzo źle czułem się psychicznie gdy... Witam, Od kilku lat tkwię w toksycznym związku, moja żona jest fanatyczką religijną, a do tego histeryczką. Nie dogadujemy się, oboje byliśmy w tej religii, ale ja z niej wyszedłem, bo nosi znamiona sekty. Bardzo źle czułem się psychicznie gdy w niej byłem , miewałem stany depresyjne i próbowałem sobie pomóc sięgając cześto po alkohol. W końcu zrozumiałem, że nie chce i nie mogę tak żyć. Znalazłem w internecie dowody na to, że to sekta, że okłamują ludzi itp. Próbowałem delikatnie porozmawiać z Żoną, przedstawić racjonalne dowody i powody, ona absolutnie nie chciała mnie słuchać, krzyczała mi swoje, a potem zatykała uszy, uciekała , zamykała się w pokoju i krzyczała do mnie , żebym nawet nie próbował jej odciągnąć, nie potrafiłem i nie potrafie do niej dotrzeć. Gdy odchodziłem od tej religii, szantażowała mnie emocjonalnie, straszyła, że ma stany zawałowe, szantażowała samobójstwem, mdlała itp. Bardzo się wtedy przestraszyłem, ale postawiłem na swoim i odszedłem. Do dziś ona ciągle namawia mnie do swojej religii,. Nie chce do tego wracać.Próbuje z nią rozmawiać, ale jak grochem o ścianę. Ciągle mnie kontroluje i ocenia przez pryzmat nakazów i zakazów tej religii ( a jest ich dużo) Gdy chciałem spotkać się na święta z rodziną, której nie mam n a codzień, trzy dni robiła mi sceny jak poprzednio- krzyczała, płakała, ale słuchać nie chciała. Chciałem żeby jechała ze mną , ale była zła , że wogóle chce jechać. Nie mogę normalnie żyć i funkcjonować, robić tego co chce , bo na każdym kroku jest jakiś zakaz- nakaz religijny, i ona zaraz robi sceny i ma pretensje. Mam dość, psychicznie jestem na skraju załamania nerwowego. Żeby nie było kłótni i było normalnie, muszę "być posłuszny" robić tak jak ona chce wtedy jest spokój... Chce się wyprowadzić, bo ja nigdy nie wrócę do tej religii, a ona twierdzi, że nigdy nie odejdzie i jak pisałem wcześniej nie mogę do niej dotrzeć, każda próba rozmowy na poziomie dwojga dorosłych ludzi kończy się jej histerią- wykrzykuje mi swoje, a potem reaguje jak dziecko, zatyka uszy, zamyka się w pokoju i krzyczy, płacze- histeryzuje. Podjąłem już decyzje o wyprowadzce, próbowałem jej to powiedzieć,-że skoro razem nam nie po drodze, to może powinniśmy żyć osobno, że może powinna znaleźć kogoś, kto będzie czuł i myślał tak jak ona, bo pomiędzy nami nie ma zgodności, ale do niej to nie dociera- Powiedziała mi , że ona wierzy, że ja wróce do tej religii i że ona sobie tego nie wyobraża żebym ja odszedł od niej.... Mój problem polega na tym, że z jednej strony che jej powiedzieć o wyprowadzce, ale boje się, że znowu zrobi mi straszne jazdy, będzie szantażować samobójstwem, zawałem, że nie pozwoli mi odejść i będzie robiła wszystko , żeby mnie zatrzymać, że nie cofnie się przed niczym itp. Z drugiej strony myślę, że lepiej było by wyprowadzić się pod jej nieobecność i zostawić list w którym wszystko wyjaśniam. Tu z kolei boje się, że to będzie nie fair i zaskoczę ją do tego stopnia, że faktycznie sobie coś zrobi albo nie wytrzyma emocjonalnie. Proszę o poradę / pomoc, nie wiem co robić, jak tą sprawę załatwić

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Joanna Lida

Dotyczy: Histeria Psychologia Myśli samobójcze Toksyczne związki

Chciałem prosić o poradę psychologiczną

Dzień dobry, Chciałem prosić o poradę psychologiczną. Problem, który opiszę dotyczy moich rodziców, z którymi relację mogę określić jako "toksyczną". Mam 25 lat, obecnie mieszkam u babci ( mamą mojej mamy) od ponad roku. Sytuacja w domu zmusiła mnie do...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Cukrzyca Histeria Psychologia Psychoterapia Zazdrość w związku Dziecko Relacje z rodzicami i teściami

Czy jestem w toksycznym związku?

