Witam serdecznie. Bardzo proszę o informację, co robić. Dopadła mnie bezsenność o podłożu somatycznym. Po ustąpieniu problemów somatycznych pozostała bezsenność, z którą walczyłem lekiem Imovane przez 3 tygodnie. Po tym czasie postanowiłem odstawić lek i udało mi się na 3 tygodnie. Potem znowu problem powrócił. Co mam robić? Czy mogę dalej się nim wspomagać? Mam 3 tygodnie, żeby podjąć ponowną próbę odstawienia. Czy wystąpiła już po tym czasie tolerancja i co będzie, jeśli okres, w którym będę musiał go przyjmować się przedłuży? Boję się bezsenności. Czy jest ktoś w Krakowie, kto mógłby mi pomóc? Bardzo proszę o odpowiedz. Co Państwo sądzicie o zastosowaniu melatoniny? Wspomnę, że moja bezsenność polega na braku snu prawie przez całą noc! Zaczynam być tym psychicznie wykończony.... Bardzo proszę o podpowiedź.

Witam 2 tygodnie temu zauważyłem w swojej nodze kleszcza. Był malutki, więc jeszcze pewnie się nie napił i sądzę, że nie był długo w mojej nodze. Usunąłem kleszcza, a w miejscu ukąszenia pozostała malutka dziurka. Na drugi dzień po wyjęciu kleszcza miejsce zaczęło swędzieć, ale starałem się go nie drapać.

Po około 1,5 tygodnia miejsce zaczerwieniło się. W tym momenie ma 5 cm szerokości i 3 cm długości, ale nie jest blade w środku i się nie powiększa zbyt szybko. Otoczka jest czerwona, a środek ciemniejszy. Poszedłem do lekarza zakaźnego po 2 tyg od ukąszenia. Lekarz powiedział, że jest podejrzenie boreliozyi zalecił kurację antybiotykiem "UNIDOX Solutab" przez okres 4 tygodni, a po tym czasie zalecił miesiąc przerwy i udanie się na badania krwi.

Interesuje mnie, dlaczego ten rumień jest w środku ciemniejszy i strasznie swędzi? Czy może być to po prostu reakcja alergiczna, a nie borelioza?

Prawie dwa lata temu przeżyłam załamanie spowodowane rozpadem związku i potem utratą pracy, przeżyłam silny stres, aż znalazłam się w szpitalu na miesiąc, gdyż pojawiły się u mnie stany takie, że ktoś mnie prześladuje, włączono mi lek rispolept i po miesiącu opuściłam szpital. Brałam rispolept prawie 1.5 roku, ale powiedziałam lekarce, że czuję się jak w depresji i dostaje fluanksol. Obecnie jestem na fluanskolu, ale cały czas brakuje mi motywacji do działania i pozytywnej energii. Czy długo trwa proces regeneracji psychiki do swojego poprzedniego stanu?

Jestem mężczyzną, mam 24 lata, zdrowy, prowadzący sportowy tryb życia. Wczoraj w miejscu intymnym znalazłem kleszcza (dokładnie na przyrodzeniu). Zareagowałem, ponieważ odczułem lekkie swędzenie. Kleszcz najprawdopodobniej znajdował się w miejscu ugryzienia krótko, może kilka godzin, a w każdym razie rano i dzień wcześniej go nie zauważyłem. Kleszcza od razu usunąłem, żadna jego część nie została na ciele, miejsce obmyłem wodą utlenioną (nic innego do dezynfekcji nie miałem).

W miejscu ugryzienia pojawiło się zaczerwienienie, lekko wybrzuszone, początkowo podłużne, mające długość niecałego centymetra (ok 5-7 mm), a szerokość ok 3 mm, może ciut mniej. W centralnym miejscu trochę ciemniejsza barwa (dokładnie w miejscu, z którego usunąłem kleszcza) o średnicy ok 1 mm. Drugiego dnia zaczerwienienie lekko się pomniejszyło, ma kształt kulisty, o średnicy ok 3 mm, nadal lekko wybrzuszone i twardawe, swędzenie niemal całkowicie ustąpiło.

