Witam. Jestem w dużym stopniu przekonana, że posiadam DDA. Mój ojciec pił odkąd pamiętam. Matka i siostra zawsze bagatelizowały ten problem, zawsze miałam wrażenie, że tylko ja zauważam jakim potworem jest ojciec. Pił, wyzywał, awanturował się, gdy byłam mała to mnie i siostrę czasami bił (niekoniecznie pijany) tzw. klaps wychowawczy, tylko że często zostawały spore siniaki, nigdy nie miałam u niego wsparcia. Matka za każdym razem, gdy wracał pijany ścieliła mu łózko, czasami się awanturował i szedł spać. Gdy mama wyjechała na dłuższy czas pił dzień w dzień i to sporo. Miałam wtedy około 18 lat. Coś we mnie pękło i naskoczyłam na niego, po czym mnie uderzył z pieści w twarz. Teraz pije mniej, ja już z nim nie mieszkam.

Przeraża mnie to, co się teraz ze mną dzieje. Sama dużo piję, chociaż nie sadzę, że jestem jeszcze uzależniona, bo zdarza się, że nie piję przez kilka tygodni, a jeśli piję, to nie upijam się bardzo. Poza tym mam problemy z mężczyznami tak jakbym szukała ideału, mój ojciec chyba był takim potworem, że jeśli najmniejsza rzecz przeszkadza mi u faceta, to go odrzucam, ale jednocześnie brakuje mi poczucia bezpieczeństwa i szukam go najczęściej u facetów w łóżku. Co dziwne, to nie chodzi o seks, ale o to by z kimś być choć przez chwile, bo zazwyczaj nawet sam seks nie sprawia mi przyjemności. Ostatnio ktoś się mnie zapytał jak wyobrażam sobie siebie za kilkanaście lat i jedyne co zobaczyłam to siebie leżącą gdzieś na ławce w parku totalnie pijaną. Boje się, że to wszystko co działo się w dzieciństwie nie pozwoli mi być szczęśliwą. Czegoś mi ciągle w życiu brakuje. Czegoś ciągle szukam, a tym czymś jest po prostu miłość, której mi nie okazywano. Wiem, że muszę coś z tym zrobić zanim będzie za późno. Problem w tym, że nie mieszkam w Polsce tylko w Anglii w W. Mam prośbę, czy moglibyście mi udzielić informacji o ośrodkach dla ludzi z takim problemem? Pozdrawiam    

Witam. Od pół roku biorę tabletki nasenne. Mój stan zaczął się pogarszać po śmierci mojego taty. Teraz zauważyłam, że nie dość, że zasypiam na 2 godziny tylko, to jeszcze męczy mnie w ciągu dnia. Jestem roztrzęsiona i źle się czuję, nie mam apetytu i nie daję już rady. Co jakiś czas w ciągu dnia biorę pół tabletki, bo inaczej czuję sie strasznie. Co mam robić? Pozdrawiam serdecznie.

Witam. Mam 23 lata i martwi mnie sytuacja jaka panuje u mnie w domu. W zasadzie nie wiem, czy sam nie wyolbrzymiam problemu. Mianowicie sytuacja wygląda tak, że w domu niczego nam nie brakuje. Oboje z rodziców pracują, finansowo nie mamy problemów, ale zastanawiam się czy problemem w moim domu nie jest dość często goszczący alkohol. Moi rodzice piją w tygodniu popołudniami po pracy. Nie każdego dnia, ale 2-3 razy od pn-pt. Nie wiem jakie są to ilości 0,7l może 0,5l wódki na wieczór na dwie osoby przed tv, jak nie wódka to jakieś winko i naprawdę ja mam wrażenie, że po takim wieczorze są pijani, czy pod wpływem alkoholu. Do tego dochodzi weekend gdzie rodzice zawsze jadą na działkę, gdzie na pewno piją alkohol każdego dnia, nie wiem w jakich ilościach, ale mam wrażenie, że więcej niż na wieczorek w tygodniu, z przerwą na niedzielę, bo muszą wrócić samochodem do domu ok. 50 km.

