Jak można dotrzeć do mojego 33-letniego syna, który ma ogromną, moim zdaniem, nadwagę. Waży 130 kg, a mierzy 178 cm. Ja będąc w ciąży właśnie z moim synem, zachorowałam na cukrzycę, na którą choruję do chwili obecnej. Ponieważ życie z cukrzycą jest bardzo ciężką drogą przez mękę, chciałabym zaoszczędzić tego losu mojemu synowi. Niestety żadne moje słowa do niego nie docierają, bo jak twierdzi nic mu nie jest. Mimo że syn jest dorosły, ja jestem matką i bardzo się martwię, ponieważ otyłość brzuszna to niestety gwarancja choroby. Pomóżcie.

Witam. Mam ogromny problem ze schudnięciem, z którym się borykam praktycznie odkąd pamiętam, czyli około 20 lat. Jako 5 - letnie dziecko byłam normalnie zbudowana - bez zbędnego tłuszczyku. Niestety od momentu dojrzewania zaczęłam przybierać na wadze, która obecnie wynosi 150 kg przy wzroście 174 cm i dalej rośnie. Dzięki mojemu tłuszczykowi miałam operację kolana (artroskopia - wycięcie łękotki), niestety nic nie dała, obecnie drugie kolano w równym stopniu "zepsute", kręgosłup skrzywiony i wiele innych kostnych przypadłości. Do tego dochodzi niedoczynność tarczycy, inne wahania hormonalnie, których nie da się wyleczyć. Lekarze rozkładają ręce.

Generalnie przypadek tragiczny i beznadziejny. Niemniej jednak chciałabym coś ze sobą zrobić, chodziłam do różnych dietetyków bez skutków (no chyba, żeby uznać schudnięcie 10 kg i przybycie 20 kg jakimś sukcesem). Mam do Państwa prośbę, jeżeli spotkaliście się z takim przypadkiem jak mój i macie jakąkolwiek wiedzę (jakie można by badania zrobić, żeby chociaż ustalić co może być powodem tak ogromnej wagi i braku jakiejkolwiek możliwości schudnięcia) to proszę o poradę. Średnio mi się widzi umieranie w wieku 30 lat, a niechybnie zmierza to wszystko do tego, bo niestety czuję się coraz gorzej fizycznie i psychicznie. Mam 24 lata, jestem kobietą przy wzroście 174 cm i wadze ok. 150 kg. Z góry dziękuję za odpowiedzi i pozdrawiam serdecznie.

Mam 34 lata, 164 wzrostu - waga sięgnęła 115 kreski - moja aktywność fizyczna aktualnie jest prawie zerowo - bo szybko się meczę - chodzę dwa razy na aquafitness. Odchudzam się  w zasadzie od zawsze - parę razy udało mi się zrzucić sporo kilogramów jednak później one wracały podwojone lub potrojone w efekcie jojo na skutek moich zaniedbań. Moja mama ma lekką nadwagę, babcia była otyła. Byłam u lekarze, brak jest jakich chorobowych przesłanek to tylko moje żarcie doprowadziło mnie to tego co teraz jest Standartowo jem tak: 3 łyżki stołowe samodzielnie zrobionego musli +musli, później owoc, serek waniliowy z bakaliami, jakieś słodycze (ciastka, wafle itp), owoce, zupę, chleb z wędlina - największymi moim problemem sa słodycze w których nie mam umiaru. Nie lubię gazowanych napojów, kawę pije 3 razy dziennie. Na razie nie choruje przewlekle.

Mam 65 lat i ważę 110 kg. Jestem osobą zajadającą swoje stresy, których trochę mam. Nie mogę schudnąć, nie mogę stosować diety Dukana, bo jestem uczulona na mleko i jego przetwory. Choruję na astmę i nadciśnienie skaczące. Ostatnie wyniki badań były w granicach normy. Jestem nerwowa, nie mogę spać. Jak usnę, przez sen czuję, że wszystko mnie boli, wszystkie stawy i mięśnie. Budzę się wtedy, posiedzę, pochodzę i ból ustępuje. Ostatnio ponownie spadam w dół przy zasypianiu. Dwukrotnie pokazały mi się takie małe rozbłyski w kąciku lewego oka. Prawy płat tarczycy mam wypełniony niezłośliwym guzem. Proszę o poradę.

Witam! Mam 26 lat, ważę około 90 kg przy wzroście 172 cm. Od pewnego czasu, mniej więcej od początku roku, mam problemy z oddychaniem. Pojawiają się one głównie w pozycji stojącej, siedząc oddycha mi się łatwo. Poniższy problem dotyczy zatem głównie pozycji stojącej. Zwykły miarowy oddech przychodzi mi raczej swobodnie, ale często ziewam nabierając przy tym dużo powietrza (tak jakby zwykły oddech był niewystarczający dla moich płuc). I tu pojawia się problem. W momencie, gdy kończę nabierać powietrze przed ziewnięciem, następuje silny ucisk w okolicach mostka (połączony z uczuciem jakby zapowietrzania się i pustki w płucach), który następnie tak jakby promieniuje bokami w dół ciała aż do granicy tułowia. Często przestaję do końca nabierać powietrze, gdyż wiem, że na końcu nastąpi ten ucisk. A to z kolei powoduje niedomiar powietrza i kolejne ochoty na ziewnięcie... Powyższy problem powstaje również, gdy z rana leżę i chcę się przeciągnąć, ziewając. Czy może być to wina nadwagi? Siedząc brzuch dość mocno opina moje ciało i czuję ucisk na granicy brzucha z klatką piersiową. Czy schudnięcie wyeliminuje mój problem z oddychaniem? Dodam, że lekarz rodzinny jakiś czas temu zdiagnozował u mnie chorobę refluksową, ale nie poddałem się jeszcze badaniu gastroskopii. Mam również alergię na pyłki. Nie choruję na żadną poważną chorobę, typu cukrzyca, choroby serca etc. Ciśnienie krwi miałem mierzone przez lekarza około 2 miesiące temu i było całkowicie w normie. Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedź.

