Witam, od prawie dwóch tygodni boli mnie głowa, pomimo że biorę leki przeciwbólowe ból nie ustępuje. Objaw to tępy ból z wrażeniem ucisku. Czasami ból ma charakter miejscowy - czubek czaszki, skronie, tył głowy promieniujący do karku, czasami przeradza się w ból całej głowy. Objawy, które towarzyszą stale i które mnie niepokoją to uczucie "przekrwienia skóry" na głowie (pieczenie pojawiające się punktowo w obrębie całej czaszki). Lekkie, ale ciągłe pieczenie oczu (oczy nie są przekrwione, nie mam też swiatłowstrętu) i okresowo pojawiające się rozpalenie skóry na głowie (podobne uczucie do tego, gdy mam gorączkę - jednak temperatura ciała w normie 36,6). Trzy dni temu byłem u lekarza. Pani doktor zmierzyła ciśnienie (120/80), osłuchała, opukała głowę i stwierdziła, że to nic poważnego. Zapisała M*** 250 mg i kazała brać przez kilka dni. Jednak ten lek praktycznie nie zmniejsza objawów - głowa ciągle boli. Mam pytanie - czy powinienem się udać ponownie do lekarza i zażądać bardziej szczegółowych badań (jakich) czy jeszcze poczekać? Co może być przyczyną ? Pracuję jako programista, wiele czasu spędzam przed komputerem (w ostatnim czasie zacząłem też czytać dużo książek - potrzeba przekwalifikowania). Czy to może wpływać na tak intensywny ból głowy? Od kilku dni odstawiłem książki na bok, wzrok badam okresowo - ostatnio w zeszłym roku.  W okresie zimowym często mam problem z zatokami nosowymi (jednak ból towarzyszący ma charakter rwący od czoła, promieniujący do nosa, z dużą ilością wydzieliny z nosa). Teraz nie ma kataru, jednak zastanawiam się, czy klimatyzacja w samochodzie nie mogła spowodować jakiegoś ogólnego stanu zapalnego?

Jestem kobietą, mam 34 lata, pracuję zawodowo, wychowuję samotnie niepełnosprawnego syna (6 lat - duże uszkodzenie OUN), od wielu lat mam myśli samobójcze i poczucie bezsensu życia. Dwukrotnie byłam w oddziale psychiatrycznym z powodu zagrożenia samobójstwem.

W dzieciństwie byłam molestowana seksualnie przez ojca swojej mamy. Dziś relacje z mamą pozytywne aczkolwiek w mojej pamięci pozostaje fakt, że mama nie uwierzyła w to co robi ze mną "dziadek" i nic nie zrobiła w tym temacie. Później trudny okres dorastania, alkoholizm ojca, wczesne zamążpójście - po 10 latach małżeństwa urodziłam chorego syna, którego bardzo kocham, ale czasem mam dość opieki nad nim, brakuje mi chwil na odpoczynek, na zajęcie się swoim zdrowiem, które ostatnio bardzo upadło - chory kręgosłup, leukopenia, zaburzenia endokrynologiczne w tym hirsutyzm, przewlekłe bóle kolan, kręgosłupa - praktycznie nie ma dnia by coś mnie nie bolało, czuję się jak wiekowa babcia.

Prawie co dzień myślę o śmierci. Wyobrażam sobie własny pogrzeb, wymyślam jak chciałabym umrzeć, snuję plany śmierci, rodzaje samobójstwa. Jestem po dwóch poważnych próbach samobójczych i po kilku tzw. straszakach. W przeszłości samookaleczenia - blizny do dziś. Dwukrotnie hospitalizowana w oddziale chorób psychicznych i o dziwo dgn. osobowość chwiejną emocjonalnie! Nie zauważyłam u siebie okresów remisji aczkolwiek najgorzej czuję się wiosną i jesienią.

Próbuję sobie pomóc pracą, nauką (zapisałam się na studia, właśnie zaczynam III rok z dobrym wynikiem - stypendium naukowe). Jestem kobietą samowystarczalną: wyremontuje mieszkanie, wykonam drobne naprawy auta, ale czuję się zupełnie niepotrzebna i często dręczą mnie myśli za co to wszystko mnie spotyka? Co ja takiego zrobiłam w życiu, że teraz tak cierpię? Mało jest rzeczy, które mnie cieszą. Jednego dnia chciałabym z łóżka nie wychodzić, by tylko spać i spać, a za parę dni mam kilka bezsennych nocy, mimo że odczuwam niesamowite zmęczenie.

