Witam! Mam 29 lat. Masturbuję się nałogowo od około 14 lat - raz dziennie, kiedyś częściej. W moim przypadku można powiedzieć, że robię to głównie, żeby odreagować na problemy dnia codziennego, ale też dla przyjemności. Do tej pory nie widziałem w tym problemu, bo dziewczyny nie mogłem znaleźć, a filmów porno jakieś 2 terabajty (czyli grubo ponad 2500), więc po co z tym zrywać. Problem pojawił się niedawno. Podczas regularnej masturbacji w całkiem przeciętny dzień nie mogłem dojść do orgazmu i na drugi dzień to samo i potem znowu poczułem, że doszedłem do takiego momentu, że może być już tylko gorzej (przez cały ten okres 14 lat potrzebowałem coraz mocniejszych bodźców wzrokowych, także widziałem już chyba wszystko co kobiety mogą zrobić). Postanowiłem więc przestać - udało się przeżyć 1 tydzień, ale stałem się bardziej nerwowy. W drugim tygodniu masturbowałem się, żeby utrzymać erekcję, ale do orgazmu starałem się dojść inaczej tzn. naśladując' stosunek bez użycia rąk z atrapą pochwy bądź też pocierając członkiem o łóżko, ale zawsze kończyło się to utratą erekcji, pomimo tego, że kontynuowałem to przez 1-2 godziny (było blisko ale...:( Co robić?

Kolejny problem. Podczas ostatnich 6 lat, 4 razy byłem u prostytutek i zawsze brak erekcji, tylko dwie doprowadziły mnie do orgazmu, ale bez pełnego wzwodu! I po naprawdę ciężkiej pracy ustami! O stosunku nie było mowy, tylko raz mi stanął na kilka sekund. U drugiej pani - włożyłem jej, ale kompletnie nie miałem ochoty kontynuować. Równie dobrze mogłem się odwrócić na bok i iść spać (zacząłem myśleć, że jestem aseksualistą). Dodam, że wykluczyłem palenie tytoniu, gdyż raz próbowałem rok po rzuceniu i było to samo. Pytania: 1. Jak przestanę się masturbować jak szybko wszystko wróci do normy - kiedy będę mógł odbyć normalny stosunek? 2. Czy te ćwiczenia, które opisałem mają jakiś sen,s czyli próby doprowadzenia się do orgazmu bez użycia rąk? 3. Czy wraz z ćwiczeniami powinienem np. raz w tygodniu zażyć viagrę i udać się do pani lekkich obyczajów. Miałoby to również na celu oswajanie się ze obecnością kobiety (czytałem, że wielu mężczyzn nie może osiągnąć erekcji czy orgazmu z nowo poznaną dziewczyną/kobietą - może tu jest problem)? 4. Czy bazując na pani doświadczeniu może mi pani powiedzieć jakie są szanse na to, że po viagrze czy innym zamienniku dojdę do orgazmu z dziewczyną. To jest również istotne dla mnie, gdyż te tabletki są dość tanie. Może powinienem iść w tę stronę? Dziękuję uprzejmie!

Witam serdecznie! Mam 21 lat. Od dwóch trzech dni mam problem ze wzwodem. Chodzi o to, że zawsze mój penis był 100% sprawny. Zawsze jeśli chciałem mieć wzwód i się z masturbować to wystarczyło, że chwilę pomyślałem o jakieś erotycznej rzeczy i już mi stawał, i to na dość długi czas. Muszę przyznać, że dość często się masturbuję i nigdy nie miałem problemów ze wzwodem. Jednak dwa dni temu, gdy się obudziłem, zauważyłem że mój penis wygląda troszeczkę inaczej - a dokładniej mowa o tym, że jedna żyła na moim penisie zrobiła się znacznie ciemniejsza. Tak jakby była sina. Pomyślałem sobie - aha, musiałem w złej pozycji spać i pewnie przygniotłem sobie penisa. Pomyślałem sobie, że pewnie to jakiś taki podłużny siniak. Od jąder do czubka penisa mam taką jakby ciemną kreskę, która wydaje mi się ciemnym siniakiem, albo że to jest właśnie żyła. Pomyślałem sobie, że albo właśnie przygniotłem sobie penis podczas snu, albo że też się przeziębił, bo ostatnio zrobiło się zimno, a chodziłem w dość niezbyt ciepłych spodniach.