Dzień dobry, Ostatnio i czytałam się na temat toksycznych związków i zaczęłam zastanawiać się czy mój taki nie jest. Jestem ze starszym od siebie partnerem. To dobry człowiek po przejściach, zakochaliśmy się w sobie dość szybko. Sprzeczamy się dość często,...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Sylwia Wilk

Dotyczy: Histeria Uzależnienie od alkoholu Psychologia Toksyczne związki

Dziwne zachowanie synka najbliższej przyjaciółki

Witam serdecznie, Postanowiłam zadać pytanie odnośnie zachowania synka najbliższej przyjaciółki, po to, aby spróbować Jej pomoc i zrozumieć przyczynę zachowania Jej Synka. Syn przyjaciółki ma prawie 5 lat i niestety, od jakiegoś roku, Jego zachowanie zaczyna znacząco odbiegać od zachowania... Witam serdecznie, Postanowiłam zadać pytanie odnośnie zachowania synka najbliższej przyjaciółki, po to, aby spróbować Jej pomoc i zrozumieć przyczynę zachowania Jej Synka. Syn przyjaciółki ma prawie 5 lat i niestety, od jakiegoś roku, Jego zachowanie zaczyna znacząco odbiegać od zachowania rówieśników (w tym mojej 5-letniej córy). Chłopczyk sprawia wrażenie jakby nie rozumiał wydawanych Mu poleceń czy prostych pytań kierowanych w Jego kierunku. Na pytania zadawane przez Mamę (lub kogokolwiek innego) odpowiada zazwyczaj jednym słowem, często stawiając Siebie w trzeciej osobie (nie mówi "jestem głodny" tylko "Mateusz jest głodny"). Rozwój Jego mowy jest na poziomie 3 letniego dziecka, początkowo zrzucalysny to na karb dwujęzycznego środowiska (rodzice rozmawiają po angielsku, w przedszkolu jest opieka dwujęzyczna - angielska i niemiecka), mały uczęszcza na dodatkowe zajęcia wspomagające mowę, ale postęp jest nieznaczny. Jego wymowa jest bardzo niewyraźna, posługuje się prostymi zdaniami. Na pytania zaczynające się oś "dlaczego" zazwyczaj nie udziela żadnej odpowiedzi. Mały zaczął mówić dosyć późno, proste zdania zaczął używać po skończeniu 4 lat. Na zadawane pytania odpowiada, natomiast nigdy sam nie zaczyna nic opowiadać (np. co robił w przedszkolu itp.). Jeżeli zobaczy samolot lub pociąg reaguje bardzo emocjonalnie krzycząc "Mama, samolot!", czasami wielokrotnie. Kwestia mowy nie jest jednak największym problemem. Mały potrafi wpaść w istna furię kiedy inne dzieci "wyprzedza" Go w zabawie. Wystarczy, ze córka wyprzedzi Go na hulajnodze lub inne dziecko wejdzie przed Nim na zjeżdżalnię, wówczas Mały zaczyna krzyczeć w niebogłosy i bardzo ciężko jest Go uspokoić. Krzyczy "ja jestem pierwszy! Ja wygrałem!", a tłumaczenie, ze nikt się nie ścigał zazwyczaj nic nie pomaga. W takich sytuacjach zazwyczaj bardzo mocno zaciska piąstki i aż cały się trzęsie. W przedszkolu ma Swój "ulubiony" samochód, którego nie pozwala używać żadnemu innemu dziecku. W środkach publicznego transportu zawsze musi siedzieć na tym samym miejscu (koło okna) inaczej atak histerii jest gwarantowany. Na placu zabaw pozostawiony sam Sobie (przetestowaliśmy kilkakrotnie) nie interesuje się, gdzie jest Jego Mama przez dobre 10-15 minut. Nie rozpoczyna zabawy z innymi dziećmi, zazwyczaj zajmuje się sam Sobą (bawi się albo samochodami, pociągani, samolotami albo dinozaurami), rysowaniem, pisaniem, grami planszowymi, wycinaniem jest zupełnie niezainteresowany. W gry planszowe zawsze musi wygrywać, inaczej wpada w histerie. Jego Mama czasami "wymusza" na Nim uczestnictwo w powyższych aktywnościach, ale droga do tego jest bardzo ciężka i okupiona krokodylimi łzami. Jeżeli coś przeskrobie i Jego Mama poprosi aby przeprosił zawsze to robi, ale widać, ze jest to tylko powtarzana formuła, bez zrozumienia dlaczego musiał przeprosić. Dosyc często naśladuje odgłosy (zazwyczaj zwierząt), również w miejscach publicznych, i czasami bardzo głośno. Poproszony, żeby przestał, zazwyczaj nie słucha. Mały jest bardzo pozytywnym dzieckiem, dużo się śmieje, uwielbia małe dzieci, ale tylko do momentu, kiedy może się bawić w Swoje ulubione zabawy. Bardzo ciężko przekonać Go do wykonywania jakichkolwiek poleceń, a żeby skłonić Go do reakcji trzeba kilkakrotnie wywołać Jego imię. Kontakt wzrokowy jest, ale czasami trzeba kilkakrotnie się do Niego zwrócić. Jego Mama bardzo często musi powtarzać "popatrz na mnie, rozumiesz, co do Ciebie mówię?"...przepraszam za długi post, ale chciałam jak najlepiej opisać sytuację. Dodam jeszcze, ze Mały był diagnozowany pod kątem autyzmu, który został wykluczony (przez jednego lekarza).

