Mam 20 lat i 162 cm wzrostu i niestety ważę 99kg ratunku. Jestem uczennica technikum mimo prób zrzucenia wagi zamiast lepiej jest gorzej. Być może jest to też spowodowane tym ze w mojej rodzinie praktycznie każdy jest otyły. Mój lekarz rodzinny mówił mi że jestem otyła lecz mimo to o skierowanie na badania ciężko się doprosić. Pochodzę z biednej rodziny więc często muszę jeść to co jest bo praktycznie każda dieta przewyższa zasobność mojego portfela. Mo dzień powszedni to zazwyczaj rano (6.40) kawa w szkole obiad (13.15) składający się z zupy i drugie danie w skład którego wchodzą ziemniak surówka mięso i kompot w domu jestem tak około 16 najczęściej piję kawę i jem 3 kanapki z margaryną i wieczorem 2kanapki i herbata weekend najczęściej trochę odsypiam więc śniadanie jem około 10 zawszę pije kawę na obiad jem zupę np zalewajkę na kolacje ok 20 2 kanapki.

Mam 19 lat, 173 cm wzrostu i 56kg (zima) :( nie czuję się dobrze z tę wagą i mimo, że żywię się baaaardzo zdrowo oraz staram się utrzymywac kondycję, to nie mogę wrocić do formy, którą zawsze mam wiosną i latem, a 100dniowka się zbliża:( w dodatku mimo, że ćwiczę, to wogóle nie mam mięśni, tylko po zewnętrznej stronie ud pojawiły mi się grudy cellulitu. Nie wiem czy to, że jestem niewyspana, przemęczona i mam problemy z koncentracją też ma jakieś znaczenie, ale te objawy również nie dają mi spokoju. Pozdrawiam

Witam. Ważę 60 kg i mam 158 cm wzrostu. Bardzo chciałabym zgubić nadmiar tłuszczu na brzuchu udach i pośladkach. Najwiekszym moim problemem jest to, że potrafię cały dzień nie jeść, a mam napad wieczorem. Nie mam w ogóle mobilizacji, żeby odmówić sobie słodkiego i żeby nie jeść tyle, co jem. Mam problemy z wypróżnianiem się, a piję dużo wody i zieloną herbatę. Bardzo proszę o pomoc:( Co zrobić, by mieć tą mobilizację i żeby być silną w postanowieniu, by schudnąć? :(

Witam bardzo serdecznie! Mam 18 lat, 173 cm wzrostu i 65 kg wagi. Od dawna planuję schudnąć, ponieważ z moją wagą czuję się ociężała, niezgrabna i pozbawiona energii, o złym wyglądzie już nie wspomnę. Nie mam nadwagi, a jednak wiem, że ważąc 6-10 kilogramów mniej zyskałabym pewność siebie, lepsze samopoczucie, podwyższyłabym własną samoocenę itd. Zauważyłam, że w czasie, gdy kilka miesięcy temu ważyłam ok. 62 kg, miałam niesamowicie wiele życiowej energii, bardzo chciałabym znowu być w tym stanie. Dieta proteinowa okazała się dla mnie zbyt skomplikowana, wytrwałam w niej z częstymi i długimi przerwami ok. 5 miesięcy, ale zawsze po kilku dniach lub co najwyżej tygodniu odchodziłam od niej. Nie mogłam znieść całkowitego braku moich ulubionych produktów. Gdy już pozwalałam sobie np. na kostkę czekolady, to miałam wielkie poczucie winy, że "łamię" dietę i tym sposobem zakładałam, że skoro zrobiłam coś zakazanego w diecie, dopiero od jutra będę postępować zgodnie z nią, a dzisiaj zjem sobie całą tabliczkę czekolady, paczkę ciastek itd...

Niedawno usłyszałam o odmianie diety niskowęglowodanowej – DIECIE DR. LUTZA. Można w niej spożywać na dobę do 72 g węglowodanów. To znaczy, że zjadając batonika czy nawet spory kawałek kalorycznego tortu nic się nie stanie. Uważam, że to dieta w sam raz dla takich łasuchów jak ja, którzy przy całkowitej rezygnacji ze słodyczy nie potrafią żyć. Jednak czy ta dieta jest zdrowa? Czy może istnieją skuteczniejsze diety niskowęglowodanowe? Poza tym zjadam od jakiegoś czasu 5 posiłków w ciągu dnia, nie podjadając niczego pomiędzy nimi, pijąc szklankę wody przed i po posiłku – w sumie 10 szklanek dziennie. Po każdym posiłku ćwiczę mięśnie brzucha i ud ok. 5-10 minut. Czy taki sposób gimnastyki jest skuteczniejszy, niż gdybym miała ćwiczyć jednorazowo każdego dnia np. 40 min? Bardzo proszę o radę. Pozdrawiam!