I teraz problem jest taki, że od dwóch dni nie mogę zrobić wzwodu. Za każdym razem jak myślę o erotycznych rzeczach czy nawet specjalnie włączę jakieś erotyczne zdjęcie - nie mam wzwodu. Bardzo mnie to zaniepokoiło, ponieważ jak wspominałem, zawsze wystarczała mi minuta i już byłem gotów do akcji. A teraz specjalnie stoję w łazience nawet i pół godziny i myślę o erotyzmach i nic. Nie mogę się masturbować. Jedynie pociesza mnie fakt, że mam nadal rankami wzwód. Wczoraj i dziś rano jak się obudziłem mój penis jest w stanie wzwodu i staje, ale tylko rankami. Natomiast w dzień lub w nocy jak się kładę spać i chce wymusić na nim zwód - nic - nie chce mi stanąć. Jedynie rankiem jak się budzę mi stoi. Więc stwierdziłem, że nie jest źle i pewnie jest to u mnie stan przejściowy, że pewnie go przeziębiłem albo przygniotłem. Ale jednak ta ciemna kreska czy ciemna żyła od jąder do czubka mnie niepokoi. I stąd moje pytanie - czy powinienem się niepokoić na poważnie. Bo jeśli do weekendu to ten stan mi nie przejdzie, wówczas zamierzam udać się do lekarza. Dziękuje uprzejmie z góry za każdą poradę.

Witam! Chciałbym zaznaczyć na wstępie, że mój problem jest dość obszerny i wielowątkowy. Około 3 miesięcy temu miałem swoje pierwsze doświadczenia seksualne (mam prawie 24 lata, więc trochę późno). Moja partnerka była ode mnie 2 lata starsza i bardziej doświadczona w tym zakresie. Zrobiłem to, gdyż chciałem pozbyć się etykietki prawiczka, niestety to był główny powód. Doświadczenia nie były dla mnie udane, gdyż za pierwszym razem, który odbył się impulsywnie, z mojej inicjatywy, doszedłem bardzo szybko, co może jest dość naturalne. Tutaj chciałbym zaznaczyć być może dość ważny fakt, iż zataiłem przed nią fakt, że jestem jeszcze prawiczkiem (powodem był oczywiście wstyd).

Drugi raz miał się odbyć z jej inicjatywy, w środku dnia. Weszła do mojego pokoju (mieszkaliśmy za granicą w mieszkaniu, które dzieliliśmy jeszcze z kilkoma innymi osobami, choć wtedy była tylko jedna osoba, w pokoju obok) i zaproponowała mi seks, czym kompletnie mnie zaskoczyła i zestresowała do tego stopnia, że nie mogłem osiągnąć wzwodu, więc oczywiście do niczego nie doszło. Od tej pory pojawiła się u mnie obawa przed brakiem erekcji. Problem polegał na tym, że pojawiała się ona w najmniej odpowiednich momentach (np. w czasie wspólnych spacerów, pocałunków lub kiedy siedzieliśmy obok siebie w autobusie, wówczas erekcja potrafiła trwać dobre 20 minut lub dłużej), a nie pojawiła się wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebowałem. Stąd ta trauma. Seks odbywał się więc spontanicznie z mojej inicjatywy, kiedy czułem podniecenie w danej chwili i byłem momentalnie gotów na zbliżenie, erekcję po prostu. To było dla mnie zaskakujące, że erekcja pojawiała się bez wyraźnej przyczyny, choćby tylko wtedy, gdy siedzieliśmy obok siebie, gdy był tylko romantyczny nastrój.

Po około dwóch tygodniach moja partnerka poinformowała mnie, że jest w ciąży (raz spadła mi prezerwatywa, być może to stało się wtedy), co spowodowało kolejne nerwy, więc szybko zdecydowaliśmy się na aborcję (to działo się za granicą, gdzie aborcja jest całkowicie legalna). Po odpowiednich badaniach i testach okazało się jednak, że jest to ciąża pozamaciczna, którą trzeba usunąć operacyjnie. Po powrocie do Polski (około 3 tygodnie temu) przeczytałem w Internecie artykuł na temat AIDS, a ponieważ mam naturę panikarza i hipochondryka, uroiłem sobie, że i ja mogłem się zarazić, gdyż pierwszy stosunek odbyłem bez prezerwatywy, a dziewczyna miała już wcześniej doświadczenia. Test dał oczywiście wynik ujemny, ale lekka trauma dalej pozostała.