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Katarzyna Kapral

Mgr Agata Majda

Dotyczy: Autyzm Histeria Pediatria Psychologia Psychoterapia Dziecko

Jak reagować podczas napadów gniewu i histerii u partnerki?

Dzień dobry. Jestem tuż po dwudziestce, moja dziewczyna zaraz przed. Jesteśmy razem już ponad dwa lata. Od dawna zmagamy się z napadami histerii mojej dziewczyny. Właściwie prawie od początku. Współżyjemy też prawie od początku. Ja wcześniej byłem w związku, który... Dzień dobry. Jestem tuż po dwudziestce, moja dziewczyna zaraz przed. Jesteśmy razem już ponad dwa lata. Od dawna zmagamy się z napadami histerii mojej dziewczyny. Właściwie prawie od początku. Współżyjemy też prawie od początku. Ja wcześniej byłem w związku, który wyglądał bardzo dziwnie, a ona nie miała nikogo. Te tematy są dla niej, jak się okazało bardzo ważne. Nie wchodząc w szczegóły chodzi o to, że moja aktualna dziewczyna czuje się oszukana tym, że nie mówiłem jej prawdy przez długi czas. Późno dowiedziała się o moim współżyciu z poprzednią dziewczyną. Właściwie była to wzajemna masturbacja i stąd nieporozumienia. W dodatku wszelkie informacje wychodziły powoli bo widząc jej złe reakcje zatajałem i niedomawiałem szczegółów i różnych aspektów tego co działo się w poprzednim związku. Wzbudziło to w niej poczucie bycia gorszą. Teraz pojawiły się u mnie problemy z potencją(a raczej ich nasilenie). Jestem już umówiony do lekarza ale pewnie to potrwa. Zepsuty romantyczny wieczór w bardzo ważny dzień przelał czarę goryczy i moja dziewczyna wylądowała na izbie przyjęć w szpitalu psychiatrycznym (z własnej woli bo nie mogła już wytrzymać). Dostała leki uspokajające i diagnozę, że to zaburzenia adaptacyjne. Wybieramy się do Poradni Zdrowia Psychicznego. Docierając do pytania. Jak mam sobie z tym radzić? Jak się zachowywać podczas jej napadów gniewu i histerii. Jestem niejako źródłem problemu. Dla mnie to jasne, że nie bez powodu jest na mnie zła i wciąż nie wzbudzam jej zaufania. Nie potrafimy się rozstać, za bardzo nam zależy, więc musimy nauczyć się z tym żyć stopniowo wzbudzając zaufanie. Tak myślę. To się nie uda jeśli jej ataki będą wytrącały mnie z równowagi. Jak powinienem o tym myśleć, co do niej mówić aby łagodzić napady, odsuwać kierunek jej gniewu od mojej osoby, tak żeby mnie to nie dotykało. Czy oprócz lekarza seksuologa udać się gdzieś jeszcze? Czy jej diagnoza też na pewno jest trafna czy są inne możliwości i udać się jeszcze raz do lekarza psychiatry na spokojnie a nie w trakcie skumulowanego bólu, cierpienia i zmęczenia?