Chodziłam 1,5 roku na indywidualna terapię psychologiczną wspartą leczeniem psychiatrycznym co zaowocowało podjęciem decyzji o rozwodzie, który nastąpił 2 lata temu. Myślałam, że po rozwodzie wszystko minie, lecz jakże się myliłam! Nadal cierpię i jest mi źle, nie widzę sensu życia, ale jednego jestem pewna: gdybym się nie rozwiodła to pewnie nie byłoby tego listu. Jak mogę sobie pomóc skoro wszystkie terapie są nieskuteczne? Coraz trudniej znaleźć mi siłę by żyć dla siebie, dla syna, który mnie potrzebuje? Jak mogę sobie pomóc?

Mam 22 lata, kiedy poszłam do liceum zaczełam chorować na depresję. Na początku przestałam się śmiać, później odzywać. Wracając po szkole do domu zamykałam się w ciemnym pokoju, płacząc patrzyłam na zegar, dopóki z wycieńczenia nie zasnęłam.

Tak było codziennie przez kilka miesięcy. Ciężko opisać lęk, stres i uczucie beznadziejności jakie czułam. Kiedy już nie miałam siły z tym walczyć zdażały mi się omdlenia. Po około 10 miesiącach przeszło, pózniej ponownie wracało. Chciałam aby ktoś to zauważył, jednak bałam się komukolwiek przyznać. Niestety w ostatnim czasie znów zaczynam się tak czuć. Kiedyś bałam się zrobić sobie krzywdę, jednak teraz od prawie 3 lat się okaleczam. W mojej rodzinie były przypadki schizofrenii i samobójstw.

Czasami czuję się tak zmęczona wszystkim, że patrząc przez okno myślę, że mogłabym po prostu wyskoczyć i wtedy odpocząć od tego, co czuję. Chciałbym komuś o tym powiedzieć, jednak nie wiem czy mnie na to stać.

Witam serdecznie! Mam 18 lat. Od około roku mam przewlekłe problemy z zasypianiem. Kładę się do łóżka, ale zasypiam po jakichś 2, czasami 3 godzinach. Ogólnie prowadzę bardzo nieregularny tryb życia, np. na wakacjach często chodzę spać nad ranem, a w roku szkolnym po północy. Zajęcia zaczynam od godziny 7:30 i kończę po 10 lekcjach. Cały dzień jestem zmęczona i boję się, że nie poradzę sobie w szkole, tym bardziej, że czeka mnie matura i egzamin zawodowy.

Ostatnio staram się myśleć pozytywnie, żeby dodatkowo nie zamęczać się pesymistycznymi myślami, ale przed snem czuję obawę przed tym, że mogę nie zasnąć. Czasami udaje mi się to bez problemu, a czasami naprawdę bardzo się męczę, zanim zasnę. Ostatnio dodatkowo czuję dziwne uczucie w przełyku, gdy kładę się do łóżka. Jakby kluska stanęła mi w gardle. Zaczęłam pić melisę, bo słyszałam, że to może pomóc. Nie chcę się uzależniać od tabletek na sen. Jednak gdy zaczęłam odczuwać to dziwne uczucie w przełyku, bardziej zaczynam się na tym skupiać. Bardzo proszę o odpowiedź i jakąś poradę w mojej sprawie. Serdecznie dziękuję za uwagę. Pozdrawiam.

Mam 28 l., jestem kobietą, mam ciekawą pracę, udane życie osobiste i ogólnie mówiąc wszystko powinno być w porzadku, a jednak…

Coraz częściej zdarza się, że jestem ciągle zmęczona, nic mi się nie chce, czuję ociężałość w całym ciele, a w pracy wcale się nie przemęczam. Taki stan zwykle pojawia się w okresie jesienno-zimowym i trwa nie parę dni, tylko parę miesięcy. Oprócz tego śnią mi się często dziwne i odrażające sny, gdy, np. ktoś kogoś zabija, a ja to obserwuję z boku i wszystko widać bardzo dokładnie - po takich snach czuję dziwny lęk w sobie. Ogólnie czuję się tak, jakby w moim ciele mieszkał ktoś inny, dziwny stan. Kiedyś cierpiałam na bezsenność - teraz można powiedzieć, że śpię spokojnie, ale po takich snach jestem zmęczona. Nie oglądam żadnych horrorów, bo wtedy w ogóle nie wyszłabym z domu.