Prosiłbym o poradę, czy w tej sytuacji udać się niezwłocznie do lekarza specjalisty (jakiego dokładnie?), czy obserwować miejsce ugryzienia przez jakiś czas i dopiero później podjąć jakieś działania, czy może w ogóle nie ma powodów do niepokoju? Chciałem też zadać pytanie odnośnie wpływu na relacje seksualne w takiej sytuacji. Jak wspomniałem na wstępie, jestem zdrowy (mam na myśli przeziębienia, grypy itp.). W ostatnim czasie zmagałem się jedynie z lekkim katarem, który jednak już całkowicie przeszedł, a od miesiąca biorę lek Piascledine 300 na stawy.

Mam na imię Marta i mam piętnaście lat. Z grubsza zapoznałam się z objawami depresji i boję się, że mogę ją mieć. Moja przyjaźń z bliskim mi chłopakiem została zakończona, na dworze jest straszna pogoda, wszyscy moi znajomi wyjechali albo nie mają czasu się spotkać. Rodzice stracili ostatnio bardzo dużo pieniędzy i nie ma możliwości, abym wyjechała na wakacje. W ciągu dnia kiedy spotykam się czasami z przyjaciółmi jest dobrze, wygłupiamy się i śmiejemy, ale wieczorem, po powrocie do domu albo kiedy nie mam się z kim spotkać mam ochotę płakać. Zaczęłam więcej jeść - pewnie z nudów... Staram się być zainteresowana różnymi sprawami, ale mi to nie wychodzi. Mam poczucie winy, że nie mam czasu dla brata. Mam też poczucie rosnącej beznadziejności. Brakuje mi spotkań z moim przyjacielem ale wiem że to już niemożliwe. Na dodatek czuję, że nie za bardzo mam z kim porozmawiać o tym co mi jest, ponieważ wszyscy mówią: och, to normalne, przejdzie Ci. Niestety ten stan trwa już od roku. Ciągle jestem zmęczona, mogłabym spać cały dzień. Przewracam się, potykam. Czy jest coś co mogłabym zrobić, aby przestać tak się czuć ? Brałam już nawet leki typu Deprim, ale byłam po nich bardzo senna. Nie zmienię swojego życia, nadal czasem przyjaciele będą mieć inne sprawy niż ja, a ja wciąż będę się czuła bardzo samotna. Chciałabym po prostu mniej to wszystko odczuwać i na nowo cieszyć się życiem, ale czuję, że nie mam na co czekać, że nic mnie nie cieszy, wszystko jest mi obojętne...

Mam dopiero 15 lat i od kilku miesięcy mam trudności z zasypianiem. Często muszę zażywać tabletki nasenno - uspokajające na bazie ziół (Heviran). Aby usnąć muszę mieć idealną ciszę, co nie zawsze się zdarza, dlatego używam zatyczek do uszu. Od tego czasu mam także okropne wahania nastroju. Przez kilka dni, szczególnie wieczorami, chce mi się strasznie płakać, nie umiem się pozbierać. Potem przez jakiś czas mam normalny nastrój tzn. nie płaczę, śmieję się, czasami zdarza się również że normalnie zasypiam. Od pewnego czasu również nie mam ochoty spotykać się z najlepszą przyjaciółka i innymi koleżankami. Pogorszyły się między nami relacje, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiamy (z przyjaciółką). Nie umiem o tym powiedzieć nikomu, nawet mamie, z którą miałam świetny kontakt. Nie dlatego, że mogłaby mnie wyśmiać (chociaż tego też się boję), ale nie wiem jak jej o tym powiedzieć. Bardzo proszę o udzielenie odpowiedzi, jeśli jest to możliwe w miarę szybkiej. Z góry dziękuję. Weronika.