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Maciej Rutkowski

Dotyczy: Histeria Zaburzenia adaptacyjne Psychiatria Seksuologia Psychologia Psychoterapia Rozstanie Leki uspokajające Masturbacja

Jak rozmawiać z córką po odejściu jej partnera?

Moja córka ma 34 lata i 3 lata temu poznała dużo starszego pana.sex był jej obcy.za 1 razem nie wyszlo-byl ból i za 2 razem też nie wyszło.pan zostawił ją z tego powodu.jak poprosiłam żeby poszła do seksuologa to dostała histerii.co robić?jak rozmawiać? Matka

odpowiada 1 ekspert:

Paweł Żmuda-Trzebiatowski

Dotyczy: Histeria Seksuologia Psychologia

Co zrobić w przypadku lęku przed ludźmi u mojego syna?

Witam mam synka 2,5 lat boi się panicznie ludzi i dzieci do 1,5 roku było wszystko ok a teraz nie można z nim wyjść nigdzie gdzie są ludzie nawet do sklepu bo wpada w histerię i placze

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Anna Szyda

Dotyczy: Histeria Lęk Psychologia Psychoterapia Dziecko

Jak radzić sobie z moimi lękami i zazdrością?

Mam ogromny problem ze swoją psychiką, mam chłopaka i jestem z nim bardzo szczęśliwa, jednak od pady tygodni bardzo „męczy” mnie swoje zachowanie, którego nie jestem w stanie opanować. Mam ogromne lęki, wpadam w histerie i jestem chorobliwie zazdrosna -...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Histeria Lęk Psychologia Psychoterapia Zazdrość w związku

Jak pozbyć się lęku przed petardami?

Witam mam 24 lata i od dziecka boję się panicznie petard i fajerwerków. Ogarnia mnie wtedy nieokielznana histeria, płacz i krzyk. Jak mam przetrwać sylwestra? Czuję się dziwnie gdy mój płacz ustaje. Tak jakbym nie była wtedy sobą i się...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Joanna Lida

Dotyczy: Histeria Psychologia Psychoterapia

Płacz i histeria dziecka w przedszkolu - co robić?

Dziewczynka 3-letnia uczęszcza do przedszkola od połowy października. Do dnia dzisiejszego(koniec lutego) non stop płacze w przedszkolu z malutkimi przerwami. Płacz przeradza się w ogromną histerię,wychowawczyni nie odstąpi na krok,wręcz wchodzi jej na twarz. Nie stoi obok, musi być na...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Alicja Maria Jankowska

Dotyczy: Histeria Ból brzucha u dzieci Pediatria Psychologia Dziecko Twarz Stopy

Dlaczego małe dziecko wpada w histerię?

Witam serdecznie, mój syn 3,5 l od stycznia uczęszcza do przedszkola , martwi mnie bardzo ze zawsze jak po niego przychodzę wpada w okropna histerie , rzuca zabawkami , kładzie się na podłogę , nie chce się ubrać , jestem...

odpowiada 1 ekspert:

Lek. Aleksandra Witkowska

Dotyczy: Histeria Psychologia Dziecko Język

Niepokojące objawy przypominające autyzm u 10-miesięcznego synka

Witam jestem mamą 10 miesięcznego synka, u ktorego zauwazylam niepokojace dla mnie objawy przypominające autyzm. 1. Moj syn jest tak zainteresowany wszystkim dookola ze bardzo ciężko reaguje na swoje imie, oraz ciezko o kontakt wzrokowy 2.jak jest podekscytowany macha...

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Magdalena Golicz

Mgr Agata Majda

Dotyczy: Autyzm Histeria Pediatria Psychologia Psychoterapia Dziecko Ucho

Czy zachowanie 2-latka jest prawidłowe?