Zanim przejdę do zasadniczych pytań, pragnę wspomnieć, że wychowałem się w rodzinie religijnej o konserwatywnych poglądach w sprawach seksu. Do tej pory przestrzegałem tych zasad, jednak nie tyle z faktu, że jestem religijny, ile z faktu, że nigdy nie byłem w związku z dziewczyną, mimo, że interesuję się dziewczynami od podstawówki i nawet parę razy szczerze się zakochałem (niestety bez wzajemności). Swoje potrzeby seksualne zawsze (czyli około 10 lat) zaspokajałem masturbacją połączoną z pornografią, nie ukrywam, że dość często. Teraz przejdę do kwestii zasadniczej, mianowicie problemu, który trapi mnie od około 2 tygodni, mianowicie całkowicie zobojętniałem uczuciowo na kobiety, pod każdym względem. Nie są one w stanie podniecić mnie ani fizycznie, ani duchowo. Do tej pory zawsze obracałem się za atrakcyjnymi dziewczynami na ulicy (takimi, które mnie podniecały) oraz (z racji mojej romantycznej natury) w innych dość często się podkochiwałem. Krótko mówiąc - wszystko było w jak najlepszym porządku. To, co dzieje się teraz, nie daje mi spokoju. Myślę o tym non stop i nie mogę znaleźć rozwiązania. Początkowo nawet (wspominałem już, że mam skłonności do skrajnych myśli i panikowania), z racji tego, że wcześniej nigdy mi się nie przydarzyło nic podobnego, przeraziłem się, że skoro dziewczyny przestały mi się podobać, to mogłem zostać homoseksualistą. Sama myśl mnie tak przerażała, że bałem się spojrzeć na innych facetów w obawie, że zacznę wyobrażać sobie jakieś niestworzone sytuacje. Jednak po pewnym namyśle, analizie wcześniejszych doświadczeń i obserwacjach samego siebie szybko doszedłem do wniosku, że inni mężczyźnie mnie również nie pociągają i nigdy nie pociągali seksualnie. Stałem się więc kompletnie aseksualny emocjonalnie, jeśli można to tak określić. Fizycznie jeszcze tego nie potwierdziłem i nie mam zamiaru potwierdzać, bo żałuję swoich doświadczeń, chcę o nich zapomnieć i z następnymi poczekać na dziewczynę, którą pokocham.

W związku z tym mam pytanie, czy mój stan zobojętnienia na kobiety jest stanem przejściowym, który może być spowodowany moimi przejściami (które dość solidnie mnie zestresowały), jak i wyrzutami sumienia i poczuciem winy (teraz je mam, naprawdę żałuję swoich pierwszych doświadczeń)? Naprawdę koszmarnie się z tym czuję, w szczególności brakuje mi tych uczuć wyższych, nie tylko pociągu seksualnego. Chciałbym, by było tak jak dawniej, ale boję się, że przez moje nieudane doświadczenia nie będę mógł już normalnie spojrzeć na dziewczyny, bo będzie mi towarzyszyło wspomnienie o nieudanych doświadczeniach i ich ewentualnych powtórkach. Mam nadzieję, że poradzą sobie Państwo z moim problemem, pozdrawiam serdecznie.

Witam! Chyba mam naderwane wędzidełko napletkowe. Ranka jest niewielka ok. 2 mm. Nie leje się krew. Tylko szczypie, gdy dotykam. Chciałem zapytać czy naprawdę jest konieczność, żeby iść z tym do lekarza (jak sugeruje się na wielu forach), czy ranka zagoi się sama. Czy używać jakiejś maści (czy też tabletek) wspomagającej gojenie? Mam też pytanie dotyczące higieny. Czym przemywać to miejsce? Czy może lepiej, żeby nie miało kontaktu z bieżącą wodą.