Mam poważny problem i prosiłabym o jakąś radę, ewentualnie może podpowiedź co mam robić dalej... Mój 16-letni syn od ok. maja miał bóle stawów skokowych, nadgarstkowych, kolanowych i odcinka szyjnego. Kolejną dolegliwością była sztywność poranna, utrzymująca sie ok 3 godzin. Lekarz wysłał syna na badania. Po odebraniu wyników stwierdził wysokie OB 24, oraz podwyższone CRP 11,22 mg/1.

Z kolei zostaliśmy skierowani do poradni reumatologicznej, a stamtąd syn dostał skierowanie do szpitala na oddział. W szpitalu wyniki potwierdziły się, wykryto również popuchnięte stawy skokowe, (Borrelia burdorferi była ujemna). Zastosowano leczenie: Majamil 2xdziennie, oraz Polprazol 1xdziennie, oraz: rehabilitację: krioterapia, jonoforeze z Dicloreum, PM.

Dziś odebrałam dziecko ze szpitala: obrzęki ustąpiły, czuje sie zdecydowanie lepiej, jednak nadal wyniki nie są najlepsze: OB nadal 24, CRP 27,0, i o dziwo wyszedł wynik dodatni na Borrelia burgdorferi: IgM - 1,18 (dodatni w mianie) IgE--0.31 ujemne. Lekarz w szpitalu nie widzi tu jakiegoś większego problemu, natomiast lekarz rodzinny zasugerował, że syn może mieć Boreliozę (mimo tego, że nie miał kontaku z kleszczem). Zapytany o to, powiedział, że czasami chorobę może przenieść kleszcz.

Za miesiąc mamy powtórzyć badania. Czy mamy się martwić? Dlaczego w pierwszym badaniu wynik na Borrelia burdorferi wynik był ujemny, a w drugim dodatni? Czy możliwe jest zakażenie tą chorobą bez kontaktu z kleszczem? Czy te wszystkie wyniki i dolegliwości mogą byc oznaką tej choroby? Za odpowiedź z góry dziękuję. Pozdrawiam

Mam 18 lat. Od 5 choruję na bulimię. Nadużywam alkoholu, nie wychodzę z domu, śpię po 15 h na dobę, uciekam w świat filmów, wciąż płaczę. Jestem uzależniona od chłopaka. W tym roku pisałam maturę - ledwie zdałam... Leczyłam się już wielokrotnie u różnych specjalistów, jeździłam na terapię, ale nic to nie pomogło. Jak można wyjść z tego kręgu? Jak mogę sobie pomóc sama? Już nie jestem w stanie nic robić, coraz częściej myślę o samobójstwie... na dodatek od miesiąca biorę Zelixę - lek na otyłość, a ja nie mam nawet nadwagi... po 30 mg na dobę... wykańczam się. Serce mnie boli z dnia na dzień coraz bardziej... i piję... palę... Brałam Seronil przez około 6 miesięcy w dawce po 60 mg/dobę. Nic nie dało... Ani leki, ani lekarze i ich terapie... Jak sobie pomóc?