Dzień dobry, mam 44 lata i całkiem niemały problem. Od kilku lat, ok. 5 cierpię (to chyba właściwe słowo) na niekontrolowane zasypianie, głównie prawie bezpośrednio po posiłku, czasami w trakcie, zdarza się, że nie ma to związku z posiłkiem - dzisiaj nie zdążyłam zjeść śniadania, zasnęłam w trakcie, obudziłam się jak uderzyłam w podłogę - spadłam z krzesła. Na początku jak zaczęło się to zdarzać poszłam do lekarza internisty, który zlecił wykonanie morfologii i nic wszystko ok. cukier na czczo w kilku pojedynczych badaniach pomiędzy 85 a 95, cholesterol 180 - 190 - stwierdzono tylko małopłytkowość(?), ale tak pod nosem bez dalszych zaleceń. Jedyne zalecenie - proszę schudnąć (mam 172 cm wzrostu i aktualnie 147 kg wagi a na starcie czyli 5 lat temu jakieś 120). Diagnostyka rozwlekała się w czasie, ponieważ chodziłam do lekarza w pracy (przychodnia przyzakładowa aktualnie przerobiona na jedną z placówek słynnego Centrum Medycznego), rotacja była nie do opanowania, więc zlecał jeden z wynikami przychodziłam już do następcy, który nie interesował się wpisami do karty tylko wywiad robił od początku, zlecał badania od początku, jakby poprzednik był felczerem a nie lekarzem. W końcu dowiedziałam się, że nie mam cukrzycy - bo cukier mam w normie, a zasypianie to problem ze snem, ale ja tu nie pomogę - i koniec wizyty dziękuję. W 2008 roku trafiła w Internecie na problem bezdechu, poszłam do lekarza pierwszego kontaktu w przychodni poprosiłam o skierowanie do poradni zaburzeń snu. O dziwo po krótkiej rozmowie wypisał skierowanie i nawet poinstruował, gdzie konkretnie iść. Po roku oczekiwania (taka kolejka na pierwszą wizytę bo dalej to już błyskawicznie) stwierdzono na podstawie polisommografi bezdech i zlecono używanie aparatu cpap. Używanie cpap-u pomogło, przez jakieś pół roku nie zasypiałam, ale chodziłam senna. Stany snu zamieniły się w senność ale z czasem nastąpiła równia pochyła i powrót do stanu poprzedniego. Półtora roku temu pojawił się podwyższony cukier w badaniach 110 - 130. Miałam dwa lub trzy incydenty złego samopoczucia - duszność, poddenerwowanie - kiedy wezwano pogotowie i robiono badanie cukru (próbka z palca dawała wyniki pomiędzy 160 a 180). Dostała skierowanie do diabetologa - pan doktor zważył mnie i stwierdził, żebym przyszła jak schudnę 10 kilo i zakończył wizytę. Nie wiem co mam robić, jestem pod ścianą, nie stać mnie na prywatne leczenie - rok temu zwolniono mnie z powodu zasypiania przy biurku w pracy. Wszyscy mówią proszę schudnąć, ale jak mówię to proszę mi pomóc następuje cisza. Sama usiłowałam ale bez efektu (wyeliminowałam tłuszcze, pieczywo, kluchy, słodyczy nigdy nie jadałam, jedyny używany cukier to do herbaty - płaska łyżeczka na szklankę, żadnych kolorowych napoi, całe moje "picie" to herbata, kawa i woda - czasami z cytryną). Mimo wagi mam ponoć bardzo dobre wyniki badań - nie widziałam ich przychodnia POZ nie udostępnia wyników. Bardzo niepokoi mnie problem ze wzrokiem - jestem krótkowidzem szkła (-5,5 na oba oczy) noszę od 7 roku życia. Pól roku temu stwierdziłam problem z czytaniem - źle widzę z bliska w okularach - nie mogę czytać, chociaż rok temu mogłam nawlec nitkę na igłę nie zdejmując okularów. Poszłam do okulisty, który odmówił mi po badaniu komputerowym wystawienia recepty do czasu diagnozy i unormowania poziomu cukru. Zgłosiłam się do Zakładu Żywności i Żywienia - Poradnia Chorób Metabolicznych - czas oczekiwania 4 miesiące i jako pierwsza wizyta 2 godzinny wykład przesympatycznej pani dietetyk i wypełnienie ankiety o nawykach żywieniowych itp. (w prywatnej rozmowie po wykładzie stwierdziła na podstawie wypełnionej ankiety, że moje odżywianie nie jest przyczyną mojej otyłości i że sprawa wymaga dalszej diagnostyki) następna wizyta w Centrum za 6 miesięcy - październik br. - zobaczymy. Robiłam badania hormonalne TSH itp., nie pamiętam liczb, ale były to wyniki w dolnych granicach normy. Nie mam porównania rodzinnego, ponieważ nikt w mojej rodzinie (krewni - dziadkowie, rodzice, rodzeństwo rodziców, brat) nie chorował na cukrzycę, ani nie miał problemów z nadwagą. Proszę o pomoc jestem cała poobijana dzisiejszy upadek nie był pojedynczym incydentem, boję się większego urazu ponieważ zdarza mi się zasnąć "na stojąco". Z poważaniem, Agnieszka