Witam! Mam 22 lata i problem z przedwczesnym wytryskiem. Ten problem doskwierał mi od początku współżycia seksualnego, ale po pierwszym przedwczesnym wytrysku (który był na prawdę szybko, często już w grze wstępnej) i odczekaniu ok. 10 min mogłem uprawiać seks naprawdę długo. Teraz mam nową partnerkę i staramy się zrobić to już od około miesiąca i przedwczesny wytrysk jak zwykle pojawia się za pierwszym razem, ale niestety po odczekaniu 10 min. i ponownej próbie przedwczesny wytrysk znów się pojawia i za trzecim razem sytuacja się znowu powtarza, kiedy próbuję zbliżyć członka w jej intymne okolice albo zacząć penetrację. Nie wiem dlaczego tak jest, bo wydaje mi się, że jestem dość wyluzowany w tej sytuacji. Na początku myślałem, że to chwilowe, ale staramy się już tyle czasu i w każdym tygodniu jest to samo. Czy mógłbym się dowiedzieć, co ma na to wpływ? Jeszcze w wakacje wszystko było w tzw. normie, a teraz nie wiem, co mam robić. Proszę o kilka rad, wskazówek jak sobie z tym poradzić. Czy potrzebna jest wizyta u seksuologa?

Mam 62 lata i od 2 miesięcy mam problem ze wzwodem. Do tej pory wykonałem wizytę u urologa - wynik w normie. Biorę codziennie Cardure 4 mg x1 i Nebivor 5mg/1/4 1 dziennie. Ciśnienie w normie. Prosiłbym o wskazanie dalszych badań celem zdiagnozowania i wskazania leczenia, proszę o wskazanie specjalizacji lekarskiej do wyjaśnienia mojego problemu.

Witam! Mam 30 lat, mój mąż także, jesteśmy ze sobą od 14 lat. Pół roku temu urodziłam drugie dziecko. Od tego czasu nasze kontakty seksualne spadły do 1 na dwa, trzy miesiące. Do współżycia dochodzi wyłącznie z mojej inicjatywy i to nie zawsze mojemu mężowi staje mimo mojego wysiłku. Nie przytyłam chyba tak wiele, zostało mi jeszcze 5 kg, mój mąż tłumaczy, że jest zmęczony i nie ma siły, ale przecież to niemożliwe, mój mąż zawsze lubił seks i zaczynam podejrzewać, że mnie zdradza. Do tego karmię piersią. Te pojedyncze stosunki z moim mężem są dla mnie bolesne, nie pomagają żele nawilżające. Podczas porodów raczej nic się we mnie nie zmieniło, bo miałam cesarkę. Czy znudziłam się już mojemu mężowi? Mój mąż nie uprawia sportu i pije raczej często, nie codziennie, ale co drugi, trzeci dzień (codziennie piwo). Pozdrawiam

Witam! Mam 26 lat, półtora roku temu urodziłam córeczkę (poród naturalny za pomocą kleszczy). Po ok. 3 miesiącach po porodzie zdecydowałam się na współżycie z mężem, jednak zrobiliśmy to zaledwie dwa trzy razy (gdyż później musiał wyjechać na trzy miesiące do pracy) i bolało mało, jednak mąż był bardzo delikatny. Jak wrócił to znowu spróbowaliśmy i znów bolało. Pojechał zaraz znowu na trzy miesiące do pracy, jak ponownie wrócił to znowu się kochaliśmy i znowu bolało i tak w kółko. Jednym słowem - dużo Go nie ma, więc i nie mam seksu. Ale jak przyjeżdża na ok. dwa miesiące to kochamy się dużo, tzn. chcemy kochać się dużo, ale często w trakcie przerywamy, bo ja nie daję rady - cały czas BOLI!! Najgorsze jest to, że początkowe stosunki (np. pół roku po porodzie) nie były takie bolesne jak teraz, im mija dłuższy czas od porodu tym bardziej boli... Z tym, że nie chodzi o ból przy wejściu, bo to nie boli NIC!! Problem jest później, jak już wejdzie i kochamy się płytko, delikatnie to również nie odczuwam bólu, dopiero jak mąż próbuje ruchów głębszych, w pozycji np. na pieska to mnie przeszywa taki nagły ból, jakby ukłucie czegoś ostrego i przerywamy.

