Mam 23 lata, od 13 lat choruję na migrenę, w gimnazjum byłam pod stałą opieką neurologa z AM na Banacha (chodziłam tam razem z mamą, która też ma migrenę), jednak po kilku badaniach (kontrast, EEG) i nieskutecznej terapii lekowej (sumamigren, imigran, divascan) lekarz podsumował "migreny nie da się wyleczyć". Ograniczyłam produkty powodujące migrenę (ser żółty, słodycze, ostre potrawy, czerwone wino), starałam sie unikać hałasu... na trochę pomogło, ataki występowały rzadziej, jednak ze zdwojoną siłą :( Obecnie średnia ataków to raz na dwa tygodnie (przez co najmniej 3 dni) ze światło- i dźwiękowstrętem, aurą, torsjami i zaburzeniem równowagi.

Przez ostatnie pół roku 3-krotnie silnie uderzyłam się głową (okolice ciemnieniowa i czołowa), byłam wtedy za granicą w miejscu, gdzie nie ma możliwości zrobienia TK lub podobnych badań. Wróciłam do kraju i było ok, więc nie szłam do lekarza. 5 dni temu dostałam bardzo silnego ataku migreny i wylądowałam w szpitalu (oczywiście z wszystkimi wymienionymi powyżej objawami). Mam skierowanie do neurologa. Nie wiem tylko, jakiego neurologa wybrać, by zamiast szprycować mnie lekami, może poszukał innego rozwiązania.

Chyba że mój pierwszy neurolog miał rację, że rozwiązania brak, a jedyny sposób to duuuuże dawki leków przeciwbólowych... co jednak z żołądkiem i wątrobą? Obawiam się też, że jak pójdę do neurologa i powiem, że mam migrenę to już mnie włoży w pewne ramy i nie będzie szukał gdzie indziej... Potrzebuję porady, co powinnam robić i jaka jest szansa na leczenie inne od farmakologicznego. Aha, i które badanie głowy najpełniej zobrazuje stan mojego mózgu i jego funkcjonowanie w obliczu tych migrenowych problemów, no i po tych uderzeniach. Z góry bardzo dziękuję za pomoc.

Witam... Mam pytanie związane prawdopodobnie z depresją... Moja Kochana Asienka leczy się od jakiegoś czasu na silną nerwicę... bierze leki standardowe myślę w takich przypadkach, czyli relanium... Ostatnimi czasy wydaje mi się, że jest o wiele bardziej rozdrażniona... w jednej chwili tuli się do mnie, mówi, że jest wszystko ok, za chwilę naskakuje, krzyczy na wszystkich z byle powodu... miewa również bóle z prawej strony klatki piersiowej, drętwieją jej prawa ręka i noga, czuje jakby gniecenie w kręgosłupie....nie wie co to może być i wmawia sobie różne rzeczy...

Staram się doprowadzić ją do lekarza, ale się boi..... Oczywiście powinienem powiedzieć, że mamy masę problemów i na stopie rodzinnej, czyli Asia jest w separacji ze swoim mężem, oraz na tle finansowym... jak pewnie większość społeczeństwa... Boję się o nią, bo czasem podczas takiej nerwowej sytuacji wspomina o tym, że ma już tak wszystkiego dość, że myśli o...... Chciałem dodać, że Asia ma 37 lat. Z poważaniem, Andrzej A

Jestem przed 30, a moje życie to pasmo porażek. Wiem, że nic dobrego już mnie nie spotka, choć tak naprawdę nic złego się nie stało. Wydaje mi się, że zawsze miałam naturę depresyjną. Kiedyś się już podjęłam leczenia depresji... było to ok. 7 lat temu i po ok. roku wyszłam z tego. Znów chciało mi się żyć... a teraz nic mi się nie chce. Nie mam na nic siły, wszystko mnie męczy, nic nie interesuje, unikam ludzi... najchętniej zniknęłabym z tego świata... ale i tego mi się nie chce.