Mam 59 lat, jestem mężczyzną.Od 2002 roku mam wysoki poziom kinazy kreatynowej.Ostatni wynik z czerwca 2009 to 1477 U/I. Nikt do tej pory z lekarzy, doktorów n.med, profesorów nie potrafi mi odpowiedziec na pytanie skąd tak wysoka kinaza kreatynowa i jak zmienjeszyc jej wrtość.Ile tak naprawde wynosi norma dla mężczyzn bo w różnych żródłach jest podawana inna wielkość. Moje objawy choroby to słabe nogi, bóle mięśni w łydkach, zaniki mięsni w dłoniach i łokciach, oraz chudsza prawa noga. Mam trudności w poruszaniu się zwłaszcza po schodach w górę, schodząc idę jak na "szczudłach sztywne nogi. Nie wstanę równiez sam z pozycji kucznej bez pomocy drugiej osoby lub podpierania sie np.o krzesło i wtedy z trudem podnosze się do pionu. Kinaza w 2008 r. w grudniu wynosiła 485 U/I ciagle jest zmienna.Z leków biore tylko ;Potas 2 x dziennie, Wit B12 1 x cdziennie rano, enerenal/ od 1989 r./i medocart od pół roku po 1/2 tabletki ze względu na arytmie która miała miejsce. Teraz jej nie ma jak biore lek.Inne badania wykonywane to EMG, biopsje miesnia i nerwu, badanie przeciwciał, pobrano szpik z kregbosłupa i to w/g lekarza prowadzacego neurologa dr. n.med. za wyjatkiem EMG jest w normie. Skad więc ta tak wysoka kinaza? Jak tylko wzrasta mam wieksze trudnosci w chodzeniu.Odżywiam sie dobrze, nie nadużywam alkoholu, a ponadto stale rehabilituję sie na pobytach stałych nawet po 6 tygodni kilka razy w roku. Dlatego serdecznie prosze bo moi lekarze wzruszają ramionami i nie wiedzą poprostu co z tym zrobic. Nawet będąc w Szpitalu klinicznym MSWia w Warszawie na oddziale neurologi nikt nie reagował/ bo nie wiedzieli o co chodzi, tak sie domyślam gdy ta kinaza CK wynosiła ok. 1700 U/I. Proszę o pomoc co robić, jakie badania i wogóle z czego to jest tak wysoki stan CK. JESZCZE JEDNO badanie - SMA wykluczone, teraz czekam na wynik SBMA - bo od 5 lat nie wiem na co choruje. Podejrzewana była polineuropatia czuciowo-ruchowa ale wykluczona, a nabrałem sie METYPREDU PRZEZ 1,5 ROKU !! I INNYCH LEKÓW. Ponadto stopa opadła po operacji w 2003 roku dyskopati na poziomie L4-L5 i L5-S1. Prosze o pomoc. Pozdrawiam

Mam 40 lat. Wychowywałam się w rodzinie, gdzie dominował alkohol, często były awantury i przemoc domowa. Lęk, który odczuwam do dzisiaj wystąpił u mnie, już będąc nastolatką. Nie rozumiałam jeszcze wtedy, co dzieje się ze mną, choć mówiłam o tym mamie, jednak ona to lekceważyła. Wyszłam za mąż za człowieka, który znęcał się nade mną psychicznie i fizycznie. Mój lęk nasilił się do tego stopnia, że byłam zmuszona udać się do poradnii psychiatrycznej. Lekarz stwierdził u mnie zespół depresyjno-lękowy. Przez około rok byłam leczona lekiem Anafranil oraz przyjmowałam Propranolol z powodu częstego kołatania serca.

Niezbyt dobrze znosiłam początki leczenia, choć po pewnym czasie zaczęłam odczuwać poprawę. Ataki paniki zaczęły zmniejszać swą częstotliwość i z czasem zanikły, choć czasem jeszcze odczuwałam lęk. Kołatanie serca jednak nie ustało i dlatego Propranolol zażywam po pewnej przerwie do dziś, bo czuję się po nim dobrze. Po około dwóch latach po odstawieniu Anafranilu mój lęk zaczął narastać i czasami zdarzały mi się ataki paniki, choć nie tak silne jak kiedyś. Wiedziałam już co to jest (wcześniej miałam wrażenie, że umieram), więc starałam się opanować to w sobie. Na nowo mój nastrój zaczął się pogarszać, wiedziałam, że depresja znowu wróciła.