Myślę, że to może być depresja, ponieważ na niczym mi nie zależy, nie chce mi się wstawać do pracy, gotować, dosłownie nic... Proszę o poradę.

Witam, jestem kobietą w wieku 28 lat, od około 2 miesięcy codzienie boli mnie głowa, zasypiam z bólem i budzę się również z bólem. Czasami wymiotuję i sztywnieje mi kark. Mój lekarz rodzinny bagatelizuje sprawę, ale ja się niepokoję. Dodam, że rano ból jest lekki, a nasila się w godzinach popołudniowych. Jestem senna i apatyczna. Dziękuję za odpowiedź.

Witam. Mam na imię Ewa i mam 18 lat. Zacznę od początku... Mniej więcej rok temu zdiagnozowano u mnie zaburzenia depresyjne. Chodziłam więc do psychiatry i przyjmowałam leki. Po jakimś czasie leczenia zaczęło mi się poprawiać, było OK, czułam się dobrze. Z czasem brałam leki coraz rzadziej, ponieważ zapominałam o tym i przestałam o to dbać, gdyż, jak wspomniałam wyżej, czułam się dobrze. W końcu całkowicie odstawiłam antydepresanty i nie biorę ich już od ponad pół roku. Teraz widzę, że to było głupie posunięcie.

Od kilku dni mam tzw. "doła", zupełnie bez powodu. Szkoła nie jest dla mnie problemem, bo mam nauczanie indywidualne, dzięki czemu nie mam już kontaktu z moją toksyczną klasą. Jedynie maturą się przejmuję, bo jestem bardzo nerwową osobą i boję się, że ten cały maturalny stres mnie przygniecie. Ludzie dookoła mnie irytują, znów zaczynają pojawiać się myśli, że życie nie ma sensu. Znów mam ochotę płakać oraz zasnąć i nigdy się nie obudzić. Ale wiem też, że nie mogłabym się zabić. Jestem zbyt wielkim tchórzem i za bardzo żal mi samej siebie.

Kiedy powiedziałam mamie, że znów zaczynam się źle czuć, to wyniknęła z tego tylko kłótnia. Mama mówiła, że nie powinna była mi wierzyć, że już te leki nie są mi potrzebne, że nie będzie robić z siebie idiotki przed lekarką i że jestem już dorosła, więc sama powinnam sobie wszystko załatwiać. Ja w ogóle nie rozumiem tego jej toku myślenia...Teraz pozostaje mi "tylko" pójść do mojej lekarki po kolejną receptę na antydepresanty. Ale tutaj znów pojawia się problem. Nie lubię gdziekolwiek chodzić sama, zawsze muszę z kimś (co też jest problemem, bo nie należę do osób lubianych). W dodatku nie wiem nawet, jak tam trafić, gdyż w moim mieście jest teraz przebudowa dworca i autobusy jakoś dziwnie kursują, a ja w ogóle nie mam orientacji w terenie, kiedyś, mając 10 lat, zgubiłam się nawet w bloku!

Ponadto nie lubię mojej psychiatryczki. Ona kiedyś prosto w twarz mi powiedziała, że jestem głupia i dlatego nie powinnam się dziwić, że nie mam przyjaciół. Dobra, zdaję sobie sprawę, że w wielu sytuacjach zachowuję się głupio (to wynika z mojego zdenerwowania) i jestem bardzo dziecinna, ale to nie powód (jeszcze dla lekarki!) żeby mnie tak wprost obrażać! Miałam ochotę ją wtedy uderzyć. Nie chciałabym znów jej widzieć. Jeszcze jedna sprawa mnie zastanawia, właśnie ta moja nerwowość. Ona zawsze była, niezależnie od tego, czy się leczyłam, czy nie.