Proszę nie doszukiwać się problemów emocjonalnych, bo my ich nie mamy. Bardzo kochamy się z mężem, rozmawiamy o wszystkim, zawsze mamy długą grę wstępną, więc w tych kwestiach wszystko gra. Wiem, że mogłaby Pani/Pan napisać: Skoro nie boli jak kochacie się delikatnie. np. w pozycji misjonarskiej to proszę się tak kochać, ale chyba nie o to chodzi? Zarówno mój mąż, jak i ja lubimy troszkę inny seks, nie jakiś ostry, ale po prostu i Jemu, i mi przyjemniej jest, gdy penis wchodzi głęboko, a w naszej sytuacji jest to na chwilę obecną niemożliwe. To powoduje, że po porodzie ani razu nie osiągnęłam orgazmu, a wcześniej miałam go prawie zawsze. To powoduje frustrację u nas, dlatego do Was piszę. Jeszcze jedno - byłam u ginekologa trzy razy po porodzie, robił mi cytologię (wyszła dobra, żadnych zmian), badał mnie i stwierdził, że wszystko ze mną w porządku. Gdy powiedziałam Mu szczegółowo o naszym problemie to rozłożył ręce i stwierdził, że czasem tak bywa! Dla mnie takie gadanie do niczego nie prowadzi. Wydaje mi się, że nie może tak być, że nie powinnam tego zostawiać, bo to co się dzieje uniemożliwia mi czerpanie satysfakcji z seksu, nie wspominając już o tym, że może coś mi jest co być może zagraża mojemu zdrowiu? Co mi radzicie? Pozdrawiam!

Witam! Wszystko się zaczęło w wieku 19 lat, kiedy po pracy na wakacjach złapał mnie ból lewego jądra. Okazało się, że to to żylak powrózka nasiennego. Pojechałem wtedy na zabieg w celu jego usunięcia. (To było w 2009 roku.) W szpitalu, kazali mi się ogolić i dostałem maszynkę do golenia włosów bez końcówki, ogoliłem sobie też jądra. Okazało się, że w ogóle niepotrzebnie, bo nic w jądrach nie operowali, tylko w boku boleśnie się skaleczyłem tą maszynką, w okolicach prawego jądra a prącia prosto w tą żyłkę, która wychodzi z moszny do prącia górą (nasieniowód) i jądro trochę opadło w dół w mosznie. Potem byłem za 3 miesiące na kontroli i powiedział lekarz, że wszystko ok.

Potem bolało mnie cholernie prawe jadro i czasami ten żylak na lewym, to poszedłem znowu do lekarza innego. Powiedziałem, że po prawej stronie nie ma tego nasieniowodu a po lewej go widać, a on wykrył u mnie jakąś torbiel na prawym jądrze. Potem znowu byłem na zabiegu i niby mi tam wyczyścili prawe jądro z tej torbieli. Ale nic nie wspominali o tym nasieniowodzie i teraz odczuwam ból prawego jądra i tam przy tym łączeniu z prąciem. Widzę też luźną żyłę po prawej stronie na prąciu. Mam problem ze wzwodem, lewa strona normalnie się wypełnia, a prawa nie, boli mnie też to jądro. I ostatnio na prawym jądrze pojawiła się sperma przy masturbacji. Spermę mam bardziej wodnistą. Moje pytania: Czy jest możliwe, żeby prawe jadro było normalnie podczepione pod nasieniowód do prącia, żebym miał normalny wzwód i żeby normalnie nasieniowód podczepiał jądro wyżej czy sprawa jest już przegrana? Teraz mam 21 lat.

Witam! Jestem młodym mężczyzną. Mam 22 lata i ogromne problemy w życiu erotycznym. W moim życiu doszło do pięciu zbliżeń seksualnych, które kończyły się klapą. Partnerka dotknęła mojego penisa i następował szybki wytrysk, potem ze względu na stres nie jestem w stanie odbyć stosunku. Owszem, zdarza się lekki wzwód, ale gdy założę prezerwatywę, szybko opada i następuje klapa. Od około 16. roku życia masturbuję się mniej więcej co 4-7 dni. Obecnie jedynym moim sposobem na wzwód jest stymulacja ręką. Gdy widzę na żywo nagą kobietę, jej narządy płciowe, nie jestem w stanie się podniecić, stresuje się, w moim brzuchu i głowie jest jakby blokada... że nie dam rady i tak się, niestety, dzieje.