Całe dnie spędzam na nicnierobieniu... nie mam na nic siły, jestem ciągle bardzo senna i ciągle głodna. Totalna beznadzieja... czuję, że znowu mam depresję - czuję się tak od prawie roku :( 7 lat temu pomogła mi fluoksetyna, może i teraz mi pomoże? Zrobiłam sobie właśnie Test Becka i wyszło mi 36 pkt... chyba za dużo, prawda? Czy ja przez całe życie będę sie zmagać z depresją? Mam tego dość... Mam siebie dość i wszystkiego, co nazywa się życiem! Pomóżcie! ;((((((

Witam Serdecznie. Jestem w 10 tygodniu ciąży.3,07, z powodu plamienia lekarz przepisal mi lek Duphaston (3 * 1 tab + no-spa 3 * 1 tab). Na badaniu USG (w 8 tyg) lekarz stwierdził że wszystko jest w porządku,po czym dodał że "coś" się odkleja,ale mam sie tym nie przejmować.A w karcie wypisowej Dr. wpisal :"bez cech odklejania"Zastanawiam się co w tak wczesnej ciąży może się odklejać? Leki wykupiłam 8.07 i wzięłam pierwszą dawkę,a10.07 znów zaczęłam plamić. Czy to normalne?Czy ten lek nie powinien powstrzymać plamienia?I czy 3 tabletki na dobę to nie za dużo? (Dawkowanie w ulotce pod punktem "zagrażające poronienie" wynosi 2 tab na dobę.)

Witam jestem dziewczyną w wieku 25 lat.Od 5 lat mam problem z trądzikiem.Byłam u dermatologa w październiku 2007 roku.Lekarz zalecił mi abym smarowała całą twarz maścią A*** 2 razy dziennie a punktowo A***.Trądzik trochę się zmniejszył.Od września 2008 roku smarowałam tylko raz na tydzień.W kwietniu 2009 miałam kolejną wizytę u lekarza,który powiedział że jest duża poprawa i zaleciła tą samą kurację.Po wizycie kupiłam sobiekosmetyki z serii iwostin. Zauważyłam,że po kilku dniach mam więcej krostek niż miałam.Nie wiem czy to minie, czy mam przestać używać iwostinu.

Witam, mam 52 lata, na początku tego roku zostałam zwolniona z pracy w ramach redukcji etatu. Przeżyłam to bardzo boleśnie. Byłam zmuszona zasięgnąć porady lekarza specjalisty psychiatry. Przez ponad miesiąc byłam hospitalizowana i przyjmuję leki jak: Convulex 150, Efectin ER 75 (przedtem ER150) i Lerivon. Przytyłam 5 kg, które chciałabym zrzucić. Czy mogę po tych tabletkach zażywać Zelixę? Dziękuję za odpowiedź. Alis.

Mam 32 lata, spróbowałam już chyba wszystkiego, nie wiem co jeszcze mogę zrobić. Obecnie leczę się u psychiatry, biorę trittico, właśnie dziś po raz kolejny lekarz zwiększył mi dawkę ze 150 mg na 300 mg. Nie wiem czy mam depresję, mam kłopoty ze snem od 8 lat. Próbowałam homeopatii, bioenergoterapii, byłam u specjalisty zajmującego się leczeniem zaburzeń snu, kilku psychiatrów, próbowałam psychoterapii. Wszystko skutkowało na ok. jeden rok. Psychoterapeuta stwierdził, że nie mam depresji tylko zaburzenia lękowe, a psychiatra depresję po kilku minutach rozmowy. Jestem przygnębiona i nic mi się nie chce, ale wtedy, gdy się nie wyśpię, depresja mogła się u mnie pojawić jako objaw długich problemów ze snem.

Wracając do leczenia - po tym jak zrezygnowałam z psychoterapii, brałam mirtazapinę 30 mg, pomogła od razu. Po ok. roku zaszłam w ciążę i odstawiłam leki, w ciąży mimo że spałam 8 godz. nie wysypiałam się i tak zostało, teraz muszę spać po ok. 10 godz., by być wyspaną. Nie wiem czy moje leczenie jest właściwe, czy może brak wyspania się wiąże się z inną chorobą? Gdzie mogę się udać? Jak długo mam czekać na poprawę? I dlaczego wszystko skutkuje na jakiś czas - jak tylko uwierzę, że mi pomoże, to pomaga, a gdy pojawią się znów problemy ze snem, całe leczenie przestaje skutkować. Mam wrażenie, że gdyby wymazać z mojej pamięci problemy ze snem, to byłoby dobrze.