Praktycznie w każdej sytuacji się denerwuję, czy to w szkole, kiedy muszę odpowiadać przy tablicy, czy to kiedy idę do kogoś na urodziny, a nawet wtedy kiedy poznaję nowe osoby. W takich sytuacjach serce mi strasznie bije, mam wrażenie, jakby mi miało wyskoczyć z klatki piersiowej, niesamowicie się pocę, głos mi drży i cała się trzęsę. Zastanawiało mnie to kiedyś i zrobiłam badania na niedoczynność i nadczynność tarczycy, gdyż miałam wszystkie ich objawy, ale nic nie wykazały. Czy to może być fobia społeczna? I czy można być jednocześnie chorym na depresję i fobię społeczną? Z góry dziękuję za odpowiedź, cieszę się, że istnieje taki portal jak ten :) Pozdrawiam!

Witam! Od dłuższego czasu widzę, że dzieje się ze mną coś nie tak. Nie mam chęci do niczego, łatwe zadania ciągną się dla mnie w nieskończoność. Mogłabym przespać cały dzień, nawet czasami nie chce mi się przebrać z pidżamy w normalne ubranie, a nawet jak się przebiorę, to chodzę w powyciąganych rzeczach i najchętniej w dresach.

Teraz chodzę na kursy językowe, ale widzę, że nie mam żadnych postepów, nie mogę się zmobilizować żeby się uczyć i wynajduję wszystko, by nadal tak robić. Ostatnio nawet nie poszłam na kilka zajęć, bo nie chciało mi się wyjść z łóżka. W domu mam kilka zwierzątek, kiedyś spędzałam z nimi dużo czasu zajmując się nimi, a teraz cieszę się, że są, ale nie mogę się zebrać w sobie, by spędzić z nimi czas - czuję przez to wyrzuty sumienia. Od roku mam problemy zdrowotne, byłam kilka razy operowana na przetokę odbytniczą i pęknięcie odbytu, z konsultacji z lekarzem dowiedziałam się, że prawdopodobnie to zaczęło się albo od zaparć, albo od rozwolnień.

Muszę zaznaczyć, że dwa lata temu moje życie się zmieniło i bardzo to przeżyłam wszystko. Dwa lata tamu zmieniłam zamieszkanie.Przeniosłam się z Polski do Szwecji z dwóch powodów: pierwszy to ten, że znalazłam miłość mojego życia, mojego męża dzisiejszego, a drugi to to, że moja mama wyrzuciła mnie z domu, bo chciałam założyć sobie własne życie i dalej nie mieszkać i pracować w firmie mamy. Proszę, pomóżcie mi! Tak bardzo chciałabym mieć dużo energii i chęci do działania! Pozrawiam.

Witam!

Mam 2-letniego syna. Jego zachowania są dla mnie niepokojące np.: bawi się tylko autkami skupiając uwagę tylko na kręcących się kółkach. Gdy wychodzimy na spacer biegnie przed siebie nie oglądając się za siebie i reagując gdy go wołamy. Na placu zabaw nie bawi się z dziećmi, nie wykonuje poleceń typu przynieś czy podaj. Ze złości wali głową w podłogę. Jego mowa bogata jest tylko w kilka pojedynczych słów. Ma również dobre cechy np. gdy płaczę potrafi podejść i mnie przytulić, choć staram się nie pokazywać złych emocji przy nim. Ostatnio znaleźliśmy zabawę rzucania małą piłką do siebie potrafi nawet nóżką kopnąć ja w moją stronę. Ta zabawa potrafi trwać nawet 5 minut, co dla mnie i dla niego to bardzo dużo.    

Od 10 lat co jakieś pół roku dręczą mnie zawroty głowy, nudności i wymioty, światłowstręt. Miałem przeprowadzoną tomografię komputerową, prześwietlenie kręgosłupa. Nie wykryto nic od strony neurologicznej. Laryngolog też nie uważa, że to sprawa laryngologiczna. Choć dość często łapię zapalenie ucha i jest podejrzenie, że coś z błędnikiem nie jest tak, to objawy są nietypowe bo w czasie zawrotów nie szumi mi w uszach, obraz nie skacze. Mam poza tym nadwagę, ale ciśnienie mam na dobrym poziomie 120-80, czasami trochę wyższe.

Witam, zacznę od tego, że od wielu lat mieszkam sama, jestem osobą towarzyską, zauważyłam jednak, że sprawy finansowe i nieumiejętność radzenia sobie z nimi przygnębiają mnie.