Problemem jest dla mnie nie tylko przedwczesny wytrysk, a także niestety zaburzenia wzwodu, które są coraz częste. Jeszcze nie tak dawno miałem poranną erekcję, podniecałem się w czasie dnia na myśl erotyczną. Teraz następuje blokada. Na samą myśl o wzwodzie czuję wewnętrzny stres i niechęć. A nie chce tego robić ręką, bo myślę, że czasy masturbacji powinny być za mną. Swój przedwczesny wytrysk próbowałem powstrzymać. Długą masturbacją z prezerwatywą opróźniającą wytrysk oraz czasem oglądaniem przy tym porno. Gdy czuję, że dochodzę, to powstrzymuje się i tak przez godzinę. Tyle że ostatnio nawet założenie kondona na penis powoduje u mnie już wytrysk! A potem już nie mam ochoty ćwiczyć. Jestem załamany. Moje pytanie brzmi, co może być tego przyczyną? Otwarcie mówię, że jestem osobą bardzo stresującą. Gdy idę do pracy stresuję się... gdy coś mi nie idze, łatwo się poddaje. Podczas umawiania się z dziewczyną na seks też na samą myśl się stresowałem. Bo co to za facet, który na samą myśl założenia kondona na penisa ma wytrysk. W mojej głowie pojawia się myśl, że do końca życia będę starym kawalerem tylko i wyłącznie przez to, że w seksie jestem zerem przez duże Zet. Proszę o pomoc, ewentualnie rady.

Witam! Mój mąż ma chyba dość małego penisa. W czasie opadu długość 5 cm, w czasie wzwodu długość ok. 14-14,5 cm, obwód 11-11,5 cm. Czy jest to penis bardzo odbiegający od normy? Długość tak bardzo mnie nie martwi, ale wydaje mi się, że obwód jest mały, mimo że mam dość wąską pochwę. Czasami podczas seksu wszystko dokładnie czuję i szybko dochodzę do orgazmu pochwowego (bez pobudzania łechtaczki), ale czasami właściwie nic nie czuję i osiągnięcie orgazmu jest bardzo trudne. Czy to właśnie mały obwód penisa sprawia słabsze odczucia? Boję się, że kiedyś po porodzie naturalnym moja pochwa rozciągnie się i podczas seksu już w ogóle nic nie będę czuć. Dodam, że mam 27 lat, z mężem współżyję od 5 lat. A może moje obawy są bezpodstawne? Proszę o poradę w tej kwestii.

Mam 46 lat. Od prawie dziesięciu lat biorę lekarstwa (ANIZEPIN 200mg) dwa razy dziennie, rano i wieczorem po jednej tabletce, brałem też mniej, biorę też od półtora roku (ENARENAL 5mg) po pół, dwa razy dziennie. Gdzieś od dwóch lat zauważyłem, że mam jaki taki problem ze wzwodem, jak i utrzymaniem wzwodu, który do dzisiaj się utrzymuje. Choć były też w tym czasie dni, w które mogłem odbyć stosunek nawet dwa razy w dniu z przerwą w czasie. Próbowałem też tabletek WIAGRA, na trzy razy to raz nawet nie zadziałała. Z zanikaniem wzwodu w trakcie stosunku lub przed jest różnie, ale nie zawsze jest tak jak bym chciał. Niekiedy w trakcie stosunku zanika, a niekiedy też nie mam nawet orgazmu i zauważyłem, że dzieje się tak jak się chce uprawiać seks z dnia na dzień.