Udałam się więc znowu do poradni. Mój lekarz powiedział mi, że jeśli nie rozwiążę swoich problemów małżeńskich, to raczej nie mam szans na wyleczenie się. Proponował mi wyjazd do ośrodka, abym mogła na wszystko spojrzeć z innej perspektywy. Niestety nie skorzystałam, bo nie chciałam zostawić dzieci na 3 miesiące. I nie mogłam rzucić pracy (jestem pielęgniarką). Od tej chwili nie brałam już leków, zdawałam sobie sprawę z mojego położenia.

Od tego czasu minęło już ok. 5 lat. Po 18 latach małżeństwa postanowiłam odejść od męża. Od roku jestem w separacji. Zostawiłam wszystko i zaczynam życie od nowa. Niestety nowe miasto (jestem ponad 300 km od rodzinnego miasta), nowa praca, wielkie problemy finansowe, brak mieszkania, to wszystko spowodowało nowy wielki stres. Choć wydaje mi się, że wychodzę pomału na prostą, to mój nastrój od wielu miesięcy nie poprawia się. Najgorsze jest to, że moje roztargnienie jest widoczne przez personel w mojej pracy, boję się, że przez to mogę ją stracić lub mogę popełnić jakiś błąd.

Nie opuszcza mnie uczucie lęku, mam wielki problem ze wstawaniem rano do pracy, w wolnych chwilach najchętniej nie wychodziłabym z łóżka. Mam wielkie problemy ze spaniem. Budzę się po godzinie snu i do rana prawie nie zasypiam. W ciągu dnia najchętniej bym spała. Często płaczę z byle powodu. Praca jest dla mnie katorgą. Bardzo chciałabym podjąć leczenie, ale w taki sposób, abym mogła pracować. Nie mogę pozwolić sobie na to, aby nie pracować. Czy są leki, które pozwoliłyby mi wyjść z depresji i biorąc je, mogłabym pracować? Bardzo proszę o szybką odpowiedź. Z góry dziękuję.

Nie wiem jak zacząć, naprawdę... może tak, mam 13 lat i choruję na depresję, a zaczęło się to od szkoły, nie byłam za bardzo lubiana, wszyscy na mnie plotkowali i się ze mnie śmiali. W szkole uczyłam sie dobrze, ale tak się przejęłam plotkami i wyśmiewaniem, że całkiem zapomniałam o nauce, byłam nieprzygotowana, bałam się iść do szkoły, nie umiałam grać na flecie, bardzo mi było z tym ciężko, bałam się, że dostanę jedynkę. Często zostawałam w domu i płakałam, raz sobie palec złamałam i miałam w gipsie, a to wszystko z tego lęku...

Zaczęły się problemy, rodzice nie wiedzieli co robić, chodziliśmy do psychologa, ale to nic nie pomagało, zaczęłam się ciąć, chodziłam na wizyty do psychiatry... nic nie pomagało. Chcieli zobaczyć co mi jest, byłam 2 miesiące w szpitalu psychiatrycznym, w oddziale dziecięco-młodzieżowym zdiagnozowali "mieszane zaburzenia lękowe "... tam też nie miałam za dobrze, teraz biorę leki Anafranil i Pernazinum. Rano biorę Anafranil i Pernazinum, po południu Anafranil, a wieczorem Pernazynę... Leki pomagać to trochę pomagają, najgorsze jest to, że już drugi tydzień mam te same koszmary.

Budzę się z lękiem i cała spocona, a najgorsze, że w tych koszmarach jest to samo, że jestem w szkole, jestem wyśmiewana, a ja uciekam, płaczę i się tnę, jak nie w szkole, to w psychiatryku... i te same sny zawsze, już nie wiem, czy powiedzieć to psychiatrze, czy mnie wyśmieje, ale to bardzo mi przeszkadza, mama wie i mówi, że mam to powiedzieć, ale ja się boję. Dobrze, że mam nauczanie indywidualne, teraz idę do gimnazjum i będę też mieć nauczanie... Bardzo się boję tych koszmarów, one są okropne!!!!!:(:( proszę, pomóżcie :(