Martwię się tym, bo mój młodszy brat ma 20 lat i też jest ta sytuacją poddenerwowany i mi mówi że rodzice piją, że się czepiają itp. Wiem, że ma rację, bo ojciec jest emerytowanym wojskowym i po każdym alkoholu jest bardzo zaczepny, ubliża, po prostu czepia się, na szczęście nie mamy. Jak próbowaliśmy na ten temat rozmawiać rodzice mówią, że to nie jest problem, bo pracują, bo nie zaniedbują obowiązków codziennych, ja wiem, że tak jest, ale też się martwię o zdrowie, bo ojciec ma 59lat. Nie wiem co mam o tym myśleć? Czy powinienem reagować? Jedno jest pewne, wiem, że za dużo jest tego alkoholu, a nie jestem w stanie tego przetłumaczyć, bo spotykam się z falą krytyki, że matury nie zdałem itp. awantura gotowa jak się zacznie ten temat. Potrzebuje porady i dziękuję!    

Witam. Wydaje mi się, że zostałam odurzona jakimiś narkotykami... Ciężko jest mi powiedzieć, co to mogło być, ale na ostatniej imprezie nie byłam sobą... Mieliśmy małe spotkanie ze znajomymi i wszyscy trochę wypiliśmy. Było też dwóch chłopaków spoza znajomych, a jeden z nich (jak się dowiedziałam) zażywa kokainę... Wraz z chłopakiem poszliśmy do siebie, aczkolwiek później jeszcze tam wróciliśmy. Jeden kolega już spał, a drugi siedział na krześle... Wypiliśmy jeszcze po dwa kieliszki i chłopaki poszli zapalić, zostałam tylko ja (niepaląca), chłopak siedzący na krześle i kolega, który spał. Od tego momentu nic kompletnie nie pamiętam. Jak mój chłopak wrócił to wg jego zeznań siedziałam innemu na kolanach i się z nim całowałam. Później oczywiście się pokłóciliśmy, czego też nie pamiętam... Nie pamiętam nawet faktu, że wymiotowałam...

Jestem zdezorientowana, gdyż wiem, że nigdy z pełną świadomością bym tego nie zrobiła... Ten chłopak nie jest nawet w moim typie. Nie wypiłam też dużo, bo może jakieś 6 kieliszków wódki. Co mnie dziwi, to fakt, że wymiotowałam, gdyż nieraz zdarzyło mi się wypić więcej i nic takiego nie miało zdarzenia. Nigdy nie miałam nawet przysłowiowego "kaca", a dziś czuję się beznadziejnie i cały czas mam trzęsiawki całego ciała. Jest mi niedobrze i nie mam w ogóle apetytu. Proszę o opinię, gdyż nie wiem, co mam myśleć. Wczoraj na pewno nie byłam sobą...

Witam. Palę marihuanę od około roku, ale bardzo rzadko. W sumie zapaliłem nie więcej niż 10 razy. Zauważyłem, gdy palę z innymi, że często podobna dawka THC ma na mnie dużo silniejszy wpływ niż na innych. Kilka dni temu skutki zapalenia około 0,2 grama odczuwałem aż 24 godziny (silnie około 3-4). Senność mnie jeszcze trochę trzyma do dziś (ale z dnia na dzień spada, paliłem 3 dni temu). Inni, którzy palili to samo zioło nie mieli takich problemów, więc nie była to marihuana zmieszana z czymś innym. Po tym incydencie postanowiłem, że nie będę palił, póki MJ nie będzie legalna w Polsce lub będę w kraju, gdzie jest legalna (wtedy będę mógł kontrolować to, jaki palę gatunek i będę dokładnie znał skutki). Czy mieliście podobne sytuacje (senność przez taki długi okres)? Kiedy senność powinna przejść całkowicie? Pozdrawiam