Od kilkunastu miesięcy muszę mieć dwa, niekiedy i więcej dni przerwy by mieć orgazm, a jeśli nie, to stosunek na sucho (bez orgazmu). Od tych dwóch lat zauważyłem też, że zanika mi powoli uczucie pobudzające na prąciu-żołędziu (jego wrażliwość ), a teraz mam jedynie je na czubku żołędzia. Mam też wady kręgosłupa, ale chodzę itd. Mam co do tego zapytania: czy coś z tych wyżej wymienionych opisów, mogłoby doprowadzić do bezpłodności i przyczynić się do powstawania tych skutków, które opisałem i czy jest na to jakieś lekarstwo? Proszę o porady, które by pomogły. U Seksuologa i Urologa już byłem i nici z tego. Z góry dziękuję. Pozdrawiam

Witam! Mam 23 lata. Od kilkunastu dni mam pewien problem ze wzwodem, a mianowicie kiedy dochodzi do zbliżenia mam ogromny problem z osiągnięciem wzwodu. Jestem z moją partnerką już 2 lata. Kiedy dochodzi do intymnej sytuacji nie potrafię się podniecić i myślę jedynie o tym czy osiągnę wzwód czy nie. Podobnie się dzieje, gdy mam wejść w już podnieconą partnerkę. Dodatkowo kiedy osiągnę można powiedzieć niepełny wzwód i jak już jestem w partnerce, to po kilku ruchach wytryskam. Dodam również, że jestem nałogowym palaczem. Proszę o pomoc w moim przypadku.

Dzień dobry, moim problemem jest brak namiętności w naszym związku. Pół roku temu urodziłam córeczkę, narzeczony był przy porodzie. Po tym czasie nasze pożycie seksualne wyraźnie zmalało, na początku nie zwracałam na to uwagi, ale w tej chwili zaczęło mi to przeszkadzać. Minęło już 6 miesięcy od porodu, a my kochamy się średnio 1-2 razy na miesiąc. Ostatnio rozmawiałam z moim partnerem i powiedział mi, że po prostu nie ma ochoty na seks i że w ogóle mu to nie przeszkadza. Zastanawiałam się, że być może to ja go nie podniecam, ale zapewniał mnie, że jego te sprawy w ogóle nie interesują, o innych kobietach też nie myśli. Zastanawia mnie to jednak, bo raz zauważyłam, że przeglądał erotyczne zdjęcia na internecie, a wczoraj przyłapałam go na masturbacji. Tłumaczył, że czasami ma ochotę na seks, ale chciałby uprawiać go w tej chwili, a często zdarza się w takiej sytuacji, że mnie nie ma...

Szukając odpowiedzi w internecie natrafiłam na artykuły, które wyraźnie mówią, że taka oziębłość seksualna może być efektem wspólnego porodu. Poruszyłam ten temat z narzeczonym i przyznał mi rację, powiedział, że faktycznie to może być przyczyną. Chciałabym nadmienić, że to ja namawiałam mojego ukochanego do wspólnego porodu, chciałam czuć się bezpieczniej. Nie mieszkamy w Polsce, więc chodziło mi też o tłumacza, ponieważ w trakcie akcji porodowej pewnie nie miałabym głowy do rozmów po angielsku. Gdybym wiedziała, że takie mogą być skutki wspólnego porodu na pewno bym się nie zdecydowała, no ale stało się. Moje pytanie w tej sprawie jest takie: co powinnam zrobić, aby mój partner zapomniał o widokach z porodówki i zaczął dostrzegać we mnie obiekt seksualny? Bardzo chciałabym, aby obyło się bez spotkań z seksuologiem, ponieważ, jak wcześniej pisałam, nie mieszkamy w PL i ciężko byłoby znaleźć nam dobrego specjalistę za rozsądną cenę, a poza tym mój narzeczony nie jest chętny na jakiekolwiek wizyty u lekarzy. Wiem, że to nierozsądne, ale na siłę go nie zaciągnę.

Proszę mi napisać, czy ten stan minie sam, czy przede mną ciężka walka o to, aby było normalnie? Na co dzień jestem często przytulana, ukochany mnie całuje i mówi, że mnie kocha, ogółem nie szczędzi mi uczuć, tylko ten seks... Jestem pewna, że nie ma nikogo, jednak chciałabym, aby nasz związek był pełny, a bez seksu czuję, że czegoś w nim brakuje... Nie mam zamiaru rozstawać się z narzeczonym ani tym bardziej go zdradzać. Obawiam się tylko, ile czasu tak wytrzymamy. Proszę o poradę, jak ratować nasz związek.