Od czerwca czuję smutek, który tylko co jakiś czas, kiedy jestem z najbliższymi mi osobami, przemija. Moja sytuacja finansowa się nie zmieniła, wręcz się pogorszyła, zaowocowało to nieznacznymi długami, co jeszcze bardziej mnie przygnębia. Od kilku dni czuję się bardzo smutna, znowu z dala od najbliższych (ze względu na odległe miejsce stałego zamieszkania).

Nie cierpię na bezsenność, ale czuję, że nie radzę sobie z tym stanem, kilka razy dziennie chce mi się płakać, bardzo tęsknię za najbliższymi (co mi się dawniej nie przytrafiało, lub nieczęsto), straciłam zupełnie apetyt, moja samoocena spadła bardzo nisko, a pogłębia to fakt, że nie mogę znaleźć pracy. Całymi dniami boli mnie brzuch, a kiedy pojawia się we mnie jakaś pozytywna myśl, zaraz tłamszona jest przez smutek. Wszystkie pomysły dotyczące rozwoju czy pracy wydaja mi się bezsensowne.

Problemy finansowe muszę rozwiązać sama, przygniata mnie to wszystko. Ten stan nasilił się od czerwca dość znacząco. Czy to depresja czy złe samopoczucie wynikające z braku pieniędzy?

Przytłacza mnie cały czas myśl, że co zrobię - robię źle, gdy się staram - wtedy dopiero następuje totalna klęska. Coś we mnie umarło... W maju byłem 2 tyg. w szpitalu neuropsychiatrycznym (po 2 próbach samobójczych) i od tego czasu nie potrafię cieszyć się niczym, co sprawiało mi kiedyś przyjemność. Jestem kolarzem, a nawet nie cieszy mnie już jazda na rowerze. Do tego mam wrażenie, że jestem bardzo niemiły dla innych, otaczających mnie ludzi - wiem, że muszę iść do lekarza, lecz taaak mi się nie chce… Coraz częściej też myślę o tym, że innym tu byłoby beze mnie lepiej. Najchętniej bym tylko spał… Pozdrawiam, B.

Witam. Kilka miesięcy temu, leżąc w łóżku, dostałam napadu paniki. W trakcie tego napadu poczułam się obco w swoim domu. Ten stan mnie bardzo przeraził. Od tego czasu zaczęłam się panicznie bać, że jestem chora na schizofrenię. Nieustannie myślę na ten temat i jestem tym już wykończona. Dodatkowo zaczęłam bać się wychodzić z domu (boję się, że zwariuję, ośmieszę się przed ludźmi, zemdleję, lub stracę świadomość), cały czas jestem spięta i nerwowa, ale najbardziej przeraza mnie to nieustanne myślenie o chorobie psychicznej i to, że poczułam się obco u siebie w domu. Dodam, że przed pięcioma laty miałam agorafobię, z której wyszłam sama. Mam bardzo stresujący rok za sobą (wypadek przyjaciela, po którym jest sparaliżowany oraz dowiedziałam się o tym, że mąż mnie zdradzał), byłam u psychologa, który stwierdził nerwicę lekową. Niestety na wizytę u psychiatry muszę poczekać do końca października. Mam dziecko i przeraża mnie ta myśl, że jestem chora na schizofrenię (boję się co wtedy będzie z moim ukochanym dzieckiem) - ja mam dla kogo żyć, tak bardzo chciałabym być znów normalna. Na stale mieszkam za granicą i zauważyłam, że jak jestem w Polsce to moje obawy ustępują. Dziękuję za odpowiedz i pozdrawiam serdecznie. Ps. Zapomniałam dodać, że wśród ludzi czuję się skrępowana (nie boje się ich tylko tego, że może ktoś zauważy, że mam lęki i jestem nerwowa).