Mam męża alkoholika, tzn. on tak nie uważa, wypija dziennie, od kilku lat, 10-15 piw, robi awantury, znęca się nad nami fizycznie i psychicznie, wyrzuca jedzenie, na które nie daje pieniędzy, gdyż uważa, że za dużo „żremy”, a on za to płacić nie będzie. Niszczy wszystko i wszystkich, po wizycie policji jest jeszcze gorzej, niszczy meble, garnki, talerze i nas, wszyscy chodzą wystraszeni i znerwicowani. Jedzenie, które szykuję dzieciom wieczorem, potrafi wstać w nocy np. o 3 i wyrzucić psom, a dzieci są głodne. Syn chodził na praktyki zimą 8 km w jedną stronę pieszo, bo miał przebity rower przez tatę, w domu wyłącza nam telewizor, prąd, nikt nie ma prawa tu wejść, bo go wygoni, atmosfera jest gorsza niż na pogrzebie, a my nie wiemy, co kiedy wymyśli, obecnie zapowiedział, że taką nam urządzi Wielkanoc, że do końca życia zapamiętamy, więc już psychicznie wszyscy są załamani. Na leczenie nie chce iść, gdyż uważa, że nie jest alkoholikiem, pije tylko piwo i to dlatego, że chce, a pije, bo to nasza wina, bo zawsze znajdzie się jakiś powód. Gdzie mam zwrócić się o pomoc i jakie mogą być konsekwencje, gdy się dowie, boję się, że nas zabije, gdyż podczas ataku ma bardzo dziwne oczy, a z ust idzie mu piana.

Witam! Mam 28 lat, jestem w związku z 27-letnim partnerem od lat 8. Mamy 7-letnią córeczkę. Zauważam, że mój partner zaczyna dużo pić. Często pracuje w delegacji. Ostatnio nie było go 2,5 miesiąca i wiem, że strasznie dużo tam pił. Średnio raz w tygodniu pił wódkę w dość dużej ilości i piwo w międzyczasie. Teraz wrócił. Jest w domu ponad tydzień i już zdążył mieć jeden nieplanowany „wyskok pod sklep” (podczas gdy ja byłam cały dzień w pracy) wtedy, gdy miał mnóstwo ważnych spraw załatwić, m.in. odebrać córkę ze szkoły. Nie zrobił ani jednej z tych rzeczy. Córkę odebrał wujek, ale mnie to przeraziło... A gdyby wujek wtedy nie był osiągalny?! Obiecywał, że w domu pić nie będzie. Zaniedbuje dziecko, które strasznie się za nim stęskniło. Jak zostaje z córką sam, to często przesypia kilka godzin, zamiast spędzić z nią trochę czasu. Rozumiem, że jest zmęczony, bo na wyjeździe ciężko pracował, ale to go nie usprawiedliwia. Ma niedopilnowane sprawy służbowe, boję się, że będą przez to kłopoty...

Borykam się z problemem DDA i jestem przerażona tym, co się zaczyna dziać. On twierdzi, że oczywiście przesadzam, a jemu od czasu do czasu wolno się napić - przecież nie pije codziennie. A poza tym nie będzie zawsze robił tego, co ja chcę, a z powodu mojego problemu (DDA) na pewno nie zostanie abstynentem - Jego słowa! Żadne tłumaczenie, prośby, a nawet straszenie nie ma dla niego żadnego znaczenia. Kompletnie nie liczy się ze mną w tym temacie. Nawet lubi się ze mną drażnić w sprawie alkoholu. On generalnie jest trudnym człowiekiem. Ma bardzo ciężki charakter. Nie znosi, jak mu ktoś zwraca uwagę albo kiedy robi się coś inaczej niż on by chciał. Nic nie można mu przetłumaczyć. A do tego jest bardzo nerwowy. Jest kilka lat po ciężkim wypadku i najdrobniejsza sprawa może go wyprowadzić z równowagi. Nie jest w stosunku do mnie i do dziecka agresywny po alkoholu. Nie bije nas (przynajmniej na razie!). Ale zawiódł mnie i nie mam do niego zaufania. Nie mogę na nim polegać. Wiem, że jestem też przewrażliwiona - kiedyś drażnił mnie nawet kiedy pił jedno-dwa piwa raz na jakiś czas (b. rzadko). Nie przejdę nad tym do porządku dziennego. Nie potrafię! Czy jest jakieś wyjście z tej sytuacji, żeby nie było gorzej?