Psycholog z poradni psych.- pedagog. stwierdził u mojego 11-letniego syna nadpobudliwość ruchową i emocjonalną. Skierował do poradni neurologicznej. Neurolog dziecięcy zlecił wykonanie EEG i rezonansu magnetycznego. Wyników nie widziałam. Na zaświadczeniu dla pediatry, jak i dla psychologa było rozpoznanie: ADHD, EEG - N, RM - N, wymaga leczenia w poradni neurologicznej dziecięcej. Zapisano Atarax i Nootropil. Po dwóch miesiącach stosowania nie widzę efektów. Moim zdaniem syn ma dużo objawów typowych dla ADHD, jednak psycholog nie zgadza się z diagnozą neurologa, przede wszystkim ze względu na bardzo wysokie wyniki w nauce. Owszem, Kuba łatwo zapamiętuje wiadomości, zwłaszcza gdy interesuje go dany temat. Po jednorazowym przeczytaniu tekstu potrafi większość informacji powtórzyć, wyjaśnić opisywane pojęcia. Ale zabiera się do nauki i odrabiania lekcji bardzo długo. Zwykle dwie - trzy godziny marudzi, że ma dużo zadane, że zadania są za trudne i nie da rady ich odrobić, na pytanie, co robi, odpowiada, już się biorę za lekcje, a jak wchodzę do pokoju, to nawet nie są wyjęte zeszyty. Kiedy już nad nim ktoś stanie i ciągle przypomina, by zajął się wyłącznie zadaniem, okazuje się, że wszystko było łatwe i zajmuje na ogół nie więcej niż 10-15 minut.

Nigdy nie wie, gdzie ma swoje rzeczy, co ma przynieść na plastykę, zdarza się zapominać o odrobieniu zadania, choć na ogół razem z nim ustalam, jakie lekcje były w szkole i co na każdej z nich zadano. Czasem po prostu nie zapisze, albo przygotuje zeszyt czy ćwiczenia, a potem po prostu odłoży ze zrobionymi zadaniami. Nie wynika to z lenistwa, bo bardzo przeżywa każde szkolne niepowodzenie, chce być z każdego przedmiotu najlepszy w klasie, jeśli ze sprawdzianu ktoś ma choć 1 punkt więcej od niego, uważa, że jest "bardzo słaby" z danego przedmiotu. Dobre wyniki okupione są ogromnym zmęczeniem, pod koniec roku szkolnego po powrocie ze szkoły nie miał na nic ochoty. Jest gadatliwy, domaga się ciągłej uwagi.

Miał ogromne problemy z nauką jazdy na rowerze, twierdził, że boi się, że się przewróci. Nauczył się dopiero jakiś miesiąc temu, bo w szkole mieli egzamin na kartę rowerową, więc wcześniej pod okiem dziadka z wielką determinacją ćwiczył, choć próbował w poprzednich latach z różnymi osobami rodziny, ale teraz odczuwał presję i lęk przed ośmieszeniem się przed kolegami. Od wielu miesięcy jeździ konno, ale tylko stępem, gdyż kłus wymaga podnoszenia się w siodle, a to już za dużo pracy na raz  a większości dzieci udaje się to już po kilku lekcjach. Neurolog, ani psycholog nie zwrócił na te problemy w ogóle uwagi. Nie lubi zajęć manualnych, brzydko pisze, nie lubi wychowania fizycznego, zwłaszcza gier zespołowych, bo ktoś go może popchnąć, bo z drabinki można spaść, bo w czasie niektórych ćwiczeń można się połamać...

Nie lubi przerw ze względu na hałas. Denerwuje go niewłaściwe zachowanie innych jak szturchanie, bieganie po korytarzu, rozmowy w czasie lekcji. Ubrania go cisną. Jest wiecznie głodny, chyba że ogląda TV lub gra na komputerze - nie słyszy, że woła się go na kolację. Kiedyś zrobiłam test - prosił o kanapki, a w oczekiwaniu na przygotowanie miał pooglądać telewizję. Wołałam, nie słyszał. Po dwóch godzinach wyłączyłam telewizor (przy głośnym proteście), a on nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, czy już jadł kolację. Wpada w panikę, gdy nie ma prądu, mimo, że jest jasno, a z telewizji czy komputera i tak ma przez najbliższe kilka godzin nie korzystać. Nie potrafi zająć się czymkolwiek innym, dopóki prądu znów nie będzie. Ciągle biega po domu, wpada na meble, ma tiki. Ale gdy ma gdzieś przejść na polecenie, ledwie powłóczy nogami. Ciągle się czymś martwi. Nie ma chyba chwili, żeby nie miał jakiegoś problemu ze sobą lub martwi się o kolegów, chorobą lub płaczem brata, ale nie zauważa, że brat potrzebuje mojej opieki, jeśli akurat chce mi opowiedzieć o czymś, co akurat przeczytał lub wymyślił - wtedy chce, bym wszystko rzuciła i patrzyła na niego i go słuchała.