Siedzę i płaczę od wczoraj, bardzo płaczę i proszę Was o pomoc. Moja córeczka urodziła się jako wcześniaczek, 4 tygodnie przed czasem. Ważyła 2470, ale poleżała sobie w inkubatorze bez naświetlania tylko po to, aby utrzymać ciepłotę ciała i po godzinie została mi przyniesiona. Nie bardzo chciała ssać pierś, więc dostawała dożylnie do główki glukozę. Spadła waga do 2300 i taką zabrałam do domu. W domu wszystko się unormowało, zaczęła nabierać wagi, rozwijała się całkowicie normalnie. W wieku dwóch latek i 4 miesięcy zaczęła uczęszczać do świetnego żłobka. Nie było żadnego problemu z aklimatyzacją, była i jest bardzo samodzielna. Sama jadła, sama się ubierała, załatwiała swoje potrzeby fizjologiczne.

Problem się zaczął z przedszkolem, gdy trzeba było zmienić budynek, do którego chodziła, bo zaczęła chodzić do starszaków. Nie chciała spać, ale w przedszkolu nie protestowała. Rozbierała się i kładła na leżaczku. Natomiast w domu płakała łzami, że nie lubi chodzić do przedszkola, bo tam śpią dzieci. Przedszkolanką w grupie jest u córeczki moja sąsiadka, więc mam informacje z pierwszej ręki. Określała moją córeczkę jako rozkojarzoną. Moja Aleksandra ma bardzo dobry słuch muzyczny, o czym dowiedziałam się jak w ubiegłym roku zapisałam ja do przedszkola muzycznego. Przepiękny ma głosik, liczy bez problemu, śpiewa, uczymy się literek. Wczoraj po rozmowie z obiema paniami z przedszkola wiem, że Ola od początku roku jakby żyła w swoim świecie. Pani prosi: dzieci siadamy przy pierwszym i drugim stoliku. Ola siada przy czwartym. Pani zwraca się bezpośrednio do niej: Ola przy drugim i Ola wykonuje polecenie. Teraz dzieci przed śniadaniem mają czas wolny dla siebie, więc pani ma możliwość poobserwować jak się zachowują. Wszystkie dzieci garną się do gierek, do układanek, a Ola chodzi sama np. koło ściany i gdy pani nie powie do niej: Olu może weź sobie coś to ona nie weźmie i będzie tak dalej się błąkać i o czymś rozmyślać.

Podczas czytania bajek wygląda też na to, że mało one ją interesują i gdy inne dzieci garną się do odpowiedzi na pytania, które pani zadaje po przeczytaniu bajki, Oli jest to obojętne. Nie lubi rysować, robi to jak najszybciej. Ostatnio dzieci robiły prace plastyczne, a Ola jej nie zrobiła i nie przejęła się tym wcale. Pani określiła to, że tak jak było by to jej obojętne. Pani zwraca się do niej: Olu coś tam zrób, a ona na nią patrzy tak jakby nie rozumiała. Gdy pani weźmie ją na kolana i jeszcze raz powie, ona to zrobi. Wygląda to jakby się cofnęła w rozwoju mimo, że zna teksty piosenek z przedszkola, wiersze. Jest również uparta i zawsze była, ale ostatnio w przypływie złości zaczyna zrzucać wszystko co jest na stole. Wcześniej tego nie było. Ma Olunia w przedszkolu koleżankę bardzo serdeczną i wrażliwą dziewczynkę. Spotykają się też poza przedszkolem. I świetnie się bawią. Jeżeli Oli smakuje jedzenie, to nie ma żadnego problemu, do tej pory nie było. Prosiła Panią o dokładkę. W tym tygodniu była taka sytuacja przy obiedzie, że siedziała rozglądała się, ale nie prosiła o kanapeczkę, chociaż wie, że panie przynoszą kanapki jak dzieci nie zjadają obiadku.

Ostatnia wchodzi do łazienki, gdy wszystkie dzieci szykują się już do obiadku tak samo ostania się ubiera jak wychodzą na podwórko. Chodzi rozgląda się podczas, gdy inne dzieci się ubierają. Już jak widzi, że zaraz będą wychodzić to potrafi się zmobilizować i bardzo szybko się ubrać. Manualnych braków nie ma, co wynika z moich i pań przedszkolanek informacji. Proszę o każdą wskazówkę i radę, będę wdzięczna niezmiernie. Jestem z małego miasteczka w okolicach Białegostoku. Proszę więc o namiary do jakiś ośrodków diagnostycznych, badawczych, co po kolei należy zrobić i do kogo się udać. Od wczoraj odchodzę od zmysłów.

Dziękuję za każdą odpowiedź.