Jestem alkoholikiem od wielu lat. Miałem okresy abstynencji max 6 lat. W tym roku kończę 40 i znów miałem nawrót. Nie wiem jak skorzystać z jakiejkolwiek pomocy. 3 lata byłem za granicą. Od 50 godzin chodzę po mieście (Bielsko Biała), tutejszy MOPS odmówił mi noclegowni z uwagi na zameldowanie w innym mieście, w którym nie dość, że nie ma poradni, to ja boję się tam wracać, gdyż każdy powrót kończy się piciem. Zameldowany jestem z ojcem, który pije i mieszka w fatalnych warunkach. Tak oto nikt nie może udzielić mi pomocy, bo mam meldunek. Chce być trzeźwy, więc nie śpię od 50 godzin, chodzę po mieście, żeby nie zamarznąć i nie wiem, co mam dalej z sobą zrobić. Jestem po detoksie i na chwile obecną mam 2 tygodnie abstynencji. Zdaje sobie sprawę, że wszystkie moje problemy są konsekwencjami picia. Nie mam żadnych środków do życia, nie mam gdzie spać chyba, że wrócę do picia, czy to nie paradoks? Powiedziałem sobie: cokolwiek jednak ma się w moim życiu wydarzyć dobrego, czy złego wydarzy się na trzeźwo. Mam bowiem przed oczami swoje ostateczne dno i utratę wszystkiego. Jak mam sobie pomóc i gdzie tej pomocy szukać, jeśli nie mogę pojechać z wielu powodów do macierzystej gminy?    

Mój mąż jest hazardzistą... Mam rodzinę i nie wiem, co robić z tym problemem. Mój mąż nie chce się leczyć, a to jest chyba jedyne wyjście z problemów. Dodatkowo nadużywa alkoholu, nie pracuje, chociaż w paru bankach zaciągnął kredyty na ponad 50 tys., które teraz muszę spłacać, a nie mam z czego, bo moje dochody nie przekraczają 600 zł brutto. Boję się, że może przyjść komornik i zabrać mi to, na co pracowałam całe życie, a to przecież nie moja wina. Nie wiem, co mam z tym robić, czy jest możliwość, żebym oddała męża na leczenie bez jego zgody, ponieważ on nie chce się leczyć, a to jest konieczne w jego przypadku. Bywa, że mąż robi awantury po to, żeby wyjść z domu i zagrać albo napić się, albo ucieka z domu na kilka dni i potulnie wraca, gdy skończą mu się pieniądze. Kocham go, bo to ojciec moich dzieci, i nie chcę, żeby zmarnował do końca nasze życie. Gdy rozmawiam z nim o tym, to obiecuje poprawę, ale zawsze wraca do tego samego i wiecznie obwinia wszystkich, tylko nie siebie. Proszę o pomoc w mojej sprawie, jestem już u kresu wytrzymałości. Mam rodzinę, syn i córka uczą się, i wstyd im jest za własnego ojca.

Witam. Jestem studentem, który poszukuje odpowiedzi na pytanie. Czy uzależnienie od marihuany można porównać z uzależnieniem od internetu, gier komputerowych czy słodyczy? Swoje pytanie kieruję do lekarza psychiatry. Hipoteza: Uzależnienie od marihuany można porównać z innym uzależnieniem psychicznym, takim jak uzależnienie od gier komputerowych oraz zaklasyfikować je do tej samej kategorii uzależnień. Argumenty: - marihuana nie tworzy szlaków metabolicznych, tak jak alkohol czy opiaty; - zarówno uzależnienie od komputera jak i uzależnienie od marihuany opiera się na oderwaniu się od otaczającego świata; - przy obu uzależnieniach terapia nie wymaga podawania substytutów w odróżnieniu od terapii uzależnienia od opiatów (np. terapia metadonem); - przy żadnym z obu uzależnień nie jest wymagana detoksykacja. Założenie: w tej hipotezie nie rozpatrujemy wtórnych konsekwencji wynikających z danego uzależnienia. Bardzo prosiłbym o odpowiedź na powyższe pytania, a także o obalenie bądź potwierdzenie postawionej hipotezy oraz ewentualne przedstawienie źródeł. Z góry dziękuję i pozdrawiam.