Witam. Martwi mnie zachowanie mojego syna. Syn ma 2 lata i 3 miesiące. Od małego był dzieckiem bardzo spokojnym. Po ukończeniu 3 miesięcy zauważyłam, iż syn ma skierowana główkę tylko w jedną stronę, podczas snu wycięty był w literę C.... Witam. Martwi mnie zachowanie mojego syna. Syn ma 2 lata i 3 miesiące. Od małego był dzieckiem bardzo spokojnym. Po ukończeniu 3 miesięcy zauważyłam, iż syn ma skierowana główkę tylko w jedną stronę, podczas snu wycięty był w literę C. Okazało się, iż syn ma asymetrie ulozeniowa, obniżone napięcie mięśniowe oraz był bardzo wiotki. Szybka rehabilitacja przyniosła natychmiastowe efekty. Podczas rehabilitacji synek bardzo współpracował. Syn zaczął chodzić gdy miał 10 i pol miesiąca. Bardzo też szybko zaczął mówić. Obecnie zaczyna mówić zdania. Bardzo dużo rozumie I wie. Tzn umie powiedzieć jak ma na imię, nazwisko, ile lat, gdzie się urodził, jak nazywają się dziadkowie itp. Gdy skończył 14 miesięcy panicznie bał się dzieci tzn. mniej więcej do 3 roku życia. Dziecko nie musiało się odzywać by syn wpadł w histerię. Przed ukończeniem 2 roku gdy syn dosyć sporo zaczął mówić, lęk troszeczkę się uspokoił do tego stopnia, iż chętnie chodzi na plac zabaw, minie inne dzieci. Problem pojawia się gdy to my chcemy do kogoś pójść kto ma małe dziecko lub ktoś z dzieckiem chce przyjść do nas. Tyle ile przebywamy z tymi osobami dziecko placze. Boi się obcych miejsc. Nie możemy do nikogo pójść bo to kończy się histeria. Jakiś czas był problem sklepow. Każde wejście do sklepu kończyło się histeria. Z czasem konsekwentnie tłumaczyłam, że musimy kupić bułki, mleko bo coś musi jeść. Udało nam się przezwyciężyć problem dużych sklepów Ale małe sklepiki nadal budzą w nim duży lęk. Małe sklepiki I mieszkania. Widzę, że idziemy pomału do przodu Ale martwi mnie zachowanie syna. Z jednej strony jest bardzo mądrym dzieckiem A z drugiej bardzo wyleknionym. Bardzo dużo poświęcam mu czasu gdyż tata pracuje w delegacji Ale przyznam, iż jest to nurtujące gdyż ani my ani nikt inny nie może nas odwiedzić lub my kogoś. Syn rozumie co znaczy nie wolno, że może zrobić sobie krzywdę. Rozróżnia praktycznie wszystkie literki cyferki I alfabet. Bardzo lubi rysować kleić ciastolina. Chce wspomóc jego rozwój i pomoc mu z przezwyciężaniem leków. Nie wiem czy to przejściowa fobia ? Lęk? Czy powinnam zgłosić się do specjalisty?

odpowiada 1 ekspert:

Lek. Aleksandra Witkowska

Dotyczy: Histeria Obniżone napięcie mięśniowe Fobie Pediatria Poród Dziecko Mleko

Problem z karmieniem 4,5-miesięcznej córki

Mam problem z moją 4,5 miesięczną córką, która bardzo krzyczy i zanosi się podczas próby karmienia (od urodzenia jest na mm), wyrywa butelkę z buzi i wrzeszczy, jak wkładam ją do buzi spowrotem, jest nadal krzyk i jeden wielki wrzask...

odpowiada 1 ekspert:

Lek. Bartłomiej Grochot

Dotyczy: Histeria Gorączka Pediatria Psychologia Medycyna rodzinna Dziąsło Dziecko Mleko

Lęki, histeria i załamania nerwowe a marihuana i alkohol

Witam przestałem palić marihuanę 3 miesiące temu. Używałem tez inne używki kokaine Alkochol.... Mam straszne leki załamania nerwowe histerię itp. Nie zarzywam żadnych leków staram się sam sobie z tym poradzić. Ale brak mi motywacji i energi nie potrafię sie skoncentrować myśleć logicznie. Naj bardziej odbija się to na mojim zwiazku. Nie wiem co robić....