Ma problemy z zasypianiem, w czasie snu często się wierci, czasem budzi się 3 - 4 godziny po zaśnięciu. Budzi się różnie, ale nigdy nie śpi dłużej niż do 9. A czasem wstaje o 5. Ma wiele innych problemów. Nie wiem, czy te opisane są typowe dla ADHD. Martwię się, że może to coś innego. Tym bardziej, że podobno ADHD można stwierdzić podczas badanie EEG, a N to chyba oznacza normę?

Proszę o opinię, gdyż Kuba męczy się ze swoimi problemami, i im jest starszy jest trudniej - nie tylko jemu, ale i całej rodzinie, bo bądź co bądź na dłuższą metę ciągłe przypominanie o prostych czynnościach, powtarzanie kilkakrotnie poleceń jest uciążliwe, a niejednokrotnie jeszcze na innych wrzaśnie, czym babcie i dziadków wyprowadza z równowagi.

Mam 37 lat, jestem kobietą. Zdiagnozowano u mnie depresję poporodową (urodziłam 6 miesięcy temu). Leczono mnie bez skutku Seronilem i Wellbutrinem. Teraz biorę Paromerc (30 mg), od 4 tygodni, i do zeszłej soboty czułam olbrzymią poprawę. Wszystkie objawy depresji, w tym najgorszy - lęk - ustąpiły. W niedzielę poczułam się gorzej i tak dzień po dniu było gorzej i gorzej, aż wczoraj poczułam, że depresja wróciła. Moje pytanie jest następujące: czy tak się zdarza, że podczas leczenia objawy powracają i dlaczego? Oraz drugie - czy to znaczy, że lek był nietrafiony (lub dawka) i trzeba go (lub dawkę) zmienić? Dodam, że biorę również Zolafren (5 mg) i próbowałam w tym czasie zmniejszyć dawkę o połowę. BB

DENSYTOMETRIA; wynik: L1 -2,5 L2 -3,1 L3 -2,8 L4 -3,3 L1-L2 -2,8 L1-L3 -2,8 L1-L4 -3,0 L2-L3 -2,9 L2-L4 -3,1 L3-L4 -3,1. Nigdzie tego nie leczą, wynik robiłem prywatnie i nie pokazywałem go lekarzowi pierwszego kontaktu. Mam bóle kręgosłupa dolnego odcinka i nie wiem z jakiego powodu te bóle są - w telewizji słyszałem, że dolegliwości mogą być przez osteoporozę (metypred, encorton - te leki mam na astmę oskrzelową) + leki przeciw skurczom oskrzeli, tj. aminofilina, hydrocortyzon w kroplówkach - doraźnie jak są napady astmatyczne - i te leki biorę już 15 lat.

Jestem meżczyzną w wieku 30 lat. Główne objawy, które teraz mam to wysypka na żołędziu, napletkiem i ogólnie pieczenie. Do tego dochodzi jeszcze ciągłe parcie na pęcherz i częstomocz. W nocy jednak nie wstaje do łazienki. Leczę się już rok czasu i niestety nie mogę tego wyleczyć. Lekarz stwierdził bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego. Bakteria jaką mam to gronkowiec złocisty. Obecnie pije sok żurawinowy, biorę UroUp , wierzbownice, ProstamolUno. Czy jest jakiś sposób aby wyleczyć się z tego? Antybiotyki działają tylko na jakiś czas. Czytałem o terapji fagowej we Wrocławiu ale czy ona rzeczywiscie jest skuteczna ? Czy można współżyc z partnerką bez użycia prezerwatywy? Nie chcę jej zarazić, ale jednocześnie chcę mieć też dzieci. Czy możliwe jest że gronkowca złocistego mam w prostacie od urodzenia i dopiero teraz się uaktywnił? (podobno co piata osoba ma gronkowca).