Witam. Jestem mężczyzną, mam 21 lat. W wieku 16 lat po raz pierwszy miałem kontakt z marihuaną, a 1,5 roku później zacząłem ją palić nałogowo, praktycznie każdego dnia. Na początku wiadomo - bajer, śmiechawa, z czasem jednak przyjemne efekty wypalenia jointa zanikały, a jedynym rezultatem była zlasowana głowa przez kilka godzin. Zacząłem być wiecznie zmęczony, w kółko myślałem tylko i wyłącznie o "jaraniu", w końcu zacząłem się także izolować od ludzi, gdyż nie mogłem się z nimi dogadać, a w skrajnych przypadkach po "przepaleniu" często wymiotowałem.

Paliłem na okrągło przez ponad 3 lata, czasem, ale bardzo rzadko zastąpiwszy tradycyjne palenie (marihuanę) tymi wszystkimi świństwami z dopalaczy. Miałem także kilka razy styczność z amfetaminą, nielegalnymi "tabletami" oraz substancją DXM (acodin). Pewnego dnia jednak napaliłem się, położyłem na łóżku i naszła mnie refleksja, aby to wszystko rzucić i zacząć żyć normalnie jak każdy porządny człowiek. I tak też się stało - w tym roku nie zapaliłem jeszcze ani razu, przestało mnie w ogóle ciągnąć do marihuany i innych używek. Skutki uboczne palenia "trawki" (?) jednak pozostały. Zanik pamięci krótkotrwałej to normalka, brak skupienia się przy większych wyzwaniach umysłowych na studiach też jakoś szczególnie mi nie doskwiera.

Co jednak drażni mnie i to mocno to fakt, iż od pewnego czasu mam problemy z mówieniem (pierwsze objawy wystąpiły na rok przed rzuceniem palenia). Konkretnie to dość często "zacinam" się podczas mówienia, nie mogę z siebie wydusić słowa, a jeśli już się uda to z wielkim trudem i po kilku zająknięciach. Jest czas, że rozmawiam normalnie, są także momenty, kiedy zwyczajnie nie mogę z siebie wydusić żadnej kwestii. Mam zatem pytanie: Czy jest to skutkiem częstego i długotrwałego palenia marihuany? I jeśli tak, to czy ta dolegliwość z czasem minie, kiedy już THC całkowicie rozłoży się i zniknie z mojego mózgu? Czy może już do końca życia przez własną głupotę jestem skazany na wadę wymowy? Bardzo proszę o pomoc i z góry dziękuję za odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania. Pozdrawiam!

Witam serdecznie! W moim życiu alkohol był od zawsze. Wielokrotnie wprowadzałam się w stan upojenia i jak na kobietę potrafiłam wypić naprawdę dużo alkoholu. Ostatnimi czasy zaczęłam się nad tym zastanawiać. Zaczęło się od sytuacji, gdy z imprez pozostawała mi jedynie olbrzymia luka w pamięci. Zastanawiam się czy jestem alkoholikiem. Czy powinnam całkowicie odłożyć alkohol? Potrafię wypić piwko i iść grzecznie spać, potrafię nie spożywać alkoholu przez miesiąc, ale kiedy idę na imprezę (w sumie wiem, że to głupie, ale zakładam, że popiję tak, by się kontrolować) kończy się zawsze tak samo. Piję do upadłego i nic nie pamiętam z dnia poprzedniego. Ostatnio zaczęło mi się zdarzać, że gdy wstaję po tak ciężkim dniu (napewno jeszcze z procentami we krwi) sięgam po kieliszek :( i tak "impreza" przedłuża się do drugiego dnia. Nie potrafię tego zrozumieć i nie wiem czy to alkoholizm.