Witam! Mam 23 lata, moja partnerka 21. Jesteśmy razem 15 miesięcy, nasza znajomość zaczęła się bardzo spontanicznie i miałem nadzieję że tak już zostanie i będzie tak w każdym naszym elemencie życia - w seksie włącznie. Po miesiącu bycia razem postanowiliśmy to zrobić - nasz pierwszy raz (dla mnie i dla niej pierwszy w życiu). No i stało się, zrobiliśmy to, jednak jak ona stwierdziła, bolało ją troszkę, ale że było dobrze. Jako facet byłem z siebie dumny i bardzo podniósł ten fakt moją samoocenę. W późniejszych razach, gdy to robiliśmy ona praktycznie za każdym razem mówiła, że odczuwa ból. Zacząłem z nią o tym rozmawiać, ponieważ stwierdziłem, iż z tego względu, że nie jesteśmy doświadczeni nie wiemy po prostu, czy dobrze się za to zabieramy, jednak moja partnerka nie za bardzo chce o tym rozmawiać, mówi że chce iść do ginekologa (bo podobno po pierwszym stosunku należy odbyć taką wizytę kontrolną), jednak do dzisiaj nie wybrała się i nie wybiera jak sama powiedziała.

W tym roku uprawialiśmy seks 2 razy. Nie naciskam, staram się ją pobudzać, ale z czasem ona ma coraz mniejszą ochotę na seks i zabawy erotyczne - coraz częściej powtarza, że jej to nie jest praktycznie w ogóle potrzebne i może bez tego żyć. Mi jako facetowi jest z tym ciężko. Bo nie do końca rozumiem, dlaczego wcześniej to robiliśmy (rzadko ale jednak), a teraz coraz bardziej stanowczo odmawia mi czegokolwiek i mówi, że nie wie czy to się kiedyś zmieni, bo ona tego nie chce robić i nie ma ochoty. Nie jesteśmy małżeństwem, więc dobrze, że teraz takie rzeczy wychodzą, ale kochamy się i nie chcemy ze sobą zrywać, tylko czy to się nie odbije w późniejszym etapie życia? Mi tego może zacząć bardziej brakować i co wtedy? Chciałbym zapytać jak mam z nią rozmawiać i czy w ogóle rozmawiać o tym? Co mogę zrobić albo co ona może zrobić? Do seksuologa nie chce iść, bo twierdzi, że jest za młoda, aby to był problem, na tyle aby konsultować się z seksuologiem. Na prawdę nie wiem co mam robić, moja samoocena spadła bardzo nisko, uważam że nie potrafię rozbudzić dziewczyny, chociaż się staram:( Bardzo proszę o odpowiedź! Pozdrawiam!

Witam! Mój problem dotyczy wzwodu. Mam 54 lata. Nie piję i nie biorę. Palę ok. 5 szt. papierosów dziennie. Cholesterol niski, ciśnienie 160/90, czasem 165/100, cukier ok. Ogólnie sprawny ponad przeciętnie dla swojego wieku. Umiarkowany sport był poważny epizod depresji powracającej na przestrzeni 7 lat. Obecnie biorę lit. lek Polprazol w bardzo malej ilości, tylko w przypadku zaostrzenia choroby wrzodowej dwunastnicy, która mam od 20 roku życia. Przyczyna powstania - stres. Wzwód, który osiągam szybko traci moc i uniemożliwia odbycie stosunku i orgazm. Nie mam stałej partnerki. Pozostają starannie wybierane prostytutki lub onanizm. Właściwie codziennie jest jedna z tych dwóch praktyk z przewagą onanizmu.

Stosuję Viagrę w dawce 50 mg przed stosunkiem. Viagrę stosuję od 10 lat, ostatnio codziennie. To pozwala doprowadzić mi się do orgazmu samemu, ale z kobietą bardzo rzadko. Mam specyficzne nastawienie psychiczne w kontakcie z partnerką. Za wszelką cenę dogodzić, zagłaskać i pokazać przez to jaki jestem wart szczególnego zainteresowania. Ile w tym problemie jest czystej geriatrii, ile psychologii, ile farmakologii? Czy można i co z tym zrobić dla poprawy?