Jestem kobietą, mam 20 lat, jest to moja druga ciąża. 23 czerwca przestałam karmić moje pierwsze dziecko. Pierwsza miesiączka pojawiła się 1 kwietnia i trwała 6 dni. Następne krwawienie wystąpiło 16 i 27 czerwca i 2 lipca trwało 3 dni. Od 2 tygodni boli mnie brzuch, jestem osłabiona i ciężko momentami się oddycha. 3 lipca pojechałam do ginekologa, doktor powiedział że to 8 tydzień ciąży, badanie usg wykazało że jest mały krwiak i mam odklejoną kosmówke. Przez tydzień czasu mam leżeć, leki które przyjmuje to kwas foliowy 1 tabl. na dzień i duphaston 2 razy dziennie i nospe. Staram się nie brać nospy ale brzuch nadal mnie boli. Nadal mam nadżerke. Bardzo proszę o szczerą i rozszerzoną odpowiedź.

Witam. Jestem 29 letnim mężczyzną. Mam 188 cm wzrostu i 105 kg wagi (już przeszedłem na dietę). Od kilku miesięcy mamproblem z kręgosłupem i rwą kulszową. Oto mój wynik z rezosnansu: L4-5 - tarcza węższa. Tylna i prawoboczna przepuklina oceniana na około 1/2 wymaru strzłkowego kanału kręgowego. Zmany degeneracyjne trzonów kręgowych w okolicy blaszki granicznej. L5-S1 - tarcza odwodniona. Mierna tylna i rawostronna przepuklina krążka. L3-4 - tarcza odwodniona. Niewielka tylna przepuklina krążka. Na poziomie S2 drobna torbielka korzeniowa. Stożek rdzenia na wysokości Th12. Czy operacja jest konieczna. Obecnie nie czuję większych dolegliwości. Po pobycie w szpitalu ból minął. Biorę tabletki: Movalis (1 dziennie), Polprazol (1 dziennie), Sirdalud 6mg (1 na noc). We wrześniu mam wyznaczony termin na stawienie się w szpitalu rehabilitacyjnym. Obecnie ćwiczę 2 razy dziennie (ćwiczenia dał mi neurolog), pływam co 2 dzień po 30 minut (pływam żabką - przynajmniej tak mi się wydaje). Czy przy utracie wagi i wzmocnieniu mięśni jest nadzieja na to, że mój stan się poprawi i przyszłe badanie rezonansem wykaże poprawę. Czy raczej nie jest możliwe, aby jądro miażdżyste z powrotem trafiło na swoje miejsce. Dziękuję za odpowiedź. Sebastian

Witam, mam na imię Piotr, mam 27 lat i jestem mężczyzną. Bardzo źle się czuję, z dnia na dzień coraz gorzej, właśnie porzuciłem pracę, bo nie dawałem sobie w niej rady i nie sprawiała mi satysfakcji, odizolowałem się od otoczenia, siedzę w domu i wcale nie wychodzę, dużo śpię, by nie myśleć o swoich problemach, niczym się już nie interesuję i nic mnie nie obchodzi, czasami siedzę w fotelu i mogę godzinami rozmyślać, patrzę na zegar i upływający czas, czuję się bezwartościowy, wszystko mnie przytłacza, nie potrafię zebrać myśli, chcę popełnić samobójstwo, ale tak, by było anonimowe i żeby nikt się nie dowiedział, co się ze mną stało, mam koncepcję, czekam na ten właściwy moment.

Nie rozumiem otaczających mnie ludzi, jestem samotny, pragnę przestać istnieć, bo bardzo mnie boli, nie mam już siły z tym walczyć. Biorę leki (Zomiren) na lęki i Relanium, by się otępić i zasnąć, mam też Tramadol, którego nadużywam i jestem od niego uzależniony psychicznie, łagodzi skutecznie ból fizyczny, jak i psychiczny, wprowadza mnie w stan euforii i uwalnia od smutnej rzeczywistości. Wiem, że powinienem iść do lekarza, ale on mnie nie zrozumie, to problemy spotykane u kobiet, a nie u młodych mężczyzn. Tyle było we mnie życia, kreatywności, wiary, teraz nie zostało już nić, jestem wrakiem i skończę jak wypalony wrak na dnie.