odpowiada 2 ekspertów:

Dr n. med. Diana Kupczyńska

Mgr Małgorzata Mróz

Dotyczy: Histeria Psychiatria Psychologia Psychoterapia Problemy z koncentracją Motywacja Narkotyki

Konflikt w związku o przeszłość partnera

Dzień dobry, mam problem. Jestem w związku z mężczyzną starszym o 10 lat. Kiedy go poznałam powiedział mi, że ma dwóch synów - każde z inną partnerką, ten drugi nie wie czy jest jego i zamierza to sprawdzić. Byłam w... Dzień dobry, mam problem. Jestem w związku z mężczyzną starszym o 10 lat. Kiedy go poznałam powiedział mi, że ma dwóch synów - każde z inną partnerką, ten drugi nie wie czy jest jego i zamierza to sprawdzić. Byłam w szoku (on miał 37 lat i nie wyglądał, rozrywkowy, taki troszkę niedorosły) ale pomyślałam, że nie mogę skreślać nikogo o przeszłość - to rozdział zamknięty. Kontaktuje się z synem, z jego matką też niestety, no bo o syna. Oni mieszkają za granicą, ona wyszła teraz za mąż. Zdradziła go, stosowała przemoc, a druga kobieta przypuszczalnie wrobiła go w dziecko. Jesteśmy razem dwa lata. Jeszcze w zeszłym zauważyła, że mój partner pisze z tą pierwszą byłą nie tylko o synu. Wysyłała mu zdjęcie sukienki do ślubu, komentowała jego posty, mnie (że jestem ładna, i że mu gratuluje), kiedy spotkali się przypadkiem (po naszej kłótni) pisała potem do niego, czemu był smutny. Wszystko mi to pokazywał, czasem chwalił się synem. Jego mama też pisała z tą kobietą o mnie, wszystko niby przyjaźnie, ale zaczynało mnie to złoscić. Zaczęłam udawać, że jej nie ma i że tego syna też nie ma. Z partnerem zaczęły się kłótnie, takie normalne jak u wszystkich ( o to, że niechętnie z nim wychodzę, ja złościłam się, że że on np ma zwyczaj codziennego piwa itd) Partner był za młodu metalowcem, ta jego była też. Syn taki sam. Zaczęłam wszystko analizować, porównywać się, zakazałam mu z nią kontaktów. Odmówił, bo syn - kazałam mu wybierać między nim, a mną, krzczyć że go nienawidzę, że kocha go bardziej, a n aszego dziecka nie pokochałby. Złapałam się na myślach, że chciałabym aby jej cos się stało, żałować, że urodzila to dziecko. Wpadłam w histerię, działy się cuda. Porozmawialiśmy, wytłumaczuł mi wszystko, zapewnił o uczuciu - wierzę mu. Ale kilka dni temu znalazłam stary komentarz pod fotką sprzed ilus lat o niej ,,że byla muzą' jego. I od nowa. Kazałam mu usunąć, on wpadł w złosc, że go osaczam i że robię to samo co ona kiedyś. A ja już nie mogę. Nie chcę żeby ona istniała w jego życiu. Chcę tylko kontaktów na temat syna, a po smierci mamy partnera ona złożyla mu kondolencję. Usłyszałam, że ma klasę i ważne było dla niego dobre słowo od niej. Boli mnie to strasznie, nie mogę się pogodzić z tym. On czasem mija się z prawdą, nie w dużych rzeczach. Ale raz mi mowi, że ją kochał, raz że nie. A jeśli ten drugi syn jest jego naprawdę? To oznacza, że go nie kocha, bo nie jest tamtym, jego ukochanym. Kiedyś normalnie rozmawialiśmy, teraz on nazwał mnie już wariatką kilka razy. Zapewnia o miłości, ale ja już nie daję rady. Nie wierzę w jego słowa.

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Anna Szyda

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Histeria Strata bliskiej osoby Psychologia Psychoterapia Zdrada w związku Dziecko Ślub

Twój przewodnik po zdrowiu