Ostatnio postanowiłam całkowicie odstawić alkohol na jakiś czas. Nie piłam kilka miesięcy i w sumie nie myślałam bardzo o tym. Byłam nawet na imprezie i nie wzięłam nawet kropli alkoholu. Kolejna impreza: postanowiłam wypić, ale nie upić się do upadłego... i nie potrafię :( znów luka w pamięci, nie wiem co robiłam i jak znalazłam się w swoim łóżku :( Nie umiem tego kontrolować, nie wiem kiedy odstawić kieliszek. Czy to alkoholizm?? Przecież potrafię wypić piwko, dwa piwka i skończyć. Ale zdarzają się też sytuacje, gdy wypijam litr wódki na imprezie i na drugi dzień nic z tego nie pamiętam.

Witam! Mam 15 lat, jakiś miesiąc temu naszedł mnie dziwny stan. Stałem z kolegami pod klatką, kolega dzwonił do drugiego kolegi, podczas wsłuchiwania naszedł mnie dziwny stan, tak jakby to się nie działo. Poszedłem od razu do domu, włączyłem komputer, wołała mnie mama i gdy zadawała mi jakieś pytania to się jąkałem itp. Byłem bardzo wystraszony. Na drugi dzień wstałem, ubrałem się, bardzo dziwnie się czułem, taki zmęczony. Poszedłem do sklepu i w drodze do sklepu poczułem się znów bardzo dziwnie, wydawało mi się jakbym nie wiedział gdzie idę, tak jakby mi się to śniło. Wróciłem do domu no i siedziałem przed komputerem, tylko tak mogę zapomnieć o tym co ze mną jest, nie myślę o tym. Na drugi dzień szedłem do szkoły, tą samą drogą co do sklepu bo, tak zawsze chodzę. Znów mi się wydawało, jakby mi się śniło to, takie nierealne. Ogólnie do tej pory tak mam. Jakiś rok temu doszedł mi do życia śnieg optyczny, na początku było ciężko się przyzwyczaić do tego, ale śnieg mi nie sprawia kłopotów z życiem codziennym. Nie wiem co mam robić, boję się powiedzieć rodzicom o tym, czy ma to związek z tym, że jakiś rok wcześniej paliłem dopalacze?

Mam 16 lat. I nie wiem co mam zrobić? Nienawidzę mojego ojca. Cały czas pije i już od paru miesięcy nie pracuje i zaniedbuje dom i rodzinę. Daje mojej mamie jakieś zbędne grosze, które na nic prawie nie starczają. Mam jeszcze brata, który już pracuje i pomaga jakoś mojej mamie. Ale chwilami jest ciężko. Więc mam takie pytanie, czy można jakoś ,,pozbyć się '' ojca z domu. Mieszkamy w bloku i mieszkanie jest przepisane na obojga rodziców. A wiem jak mojej mamie jest ciężko żyć z nim. Ja czasami nie mogę wytrzymać z nim. Po prostu mam go dosyć. Czasami myślę sobie, że wolałabym nie mieć ojca. Nic do niego nie czuje, po prostu nie taktuje go jak ojca, tylko jak zwykłego człowieka, który mieszka w moim domu. Wiem na pewno, że już nigdy to się nie zmieni. Ale chcę aby żyło nam się lepiej bez niego. Już wiele razy mu mówiłam, że ma rodzinę , że ma się opanować i przestać pić. W jeden dzień obiecywał, a na drugi już przychodził pijany i awantury urządzał. Więc mam takie pytanie: jak można się pozbyć alkoholika z domu?  

Witam. 5 miesięcy temu użyłem dopalacza, tzn. cherry Koko (wciągnąłem nosem), paliłem tego wieczoru marihuanę oraz piłem alkohol. Dopalacza użyłem raz, natomiast objawy odstawiennicze miałem takie, jakbym był uzależniony od benzodiazepin - czyli nic przyjemnego. Objawy ustępują, ale trwają już 5 miesięcy, jest dużo lepiej, ale mam małe bóle w brzuchu - w różnych miejscach, napięcia w głowie, uczucie wewnętrznego drżenia, podatność na przeziębienia, lekkie stany depresyjne. Nie piję, nie palę i nie biorę żadnych narkotyków od 5 miesięcy. Chciałbym wiedzieć czy jest szansa, że ustąpi to co zostało czy raczej powinienem nastawić się na to, iż posiadam nerwicę lubi inną chorobę psychiczną?? Pozdrawiam